Dirty Three - Ocean Songs (1998)

Prachtig..... kalmerend en ontspannend plaatje... kan me voorstellen dat mensen het saai vinden, maar voor mij is die lekkere hol klinkende drum een goede aanvulling op mijn (zoals bekend) geliefde viool ... In de eerste paar nummers nog een viool die makkelijk te volgens is...

... in latere nummers een zoals al door Paalhaas zeer doeltreffend genoemde draaikolk... waarin meerdere vioollijnen door elkaar heen lopen. De diepgang is te voelen.. de zee is diep op dit punt.
Ook een heerlijke simpele gitaar die een beetje om de viool heen cirkelt en het makkelijker maakt naar de viool te luisteren... Dit album zou ik graag een keer op een roeibootje op zee luisteren.. alleen kom ik daar niet zo vaak...

Mooi...
Ik denk dat dit een groeiplaatje is. Mijn eerste indruk is een 3.5 waard. Mooie nummers met Deep Waters als uitschieter. Knappe opbouw, niet teveel chaos, minieme bezetting.
Ik ga deze zeker nog een paar keer beluisteren. Deed me denken aan Grails - The Burden of Hope met zo'n lekker viooltje.
3.5* maar zal hoogstwaarschijnlijk stijgen.

Ik ken Warren Ellis via Nick Cave, maar de postrockinvloeden hoor ik er ook wel in terug. Het is zeg maar een langzamere variant ervan en het klinkt allemaal een beetje alsof het uit de losse pols is gemaakt.

Vooral de 2 langste nummers zijn weergaloos en ze zuigen je langzaam maar zeker de onvermijdelijke climax in. De rest is goed genoeg om tot een totaaloordeel van 4* te komen.

Man, ik ben deze plaat aan het herbeluisteren. Ocean Songs... Wat een toepasselijke naam! Mijn ogen zijn zich aan het vullen met Oceans, stap voor stap...
Ik zit nu aan Authentic Celestial Music en ik word hier zowaar ontroerd door deze prachtige muziek. Ongelooflijk!
Stem verhoogd naar 4.5*

ziet er leuk uit, is dit jazz?

Nee, ingetogen rock met viool, drums en gitaar.

ik heb goede dingen gehoord en gelezen over dirty three
maar heb tot nu toe nog niets van ze geprobeerd
iemand maakte hier al een vergelijking met dirty three en post rock -bands
ik hou zelf wel van goede post-rock zoals mogwai en godspeed you black emporor! en stereolab
maar is dit echt de moeite waard voor me dan?
en wat zou een goede begin-plaat van dirty three zijn voor me?

Dit is een wat rustigere plaat van D3. Als je van iets ruiger houdt, begin dan eens met Horse stories. Dan kun je daarna deze proberen en Whatever you love, you are.

dank u paalhaas
ik ga horse stories en deze zeker opzoeken,ik hou van zowel rustig als ruig
en als ze bevallen dan whatever you love you are,
die doet bij mij namelijk een bel ringelen, volgens mij had ik die in een top-lijst gezien ergens

maar nogmaals bedankt paalhaas als ik ze geluisterd heb dan ga ik komen stemmen

Eenmaal beluisterd nu, melancholiek alom. Een hoge score ligt sowieso in het vooruitschiet, na wat meer luisterbeurten.

Een heerlijk plaatje voor op de achtergrond. Misschien moet ik nog wat meer tijd nemen ervoor, maar vooralsnog 3,5*.

Wat heb ik deze schitterende plaat toch miskend. Misschien was ik toenertijd nog te vroeg met het beluisteren van dit album, maar alles wat ook maar met de zee te maken zou kunnen hebben vind ik gauw al erg mooi, dus ietwat vreemd dat het bij deze dan niet gelijk raak was. De mooiste plekjes aan of op zee worden hier geopenbaard, onbeschrijfelijk mooi. Als 'beste plaat van de zee' zou dit best wel eens de eerste plek in kunnen gaan nemen. Voorlopig in ieder geval in de top 3

Dit blijkt een typische groeiplaat voor mij... Ken de plaat nu toch al best een tijd, en vond hem altijd al wel mooi, maar nu begint het kwartje pas echt te vallen. Stemmig is 'ie zeker, en o zo mooi

Van begin tot eind betoverend, verstillend en precies wat ik van muziek verwacht: één brok emotie. Geen moeilijk gedoe, maar puur gevoel. Van begin tot eind zulke ballen kippenvel en meer dan af en toe tranen die over mijn wangen rollen. Na deze plaat gehoord te hebben is het duidelijk tijd om te gaan slapen, ik kan me zo gauw even geen plaat bedenken die ik nu nog wil horen. Dit was 'm

Woorden schieten me even tekort, dus hou ik het maar bij een understatement: briljant. Ik geloof dat ik binnenkort even een plek moet vrijmaken in mijn top 10... hulde.

Mooie sfeervolle plaat die na meerdere luisterbeurten zijn schatten prijsgeeft. Alleen Deep Waters (te diep om op te duiken? ) gaat wat mij betreft te lang door. Dat deuntje bezorgt me op een gegeven moment jeuk op de verkeerde plekken. Maar laat u dat vooral niet afschrikken. 4*

Veel schilders en kunstenaars hebben de zee geschilderd en getekend. Spilliaert (Belgische schilder) zag zijn eigen temperament en zijn hele zijn in de weerbarstige zee. Ook ik dweep graag (héél graag) met de zee in metaforen en ben gek op die steeds weer veranderende, natte massa. Als bescheiden schildertje gebruik ik het motief van de zee dan ook vaak.
De zee: Soms mistroostig, dan blozend en schitterend alsof ze goed geluimd is, dan weer woest en kwaad. En immer mysterieus. Nooit gedacht dat muziek de zee/oceaan zo goed weerspiegelen kon. Net als Spilliaert de zee in zichzelf zag (of omgekeerd) zo zie ik in deze plaat ook veel van mezelf.Ontroerend mooi en een plaats in mijn top-10 waardig!

Een mooie registratie van een optreden ter promotie van het toen nieuwe album.

1 mei 1998
ABC TV Studios, Melbourne

1) Last Horse On the Sand
2) Distant Shore
3) Authentic Celestial Music
4) Sue's Last Ride
5) Deep Waters

Deze plaat nu aan het checken en ik word onmiddelijk meegesleept en omvergeblazen tegelijk. Bij deze muziek kun je gewoon alle aspecten van de zee voelen en horen, de rust en kalmte maar ook de storm en het tragische van de zee...

Prachtig werkje die ik ontdekte dankzij Paashaas zijn top100 lijst...

Zeer meeslepend, inderdaad. Met op momenten adembenemde sfeer. Vanwege toch het wat trage verloop van de muziek bestaat de kans dat het op een gegeven moment wat té traag wordt.. Saai. Het is ook de kunst om dat te voorkomen als je dergelijke muziek maakt, maar helaas slaagt Dirty Three daar niet volledig in.

Duidelijk geen Philip Glass-fans dan? Nuja, ik dus wel...

Zat gisteren nog distant shore te luisteren en er liepen tranen....zo mooi dit.

Wordt het dan eens niet dringend tijd om je top-10 aan te passen?

nu bij play.com omgerekend voor € 5.70

Zo werkt het niet helemaal. Play werkt met eigen, afgeronde wisselkoersen waarin ook al verzendkosten zijn verwerkt. Als je dus een cd van 4,99 pond naar Nederland wilt laten verzenden moet je euro's selecteren en dan is de prijs €6,99. Maar da's nog altijd een koopje natuurlijk.

Mooie plaat, maar wel een waar ik echt voor in de stemming moet zijn. Prachtig gitaar- en vioolwerk; een combinatie die het bij trouwens altijd wel goed doet. Maar toch merkte ik dat ik hem vanmiddag nog nét wat te traag vond. Voor nu een mooie 3,5*, maar in de toekomst kan daar makkelijk een half tot een heel punt bijkomen.

Niet mijn ding, komt bij mij erg saai over als is het 1 lang nummer. Ook de traagheid werkt bij mij niet, als achtergrond muziek kan het er mee door.

Bij toeval ontdekt en vind het erg mooi. Heb alleen nog dit album beluisterd, maar al wel lekker op repeat tijdens het schrijven van m'n scriptie, dus datt klinkt veelbelovend.

Klein puntje: het valt me elke keer op dat in 'Deep Waters' het ritme met name tegen het einde aan niet erg strak meer wordt aangehouden. Dit is echter niet enorm storend aangezien het gehele nummer me toch eerder doet denken aan een lekkere jamsessie (misschien is het dat ook?).

Ik heb "Deep waters" toevallig al een week op repeat in de auto, dus ik kan meepraten, haha. Het ritme is op deze hele plaat eigenlijk verre van strak. Het golft als de zee en wisselt eb af met vloed. Toch verbaast het me dat je het einde van dat nummer noemt, want dat is juist een weergaloos crescendo van een minuut of zeven, dacht ik zo. Ik kan me vergissen, maar het ritme is daar behoorlijk steady en neemt slechts zeer subtiel in snelheid toe. Misschien zet het 'losse' drumwerk van Jim White je op het verkeerde been? Nog altijd een nummer trouwens dat mij op een goede dag in een totaal gelukzalige trance weet te brengen, iets wat nou ook weer niet heel erg eenvoudig is.

Bij uitgekomen door YouTube waar ik 'Nick Cave' als zoekopdracht had opgegeven. Kwam uit bij deze video Sea Above, Sky Below. Wat een bijzonder maar bovenal getalenteerd gezelschap. 'Nick Cave' en 'Warren Ellis' (vioollist) waren al bekend bij me, maar de percussionist 'Jim White'. WauW! Niet normaal, die tegenstijdige drumritmes en 'brushstrokes'. Echt geweldig om te zien in die video. En Ellis uiteraard, die compleet uit z'n dak gaat Het blijkt dat de albumversie dergelijke dynamiek niet kent

Het album doet me vooralsnog niet zoveel. Instrumentale albums grijpen me over het algemeen toch al minder. En had er iets meer van verwacht na het zien van die video! Wordt een mooie sfeer neergezet waar je ook wel aan toe moet zijn. Opbouw van 'Distant Shore' is wel erg fraai! Sluit ook mooi aan bij de titel van het nummer..

Blijven proberen. Ik vind Dirty Three al jaren leuker dan Nick Cave eigenlijk.

Yep, sterk Dirty Three album met een strak volgehouden sfeer en thematiek. Ook de piano op een viertal nummers doet het erg goed - brengt ook wat afwisseling en maakt bijv. Sea Above... en Ends of the Earth tot heel mooie nummers.