Top 10 van 2011

1. Woods of Desolation - Torn Beyond Reason
2. Giles Corey - Giles Corey
3. Wolves in the Throne Room - Celestial Lineage
4. Opeth - Heritage
5. The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble - From The Stairwell
6. Grails - Deep Politics
7. Kate Bush - 50 Words for Snow
8. ...And You Will Know Us by the Trail of Dead - Tao of the Dead
9. The Black Keys - El Camino
10. Bon Iver - Bon Iver

11. Anna Calvi - Anna Calvi
12. Mogwai - Hardcore Will Never Die, But You Will
13. De Staat - Machinery
14. Radiohead - King of Limbs
15. The Field - Looping state of Mind
16. Insomnium - One for Sorrow
17. Tom Waits - Bad As Me
18. Septic Flesh - The Great Mass
19. Primordial - Redemption at the Puritan's Hand
20. Enslaved - The Sleeping Gods (EP)

21. Mastodon - The Hunter
22. Charles Bradley - No Time for Dreaming
23. Ulver - War of Roses
24. Kasabian - Velociraptor!
25. De Dijk - Scherp de Zeis
26. Red Fang - Murder the Mountains
27. Xerath - II
28. Face Tomorrow - Face Tomorrow
29. Russian Circles - Empros
30. Red Hot Chili Peppers - I'm With You

31. David Lynch - Happy Clown Time
31. Machine Head - Unto the Locust
32. Chimaira - The Age of Hell
33. My Dying Bride - Envita
34. Arch Enemy - Khaos Legions

Floplijst
Limp Bizkit - Gold Cobra
Deicide - To Hell With God
Devildriver - Beast
Emmure - Speaker of the Dead

Wat verlaat, kom ik ook met een lijstje. Volgorde is wel iets anders dan mijn MuMe top 2011, maar goed. Pas op, veel tekst. Mocht je dit elders op internet lezen, zit je waarschijnlijk op mijn Facebookprofiel of op Voetbalzone.nl.

1. Atmosphere – The Family Sign
Ik wist al wat langer dat Atmosphere een gerespecteerde naam was in de hiphopwereld, maar ik heb ze pas met dit album leren kennen. Geen verkeerde kennismaking, aangezien het blijkbaar mijn nummer #1 is van 2011. Wat maakt dit album nou zo goed? Ik vind het lastig om dit te verwoorden. Het is een vrij rustig album. Sky Radio-hiphop heb ik ergens gelezen. Hoewel veel mensen bij Sky Radio denken aan suffe muziek, kan ik me er toch wel iets bij voorstellen. Alleen is dit niet suf, maar vaak rustig en retrospectief. Hoewel ik normaal gesproken vaak maar weinig op de lyrics let, is dit een album wat mij meepakt in zijn verhalen. De instrumentatie bestaat vaak uit slechts gitaar en/of piano. Een heerlijk album, wat ondanks een paar mindere nummers, maar dit toch zo gigantisch compenseert met een paar geniale verdient wat mij betreft een terechte eerste plaats.

2. Foster The People – Torches
Waarschijnlijk is dit een van de bekendere namen die ik zal posten. Foster The People had dit jaar een hit met het catchy Pumped Up Kicks. Een leuk, toegankelijk popliedje. Het mooie is, is dat het album volstaat met dit soort nummers. Erg vrolijk klinkende muziek die het denk ik goed doet bij een groot publiek. Niet moeilijk doen, gewoon fijne popliedjes en niet meer dan dat. En dat is dus genoeg voor een tweede plaats.

3. Dominik Eulberg – Diorama
Dominik Eulberg was voor mij een onbekende naam. Het blijkt een Duitse boswachter te zijn, die eerder al een album opnam, waarbij dieren(geluiden) een prominente rol speelden. Een interessant concept, maar bij dit album valt dat wel mee. Het is een interessant housealbum met lekkere bass, fijne melodieën dat het goed heeft gedaan in de zomermaanden. Een absolute aanrader.

4. CunninLynguists – Oneirology
CunninLynguists is een hiphopgroep die ik voor dit album leerde kennen met hun eerste album ‘Will Rap for Food’. Daarbij stalen ze wat mij betreft vooral de show met het nummer ‘’Lynguistics’’ waarbij een sample van Tchaikovsky de rappers begeleidt. Dit album is wat donkerder en heeft dromen als thema. De samples die CunninLynguists gebruiken, hebben altijd wat dromerig geklonken en dat is op dit album dan ook zeker weer het geval. Veel fijne nummers met gastartiesten. De nummers zijn afwisselend, maar vormen wel een goed geheel.

5. Noel Gallagher’s High Flying Birds – Noel Gallagher’s High Flying Birds
Noel Gallagher is zoals velen zullen weten de gitarist van Oasis, die vooral bekend zullen zijn vanwege het zeer bekende Wonderwall. Nadat Oasis uit elkaar is gegaan vanwege een ruzie tussen de broers, kwam Noel dus met dit album. Het is meer een pop- dan een rockalbum en bevat tien prima nummers. Ik heb zelf Noel altijd al de fijnere zanger gevonden van het stel, dus dat komt goed uit. Het klinkt allemaal erg fijn en klinkt vrij. Soms rustig, maar in ‘’The Death of You and Me’’ komen nog wat blazers om de hoek om het wat extra energie te maken. Misschien wel Oasis’ beste album, maar dan zonder de rest van Oasis.

6. Other Lives – Tamer Animals
Dit is een rijk gearrangeerd indie folk album. Elk nummer is mooi, maar helaas lijken sommige nummers wat op elkaar, waardoor het toch een net iets lagere beoordeling krijgt. Heerlijk om bij weg te dromen.

7. Cut Copy – Zonoscope
Begin dit jaar kwam Cut Copy met een nieuw album. Eerder hadden zij al naamgemaakt met hun album ‘In Ghost Colours’. Dit album brengt niet veel meer dan dat, maar eigenlijk gewoon heerlijk dansbare electropop met een dikke knipoog naar de jaren tachtig.

8. Airbag – All Rights Removed
Prima progressive rockalbum. Zoals het hoort met erg lange nummers, lekkere gitaarsolo’s en meer van dat spul. Eigenlijk heb ik het gevoel dat dit album wat hoger zou moeten staan, maar gevoelsmatig mist er iets. Als hij is afgelopen, is het voorbij. Misschien maakt het dat juist een blijvertje voor de lange termijn. Nu een mooie achtste plaats.

9. The Waterboys – An Appointment With Mr. Yeats
The Waterboys is een band die volgens mij vooral in de jaren 80 bekend was. Mijn moeder herkende de stem van Mike Scott in ieder geval vrij snel. Dit album is lang en eigenlijk is er maar weinig op aan te merken. Sterker nog, door dit album ben ik meer werk van The Waterboys op gaan zoeken, en wat ik tot nu toe heb gehoord, klinkt zeer zeker niet verkeerd. Goede nummers met veel instrumentatie en indringende zang.

10. Destroyer – Kaputt
Vrees niet, de titel klinkt misschien als een of andere Duitse thrash metalband, maar niets is minder waar. Destroyer is eigenlijk pure popmuziek. Het album is erg gladjes, maar wel erg mooi. Het album is zeer vroeg in 2011 uitgekomen, maar ik luister hem nog steeds erg graag. Misschien stond hij zelfs nog wat hoger als hij eerder uit was gekomen.


11. Wilco – The Whole Love
Wilco klinkt misschien erg Nederlands, maar is gewoon een Amerikaanse band. Hun muziek valt denk ik het best te typeren als alternative rock met country, wat dat ook moge betekenen. In dit geval zijn het een aantal goede nummers, met een paar flinke uitschieters.

12. Roosbeef – Omdat Ik Dat Wil
Thomas luistert Nederlandstalig?! Jazeker. Roosbeef maakt inderdaad Nederlandstalige muziek, maar doet dat met verve. Fijn indiealbum van Nederlandse bodem (ja, ik herhaal het maar even) met een aantal stevigere nummers afgewisseld met rustiger materiaal.

13. Emmett Tinley – Emmett Tinley
Dit was voor mij een onbekende naam, maar nu gelukkig niet meer. Waar ik normaal gesproken de neiging heb om naar ‘fluisterzangers’ te luisteren, is dit een man die zijn stem graag vol laat horen en dat doet onder begeleiding van fijn gitaargetokkel.

14. The Roots – Undun
The Roots, bekende, veelzijdige hiphopgroep. Onder de wat meer uitgesproken liefhebbers heb ik dit al vaak genoemd zien worden als album van het jaar. Daar ben ik het zelf niet helemaal mee eens, maar een plekje in mijn top 25 krijgt hij absoluut. Pakkend, muzikaal en toegankelijk. Maar het springt er voor mij niet uit.

15. Lykke Li – Wounded Rhymes
Lykke Li is een interessante zangeres die ik eigenlijk pas leerde kennen als gastzangeres bij Röyksopp op het nummer ‘’Miss It So Much’’ uit 2009. Ze bracht al eerder een album uit, maar hier laat ze zich wat mij betreft pas echt horen. Op dit album wordt leuk gespeeld met pakkende ritmes, maar er zijn helaas ook een paar nummers die mij wat minder aanspreken.

16. John Hiatt – Dirty Jeans and Mudslide Hymns
Dit album klinkt eigenlijk typisch Amerikaans. De stem van John Hiatt doet mij meteen aan
een of andere cowboy denken. Goed country/rockalbum.

17. Feist – Metals
Feist heeft enige bekendheid met het nummer 1234, maar heeft wat mij betreft daarvoor haar meesterwerk afgeleverd met het album ‘’Let It Die’’ (dit betekent dat je hem moet luisteren). Dit album bevat ook goede nummers. Het klinkt redelijk minimalistisch, alleen en soms depressief. Maar wel mooi.

18. Sivert Høyem - Long Slow Distance
Dit is een erg stevig rockalbum, wat vooral opvalt door de enorm krachtige stem van Høyem. Waarschijnlijk niet voor iedereen, maar als het een beetje in je straatje ligt, is dit een erg lekker album.

19. Fionn Regan – 100 Acres of Sycamore
Fionn Regan is een man/ jongen uit Ierland, die ik nog niet kende, maar al vrij snel populair bij me werd door dit album. Het is eigenlijk een heerlijk album, dat zijn relatief lage plaats vooral te ‘’danken’’ heeft aan het feit dat ik hem gewoon te vaak heb gehoord. Het staat vol met mooie liedjes.

20. Israel Nash Gripka – Barn Doors and Concrete Floors
Een onbekende voor mij. Dit album moest even groeien, zoals dat zo mooi wordt genoemd, maar staat nu toch wel als een huis. Het schijnt als Ryan Adams te klinken, maar dat vind ik zelf wel meevallen.

21. Portugal. The Man – In The Mountain. In The Cloud
Dit is een indiealbum met erg toegankelijke melodieën, redelijk hoge zang dat erg gemakkelijk wegluistert. Soms heb ik het idee dat de nummers wat op elkaar lijken, maar voor nu luistert het erg fijn weg.

22. Atlas Sound – Parallax
Dit is een zijproject van Deerhunterzanger Bradford Cox. Voor mijn geneeskundevrienden; hij heeft het syndroom van Marfan! Voor de anderen is dit een interessant album wat vagere nummers combineert met sommige juist erg toegankelijke nummers. Dit zorgt soms voor wat verwarring, maar alles bij elkaar opgeteld is dit een prima album.

23. Smith Westerns – Dye It Blonde
Smith Westerns is volgens mij een nieuwkomer, maar met zo’n debuutalbum kan ik niet anders dan hopen op meer. Enorm pakkende nummers, fijne zang. Ik weet alleen niet hoe lang het leuk blijft.

24. Buraka Som Sistema – Komba
Snoeiharde house uit Portugal, gecombineerd met het zogenaamde Kuduro. Dit is een Afrikaanse muzieksoort. Op dit album lijken de wereldinvloeden wat minder aanwezig te zijn dan op het vorige album, maar wel hoorbaar. Altijd lekker om even hard te draaien.

25. Radiohead – The King of Limbs
Radiohead brengt een album uit, en dat hoort dan natuurlijk ook in mijn lijstje. Helaas als hekkensluiter. Het is geen slecht album, de rest is gewoon beter. Ik ben geen enorme Radioheadhipster en durf ook wel te stellen dat ik dit een van hun betere albums vind. Dit vraagt natuurlijk om een uitleg, maar die komt er niet. Nummer 2 t/m 7 zijn voor mij de hoogtepunten.