Ik plaats wekelijks een favoriet kneusje.

Dat is een album dat onder het gemiddelde van 3,5 sterren blijft steken.
Een plaat die dus geen 70% haalt op deze site boordevol muziekliefhebbers.
En dat is eigenlijk jammer, want ik vind het wel een fijne plaat.

Ik stel die plaat voor aan de hand van een kort pleidooi en een opdracht voor de volgers.

1. Je hebt al gestemd op deze plaat en gaf minstens 3,5*.
Kruip in je pen en ondersteun mijn pleidooi voor een betere score.
Vertel waarom jij vindt dat deze plaat een beter gemiddelde verdient.

2. Je hebt al gestemd op deze plaat en gaf minder dan 3,5*.
Gun de plaat een nieuwe kans, herbeluister ze en stel je score in vraag.
Vertel ons dan hier of je de score verhoogd (of helaas verlaagd) hebt.

3. Je hebt nog niet gestemd op deze plaat.
Beluister ze dan in de loop van de week en deel een stem uit.
Deel je luisterervaring met ons in dit topic (en ook bij de plaat zelf).

Meestal zal het gaan om albums die ik zelf 4* of 5* waard vind.
Laten we hopen dat de 80s fans dit topic af en toe een duwtje in de rug geven.

Intrigerende titel

Ik twijfelde nog of ik het topic "het kneusje van de zalm" zou noemen.
Maar dat leek me net iets te vrijblijvend ... "dazzler's favoriete kneusjes"
suggereert met iets meer klem dat het hier over gesmaakte albums gaat.

Ik weet niet of je ook tips zoekt, maar deze zouden wat mij betreft zeker de revue mogen passeren:
Alphaville - Forever Young (1984)
Toto - The Seventh One (1988)
REO Speedwagon - Hi Infidelity (1980)
Supertramp - ...Famous Last Words... (1982)

En dat zijn dan wat 80s-albums, want ik neem aan dat je daar bij blijft?

En jou kennende: a-ha - Hunting High and Low (1985)

01. Kim Wilde - Kim Wilde (1981)


voorlopig gemiddelde van 3,22*

Het debuut van Kim Wilde is zonder twijfel haar beste album.
Natuurlijk is Kim in de eerste plaats een hitkanon, waarbij de albums
soms te vaak worden opgevuld met minder beklijvende composities.

Maar het debuut had een bijzondere uitstraling.
Er staan twee kanjers van hitsingles op met Kids in America en Chequered Love.
Maar er is ook de derde single Water on Glass, die in de Benelux overschaduwd werd
door de opvolger Cambodia die het volgende album al aankondigde.

Kim Wilde's eerste heeft nog dat aanstekelijk evenwicht tussen rockende gitaren
en perfect gecaste synths (later zou het accent verschuiven naar het synth arrangement).
Je mag Kim Wilde op haar debuut zonder twijfel de 80s evenknie van Blondie noemen.

Haar broer Ricky tekent voor de composities en de arrangementen.
Vader en 50s tieneridool Marty Wilde schrijft op zijn beurt de teksten.

De midtempo parel You'll Never Be So Wrong werd door Micky Most
voorgesteld aan het meest succesvolle hitparadepaardje uit zijn RAK stal.
Hot Chocolate nam het niet alleen op, maar bracht het in 1981 ook als single uit.

Op menig verzamelaar die zich op haar drie eerste album concentreert
vind je de aanstekelijke ska-pop van 2-6-5-8-0 en het mistig rockende Our Town.
Beide prima singlekandidaten die net als de rest van het album doen denken
aan het debuut van Nena (beide platen trouwens in een coole, zwarte hoes).

Ik gaf 4* aan het debuut van Kim Wilde.

En nu, beste MuMe vrienden, is het aan jullie.
Herlees de eerste post van dit topic en kies de juiste optie
om jou bijdrage/appreciatie/luisterervaring met ons te delen.

Ik heb enkel een verzamelaar van Kim. Die staat hier op 4 sterren. Dat vind ik eigenlijk wel genoeg. Ik heb totaal geen behoefte om ook haar albums uit te pluizen, naar mijn gevoel zijn haar singles toch echt het sterkst.

Ik heb gestemd.

Dit is inderdaad haar sterkste album, de eerste kennismaking destijds wat me weer terugwerpt naar deze prachtige periode in de popgeschiedenis.
De single Kids in America blijft mijn favoriet zelfs van haar hele ouvre, geweldig dat jeugdige enthousiasme. Dat is meteen de kern van dit album het jeudige enthousiasme wat duidelijk hoorbaar is en uitstraalt. Hier kun je toch alleen maar blij van worden. Later zou dit minder worden net als andere grootheden uit die tijd (U2, Duran Duran) die allen (voor mij) hun hoogtij dagen hadden aan het begin van het decenium 80.

Zeker 4 sterren waard voor mij.

Ik heb enkele Kim Wilde nummers op een 80's verzamelaar (kids en cambodia)
maar geen full album. Wel een leuk idee, hoop dat er een album langskomt dat ik wel in bezit heb of in z'n geheel heb beluisterd.

Ik heb de indruk dat we het opzet niet helemaal begrijpen.

Ik doe een suggestie om een album deze week onder de loep te nemen.
Ik houd een pleidooi voor een plaat die misschien wel eens onderschat wordt.
Er staat heus wel meer moois op dan enkel de hitsingles.

ArthurDZ deelt mee dat hij geen behoeft heeft om een plaat van Kim Wilde
te gaan beluisteren omdat hij genoeg heeft aan de hits ... tja, weg suggestie.

DjFrankie heeft gestemd, maar hij vergeet dat even te duiden hier ... mag hoor.
Hoeveel sterren had hij ervoor over en vindt hij ook dat de plaat wat onderschat wordt?
Dat kunnen we gelukkig wel al lezen bij het album zelf.

Mind Ruler wil wachten tot er een plaat langskomt die hij in bezit heeft ... tja, opzet mislukt.

Begrijp me niet verkeerd: ik ben blij dat jullie reageren,
maar herlees nog eens de eerste post ... geef dat album de komende week een kans
en kom dan vertellen of het je bevallen is of niet. Licht je (nieuwe) score ook toe in dit topic.

Ik begrijp het initiatief en ben er zeker door aangesproken

Dit is een album dat ik in 1981 als 13-jarige gekocht heb, en het staat in mijn platenkast stof te verzamelen. Ik heb 3* gegeven vanuit de herinnering dat er, behalve de singles, weinig onvergetelijks op te vinden is. De aanschaf van de LP zie ik eerder als een van mijn vele muzikale jeugdzondes

Maar oké, ik haal ze van onder het stof en ben benieuwd of ik ook tot 4* kom ...

Ik begrijp het initiatief wel hoor. Ik gaf gewoon aan dat ik meer geïnteresseerd ben in haar singles dan in haar albums. Maar ik wil dit album deze week best wel beluisteren hoor. Wie weet vergis ik me wel.

Goed zo, jongens.

Wel een erg mooie woordspeling.

Zo gezegd, zo gedaan. Bijzonder verwaarloosde plaat in mijn collectie, ik heb ze onlangs teruggevonden op de zolder van mijn ouderlijke woning, waar ze minstens 20 jaar lag.

Maar toch onmiddellijke herkenning bij het opzetten, het muzikale geheugen is iets wonderbaarlijks, ik heb er blijkbaar als tiener toch veel naar geluisterd
Eerste minpuntje: haar stem, die heeft nogal weinig body, een beetje scherp en schril, zeker geen Debby Harry of Nena. Maar het album begint bijzonder sterk: perfecte pop in Water On Glass, de rockende gitaren van Our Town en dan zelfs de zalige reggae van Everything We Know.
Kant A bevat ook nog het hoogtepunt van het album: het onverwoestbare Kids in America.

Maar helaas ook nogal wat flauwe nummers: 2-6-5-8-0 vind ik nog steeds vreselijk en Young Heroes en zelfs Chequered Love hebben niet meer de aantrekkingskracht van vroeger.
You'll never be so wrong is me bijgebleven ... Van Hot Chocolate wel te verstaan, hier schiet Kim vocaal te kort.

Gelukkig eindigt het album in schoonheid: Tuning in tuning out is bijzonder origineel als afsluiter, doet me wat denken aan allerlei synthesizersongs uit die tijd zoals Fade to Grey.

Een afwisselend album, met helaas een deel vullers. Ik herzie mijn rating van 3 naar 3,5* en meteen neemt de MuMescore al een beetje toe

Kim Wilde:
Ik heb de plaat vanmiddag even beluisterd, helaas heeft de plaat me niet doen verlangen om de komende tijd mijn schaarse luistertijd er veelvuldig aan op te maken. Gezien het feit dat ik nooit stem voor minstens vijf luisterbeurten, zal een sterrenwaardering er dus niet op korte termijn van gaan komen.
De hit 'Kids In America' kende ik al, typisch zo'n nummer waaraan ik de kwalificatie 'niet vervelend' zou geven, en dat geldt eigenlijk voor het hele album. Liedjes die bruisen van een aanstekelijke, jeugdige energie, maar die vooral in de arrangementen nogal eenvormig overkomen. Bubblegumpop vertaalt zich altijd lastig naar een ander tijdperk, en ik betwijfel eerlijk gezegd of deze plaat effect zal hebben op veel mensen die te jong zijn om met nostalgie terug te denken aan Kim Wilde's gloriedagen.
Op basis van deze ene luisterbeurt zou ik gaan voor 3 a 3,5 sterren, waar je dus helaas niets mee opschiet.

Hopelijk wordt deze nederige bijdrage buiten de gangbare opties geaccepteerd als bijdrage aan het topic.

Nou, alles wat boven het huidige gemiddelde uitkomt (3,5 bijvoorbeeld) is natuurlijk winst.
En dat dit topic een zwaard is dat aan twee kanten snijdt (de plaat kan tegenvallen) is een feit.

Toch vind ik dat je een belangrijk punt maakt (zie quote hierboven).
Meteen ook de reden waarom ik Kims debuut graag boven de 3.22 zie stijgen.
Kim Wilde is de popster waar ik als tiener toch wel stiekem verliefd op was ... tja.
Ik vind de arrangementen bijzonder fris en men heeft oog voor verschillende genres.

Haar eerste verzamelaar uit 1984 is één van de 10 eerste albums uit mijn collectie.
De 16 tracks tellende compilatie bestond uit maar liefst 7 songs van het debuut.
En die vond ik allemaal erg goed ... hitsinglewaardig goed zelfs.

Pretentieloze pop (aangenaam op de radio, uitnodigend tot meezingen of dansen)
beoordeel ik altijd milder dan de zogenaamde, ernstige muziek met inhoudelijke ambitie.

De meeste platen die in dit topic zullen passeren zijn trouwens pretentieloze popplaten.
Die hebben het altijd net iets moeilijker om de meerwaardezoekers onder ons te overtuigen.
Maar een frisse luisterbeurt kan misschien hier en daar wel een extra halve ster opleveren.

Ik heb deze in huis en ik zie dat ik daar een 2,5 voor heb staan. Het is niet het sterkste werkje uit de discografie van mevrouw Wilde maar een 2,5 (dus 5) is toch wat laag. Maar goed om een goede beoordeling te doen moet ik deze opnieuw luisteren.

dus optie 2 is voor mij van toepassing

Nu ben ik wel benieuwd naar wat volgens jou haar sterkste werk is, vigil?

Voor mij is dat met stip dit debuut. De twee opvolgers krijgen van mij 3*
omdat daar iets te overdadig met synths gestoeid wordt en de composities hier en daar
wat mank lopen. Daarna vond ik haar muzikale koers minder interessant worden.

Dat gezegd zijnde ken ik enkel haar vier eerste albums voluit en haar zesde half
(al was het maar omdat de helft daarvan ooit wel eens op single is verschenen).

Ik denk Teases & Dares of anders Love is Holy. Ik weet het niet de bekendste albums maar ik vind ze beide erg goed.

overigens zijn eigenlijk goed geselecteerde verzamel cd's haar beste albums.

Hoewel dat een ander topic is (was), wil ik dat volmondig beamen.
Zoals dit album, waarop 7 nummers van haar debuut zijn terug te vinden.

Kim Wilde - The Very Best Of (1984)

02. Spandau Ballet - True (1983)


voorlopig gemiddelde van 2,80*

Laat ik me voor het tweede album in dit bescheiden topic op glad ijs wagen.
Spandau Ballet, een groep die liever afgestraft wordt door de ernstige muziekliefhebber.
Dat merk je meteen in de scores op MusicMeter. Ze stijgen nergens boven de 3* uit.

En dat vind ik als het om de klassieker True gaat te kort door de bocht.
Want True sprankelt als een zomerse cocktail inclusief parasolletje en citroenschijfje.
Legden de vijf binken op hun eerste twee platen al wel eens een vette groove neer,
dan trekken zij op True de zonnige hitkaart. Een achttracker met vijf singles.

True opent met Pleasure. En spelvreugde is een rode draad doorheen alle nummers.
Het zou de vijfde single worden van het album, maar enkel in sommige landen buiten de UK
waar de hitparadebal pas aan het rollen ging met het succes van de derde en de vierde single.

De eerste single Lifeline was wel goed voor een top 10 notering in de UK.
Een gesofisticeerde gladjanus van een radiohit, maar wel weer puik ingespeeld.
Opvolger Communication jeukte nog naar het funkgeluid van hun eerste werk.

Maar het was de strak-in-het-pak ballad True (vier weken op 1 in de UK)
die in de zomer van 1983 heel Europa in het zonnetje zette. Het aantal mensen
dat spontaan een zonneslag kreeg van deze soul pastiche leek niet te tellen.
Nochtans zou de gitaarriff uitgroeien tot één van de bekendste uit de 80s.

Daarna spetterde Gold in de Benelux zomaar de top 3 binnen
en werd het album True toch ook hier nog een behoorlijk succes.
Ik tel dus in het totaal vijf lekkere nummers in een tracklijst van acht songs.
En ik doe daar nog het zwoele Code of Love bij, met dat Doe Maar reggae haakje.

Ik ben wederom gul met de punten: 4*.

Hoe denk jij erover ... moet die score niet wat hoger?
Misschien moet je de plaat nog eens opnieuw beluisteren en je niet
laten (mis)leiden door muzikale maatstaven, maar luisteren naar het spelplezier.

Motiveer je score in dit topic (herlees misschien nog eens de allereerste post).

Ik heb het album in mijn bezit, maar ze ligt al een hele tijd stof te happen in mijn 'cd-doos', de doos waarin ik alle cd's bewaar die niet meer in de kast kunnen. Ik heb het album op 3* staan, dit is wat ik over True schreef op de albumpagina:



En daar sta ik nog altijd achter. Ook Gold en Pleasure zijn uitstekend in mijn ogen. Dit album bezoekt deze week zeker nog eens in mijn cd-speler ter ere van dit topic. En ik laat jullie zeker weten hoe dat afloopt!

Oei, das toch ook wel een album waar ik me aan zou willen wagen. Mooie keuze!

Ik heb deze en de opvolger Parade beide op 4** staan.
Vind Parade zelfs als album zelfs sterker dan True.
Ik heb ook nog de verzamelaar Gold en Reformation.

Van Kim Wilde ook 2 verzamelaars in bezit: Love Blond en Never Say Never.

Even naar boven halen, want met die hele reeks top 10 topics
geraakt het kneusje van de week (dat zowieso al een kneusje was) flink ondergesneeuwd.

Ik ben in elk geval Spandau Ballet ook wel genegen, de singles True en Gold behoren tot mijn favoriete 80's singles.
Ik heb me nog nooit aan een Spandau Ballet album gewaagd, dus bij deze een mooie gelegenheid

Hoewel ik 'Gold' één van de leukste popliedjes van de jaren tachtig vind, slaagde ik er niet in deze plaat helemaal af te luisteren. Misschien van het weekend nog een poging.

Helemaal geen probleem om dit album helemaal te beluisteren hier. Ik kende meer dan ik had verwacht, en op momenten leek het wel een best of the 80's

De beste nummers zijn Pleasure, Lifeline, Gold en True, uitstekend geplaatst als openers en afsluiters van beide plaatkanten.
Wat daartussen zit, is niet altijd even boeiend. Vooral op kant B bereiken we met Heaven is a Secret en Foundation een dieptepunt. Ook hebben ze nogal eens de neiging de nummers (een minuut of zo) te lang te laten doorgaan waardoor een aantrekkelijk refrein ineens monotoon lijkt.

Maar de hitsingles en de saxofoon maakt veel goed, maar een meesterwerk is het voor mij niet.
Ik geef 3,5*

Goed gespot. Hun vier eerste albums tellen allemaal slecht 8 (langere) tracks.

Hoe flauw, ik heb net dezelfde mening als nico1616. Ik was begonnen aan een lang bericht, maar dan zou ik gewoon hetzelfde zeggen als nico, alleen met andere woordkeuze

Kort samengevat: ik blijf bij mijn stem van 3*. True, Gold en Pleasure zijn erg leuk, de rest haalt dat niveau helaas niet. De heren van Spandau Ballet hebben trouwens goed naar Avalon geluisterd, heb ik de indruk.

En inderdaad, de nummers zijn soms net iets te lang, maar dat merk ik wel vaker bij nummers uit die periode. Alsof een nummer boven de 4 minuten automatisch een beter nummer is. Waarschijnlijk een overblijfsel van de proggekte in de jaren '70. Dat zou niet eens erg zijn als het nummer nog ergens heenging. Maar meestal wordt gewoon nog even het refrein herhaalt. Less is more, denk ik dan...