03. Orchestral Manoeuvres in the Dark - Crush (1985)


voorlopig gemiddelde van 3,04

Orchestral Manoeuvres in the Dark waren synthpop pioniers.
Met hun vier eerste albums en bijhorende singles schreven ze een bescheiden,
doch niet onbelangrijk hoofdstuk in de ontwikkeling van dit typische jaren 80 genre.

OMD had een neus voor dansbare en melancholische pophits.
Op hun albums schipperden ze tussen hitparade en experiment.

Maar vanaf Junk Culture (1984) dat met Locomotion, Talking Loud and Clear
en Tesla Girls nog drie troeven in de hitparade had, trokken ze de commerciële kaart.
Die koerswijziging zat ook in de titel: pop is slechts een onderdeel van de wegwerpcultuur.
OMD had niet langer de pretentie om alternatief, vernieuwend of maatschappelijk relevant te zijn.

Na Junk Culture kwam Crush (1985), het album waarmee OMD in de US doorbrak.
Een album dat ook toevallig en onbewust over de Amerikaanse yuppie cultuur reflecteerde.
Nadien zou de non-album single If You Leave de soundtrack van Pretty in Pink (1986) halen.

Wellicht hebben veel stemmers Crush, dat amper boven een gemiddelde van 3* uitkomt,
nooit een eerlijke luisterkans gegeven. Er is de zomerse single So in Love die iedereen kent.
Of het van een radiovriendelijk pseudo-strijkersarrangement voorziene La Femme Accident.

Maar dan wordt het lastiger. O ja, de tweede en geflopte single Secret met Paul Humprheys
op lead vocalen en zijn toenmalige, Amerikaanse vrouw Maureen op gesamplede backings.

Het is eigenlijk vooral kant 1 die roet in het eten gooit tijdens de draaibeurten.
Secret is niet zo'n sterke single, Bloc Bloc Bloc niet veel meer dan een gekke jam
en Women III (dat perfect de sfeer die Edward Hopper in zijn schilderijen oproept vertolkt),
een wat braaf voortkabbelend nummer (dat al lichtjes aan de hit Pandora's Box doet denken).

De titelsong drijft op een bedje van samples uit Japanse reclamespots.
En de kater van de dronken protagonist wordt weggewassen door een heilzaam onweer.

Maar het is vooral kant 2 dat de moeite waard is.
Met zowaar een anti-racistisch statement in 88 Seconds in Greensboro,
een song waarop OMD zich als rockband profileert en het daarbij aansluitende
The Native Daughters of the Golden West ... country synthpop uit de oude OMD doos.

Dan volgt het kamerorkest van La Femme Accident (Louis Quatorze zou jaloers geweest zijn),
het breekbare, maar met een erg mooie saxsolo opgewarmde Hold You (bijna een vierde single)
en tenslotte het voor OMD erg typische The Lights Are Going Out met Maureens in de hoofdrol.

Ik praat nu nog niet over sterke b-kantjes als Concrete Hands of Firegun.
Maar Crush is een typisch jaren 80 album waarop OMD zich van een breder palet bedient
dan je van een doorsnee synthband zou verwachten. Een plaat die de tijd goed heeft doorstaan.

So In Love
Secret
Bloc Bloc Bloc
Women III
Crush
88 Seconds in Greensboro
The Native Daughters of the Golden West
La Femme Accident
Hold You
The Lights Are Going Out

Concrete Hands [b-side So in Love]
Firegun [b-side La Femme Accident]
If You Leave [Pretty in Pink Single]

Wie durft zijn score te herzien of het album een eerlijke kans te geven?

Ik heb dit album op een 3,5 staan en dat vind ik eigenlijk wel een goed cijfer voor dit album. Zoals mijn OMD broeder al aangeeft hinkt de band net zoals bij de voorganger op twee gedachte. Aan de ene kant de singles welke hits moesten worden(erg goed te horen in het zwakke Secret en lichtvoetige maar wel aardige So in love welke duidelijk geschreven waren voor de hitlijsten) en aan de andere kant de wat experimentelere kant van de band zoals te horen is in Crush en Bloc Bloc Bloc. Dan is er op dit album ook nog een tussen vorm met het fantastische duo 88 Seconds In Greensboro
en Native Daughters Of The Golden West welke een stuwende rockkant (OMD's grote gebaar) laat horen en het lieve La Femme accident welke op single verscheen maar waarvan je eigenlijk al kon weten dat het geen grote hit zou worden. Eigenlijk is ook enkel So in Love een Europese hit geworden. Ook de losse single uit dezlfde periode If You Leave werd een grote hit (vooral in de VS, overigens niet in NL) maar dit stond niet op dit album. Dat is achteraf best jammer want dat is best een kwalitatief sterke single welke het album net nog een beetje extra's had kunnen geven.

04. The Stranglers - The Meninblack (1981).


stemmen: 35 / sterren: 3,62

34 gebruikers hebben ook gestemd op mijn favoriete Stranglers album.
The Meninblack was zonder meer een commerciële flop. Het conceptalbum
wordt vaak overgeslagen op Stranglers compilaties. De twee singles faalden.

Meninblack zijn sinistere, in het retro zwart geklede heren
die getuigen van UFO waarnemingen of zogenaamde close encounters
of the third kind (ontmoetingen tussen ufonauten en aardlingen) het zwijgen
probeerden op te leggen. FBI-agenten of gezanten uit de ruimte zelf.

Meninblack is ook een metafoor voor de vier, in het zwart geklede Stranglers
die zich altijd een beetje als aliens gevoeld hadden toen zij als dertigers
tussen de puistkoppen van de punk aan hun succesverhaal begonnen.

Met JJ Burnel, een klassiek geschoold gitarist die bas speelt,
en Dave Greenfield, een toetsenist met de snor van een onderlegd progrocker,
heb je muzikaal ook wel wat meer te vertellen dan een drieakkoorden song toelaat.
Hun virtuoos visitekaartje gaven The Stranglers af op hun vierde plaat The Raven (1979).

Daarop staat de song Meninblack. Het nummer joeg producer Martin Rushent
de studio uit (hij zou Dare! van The Human League hoog in de hitparades sturen).
Want Stranglers die met synths stoeien, vond hij te gek voor woorden. Het hitpotente
Two Sunspots (aanvankelijk een Stranglers ode aan twee tepels) werd in de sessies
vertraagd tot een muzikaal bevreemdend klanklandschap waarop door de vocoder
vervormde stemmen zich voorstellen als een meninblack, boodschappers uit de ruimte.

De boodschap die de vervaarlijk lachende meninblack voor de mensheid hadden
was niet van de poes. Het experiment "mens" dat diezelfde buitenaardse beschaving
ooit op aarde begonnen was (Waren de goden kosmonauten?) zou worden stopgezet.
De stekker uit deze malle mensenwereld. Een postpunk doemscenario van andere orde.

Toen Hugh Cornwell in 1980 een paar maanden mocht brommen in de cel
wegens drugsbezit, rijpte bij hem het idee om een heel album aan het onderwerp
te wijden. Drummer Jet Black was de inspiratiebron, hij beschikte over de nodige lectuur.

Eerst kwam de single Who Wants the World waarop de aarde
en de mensheid nadrukkelijk in vraag worden gesteld. Op de b-kant stond
een instrumentale versie van Waiting for the Meninblack (een voorsmaakje op het album).
Beide tracks zijn jammer genoeg niet terug te vinden op de remaster van The Gospel.

Want het album zou voluit The Gospel According to the Meninblack heten.

Al was het maar om de bijbelse link te onderstrepen die fantasten en pseudo-wetenschappers
vonden tussen de mirakels uit het Heilige Boek en de strapatsen van de extra-terrestrials.
Hilarisch is de adaptatie van Da Vinci's Laatste Avondmaal als gatefold in de hoes.
Afsluiter Hallow to Our Men brengt het Onze Vader in aangepaste vorm.

Voor de rest van het album verwijs ik graag naar mijn recensie aldaar.
The Stranglers - The Meninblack (1981)

De nodige achtergrondkennis bij het onderwerp is wel vereist om volop te genieten.
Maar ook muzikaal klinken The Stranglers fris, experimenteel en vooral bevrijd
van hun punkverleden, zonder te vervallen in goedkope hitparadepop.

Eens benieuwd wie dit album een kans durft geven ...

Ik geraakte destijds maar 4 kneusjes ver.
Bij gebrek aan reacties, gaf ik er dan ook de brui aan.

Ik polste eens even hoe het met die 4 eerste kneusje ondertussen gelopen is.

Kim Wilde - Kim Wilde (1981)
ging mooi van 3.22 naar 3.32

Spandau Ballet - True (1983)
ging van 2.80 stilletjes naar 2.85 maar verdient nog steeds beter

Orchestral Manoeuvres in the Dark - Crush (1985)
bleef roerloos op 3.04 staan

The Stranglers - The Meninblack (1981)
ging van 3.62 naar 3.64

Maar met het vierde album zondigde ik al meteen tegen mijn eigen uitgangspunt (zie eerste bericht).
Het mag duidelijk zijn dat ik me iets te veel liet leiden door mijn eigen frustratie (zie mijn top 10).

Ik probeer de draad weer even op te pikken en vat nog eens de bedoeling samen.

Een (commerciële) albumklassieker waarvoor op MuMe,
misschien net omwille van zijn commercialiteit, de neus wordt opgehaald
in de herkansing gooien en hem belonen met een hoger aantal sterren.

Probleem van dit topic is echter dat het wellicht gevolgd wordt
door mijn muzikale soulmates die er een gelijkaardige smaak op na houden
en het meestal ook eens zijn met het pleidooi dat het album beter verdient.

Deze mensen bedachten het album al met een riante stem
en op die manier schiet het topic natuurlijk zijn doel wat voorbij.
Tenzij u nog niet gestemd had en ons even wil helpen.

Misschien moet ik naar een nieuwe formule zoeken om dergelijke albums op te peppen.
Vandaag heb ik echter zin om hier alvast een nieuw album aan het lijstje toe te voegen.

05. Cyndi Lauper - She's So Unusual (1983)


voorlopig gemiddelde: 3.00

Het solo-debuut van Cyndi Lauper haalt nipt 3 sterren op deze site.
Toch wel beschamend weinig voor een album met twee onvervalste 80s klassiekers.
Girls Just Want to Have Fun en Time after Time tillen zo'n album alvast boven de middelmaat.

Maar het succes van La Lauper werd in de states steevast gecontinueerd
met top 10 singles als She Bop (een ode aan de masturbatie, waarmee Cyndi
Madonna en Prince de loef afstak) en het lekker meezingbare All through the Night.

Het megasucces van het album zorgde zelfs voor een vijfde single.
Money Changes Everything (in Europa in een live-versie uitgebracht) brengt
het aantal radiovriendelijke en best te genieten popsongs dus op minstens 5 stuks.

Schieten nog 5 liedjes over, waarvan er 4 aan het einde van de tracklijst
(het moment waarop albums in het MuMe jargon al eens dreigen in te kakken) bengelen.
Het lieflijke He's So Unusual is een covertje, waar Lauper de inspiratie voor de albumtitel vond.

She's So Unusual is een plaat die Cyndi op het lijf geschreven was.
Heerlijke 80s rock met synthesizers (in de US noemde men het daarom new wave).
Een plaat die de luisteraar omwille van de aanwezige 80s klassiekers met nostalgie vervult.

Op haar volgende albums zou Lauper een paar sterke singles blijven combineren
met doorsnee albumwerk, maar nergens was de balans zo hitgevoelig fris als op het debuut.

ps. Ik merk nu dat de hoes van het album kleurrijk matcht met mijn avatar.