Silverchair - Freak Show (1997)

Hm, niemand die naar Silverchair luistert?
Ben niet weg van alle nummers, maar er staan goede op. Silverchair is zeker wel oké!

3*

geniaal jeugdsentiment

Dit album is ok, maar hun minste van de oude platen. 3.0

Kan ik me toch niet in vinden, ThirdEyed.

Blijft juist de beste van de vroege platen. Frogstomp klinkt als een puberbandje zoekend naar een eigen stijl en Neon Ballroom slaat te ver door in sentimenteel geneuzel.

Erg gaaf album

mee eens

opvolger vond ik een stuk minder

dit is een 4,5 waard

Pure, moddervette retestrakke rock 'n roll gebracht door een stel pubers, ik heb nog steeds geen spijt van mijn vier sterren en overweeg zelfs er 4,5 van te maken.

Vette plaat, veel beter dan Frogstomp. Heerlijk om af en toe eens terug te horen.

"Freak Show" van Silverchair roept middelbare school herinneringen op. Erg populair in die tijd en de Australische tieners liften slim mee op de grunge hype. Deze jonge gasten leveren met "Freak Show" een prima melodieuze en soms harde rockplaat af. Vaak zijn ze weggezet als een goedkope kopie van Nirvana, maar dat vind ik onterecht. Natuurlijk doet de hitsingle "Freak" denken aan Nirvana, maar Silverchair varieert naar mijn mening meer en doet melodieuzer aan. Luister bijvoorbeeld naar het mooie "Pop song for Us Rejects" en "Petrol & Chlorine". Kortom dit blijft een plaat met een mooie referentie aan de middelbare school. Daniel Johns en zijn bandleden waren zelf ook nog tiener en dat gevoel weerklinkt prima op "Freak Show".

Als ik nu in... 2013 luister naar deze plaat, dan hoor ik juist niet de tieners terug die ze toen waren. Dit klinkt namelijk behoorlijk volwassen: wat een slimme, sluwe, sterke grunge plaat is dit Freak Show. En jawel: ik hoor wel Nirvana heel regelmatig langs komen: die band moet toch het voorbeeld zijn geweest voor dit Silverchair. Ook vleugjes Soundgarden komen langs. Is dat erg? Dat is helemaal niet erg: want wat ben ik blij dat ik eindelijk dit album heb leren kennen. Ik ben groot liefhebber van de grunge en deze Australische variant kende ik nog niet.
Er klopt veel aan deze plaat. Er zitten mooie variaties tussen en binnen de nummers. Fraaie tempowisselingen en het contrast rustig / hard wordt prima gebruikt. En het zijn bijna stuk voor stuk (erg) goede nummers, ook nog eens regelmatig gevuld met mooie melodieën. Kortom: wat een plaat!

Recentelijk "Mad Season" ontdekt, en telkens als ik die plaat opzet moet ik bij het 7e nummer ("I Don't Know Anything") denken dat ik die riff al eens eerder (blijkbaar later chronologisch) gehoord heb. Vandaag ben ik er eindelijk achter: "Freak"! Zéér opvallend, waarschijnlijk niet bedoeld?

Sympathieke post-grunge. Het grootste probleem met dit album is voor mij het gebrek aan variatie. Het luistert lekker weg, maar een band als Bush doet mij veel meer.

Fijne grungeplaat, helemaal niet fout. Goede songs en best vet geproduceerd. Goede zanger ook.