Silverchair - Freak Show (1997)

"Freak Show" van Silverchair roept middelbare school herinneringen op. Erg populair in die tijd en de Australische tieners liften slim mee op de grunge hype. Deze jonge gasten leveren met "Freak Show" een prima melodieuze en soms harde rockplaat af. Vaak zijn ze weggezet als een goedkope kopie van Nirvana, maar dat vind ik onterecht. Natuurlijk doet de hitsingle "Freak" denken aan Nirvana, maar Silverchair varieert naar mijn mening meer en doet melodieuzer aan. Luister bijvoorbeeld naar het mooie "Pop song for Us Rejects" en "Petrol & Chlorine". Kortom dit blijft een plaat met een mooie referentie aan de middelbare school. Daniel Johns en zijn bandleden waren zelf ook nog tiener en dat gevoel weerklinkt prima op "Freak Show".

Als ik nu in... 2013 luister naar deze plaat, dan hoor ik juist niet de tieners terug die ze toen waren. Dit klinkt namelijk behoorlijk volwassen: wat een slimme, sluwe, sterke grunge plaat is dit Freak Show. En jawel: ik hoor wel Nirvana heel regelmatig langs komen: die band moet toch het voorbeeld zijn geweest voor dit Silverchair. Ook vleugjes Soundgarden komen langs. Is dat erg? Dat is helemaal niet erg: want wat ben ik blij dat ik eindelijk dit album heb leren kennen. Ik ben groot liefhebber van de grunge en deze Australische variant kende ik nog niet.
Er klopt veel aan deze plaat. Er zitten mooie variaties tussen en binnen de nummers. Fraaie tempowisselingen en het contrast rustig / hard wordt prima gebruikt. En het zijn bijna stuk voor stuk (erg) goede nummers, ook nog eens regelmatig gevuld met mooie melodieën. Kortom: wat een plaat!