Jerry Harrison - The Red and the Black (1981)

Voormalig bandlid van Talking Heads (gitaar/keyboards) en dat hoor je ook wel enigszins terug in zijn muziek, maar zeker niet dat het een soort kloon is. Wel heeft het dezelfde funky inslag.

Wat een zalige muziek staat er op deze plaat! Alleen al Worlds in Collision maakt hem de moeite waard. De ritmesectie, gitaar (Adrian Belew) en synth creëren een onheilspellend opzwepend geheel. Het heeft iets duisters, de praatzang eroverheen maakt het af, tot aan het hysterische toe. Lekker ook om na dat nummer te worden opgevangen door de mellow synthtonen van The Red Nights.

Jerry heeft trouwens ook een prima stem. Behalve Adrian Belew hoor je op de plaat o.a. ook George Murray (bassist op o.a. Bowie's Low en Heroes).

Ik moet hier eens acheraan gaan. Wat je zojuist hebt gepost bij het pp/nw-aanraders topic klinkt veelbelovend.

Nu moet ik bekennen dat dat nummer wel wat afwijkt van de rest hoor, maar het is een heel aardige plaat. Behoorlijk ritmisch ook, wat we natuurlijk ook wel kennen van Talking Heads.

Een plaat die duidelijk schatplichtig is aan game-changer Remain In Light van Harrisons band Talking Heads. De vocalen van Jerry zijn minder affectief dan die van Pratend Hoofd David Byrne, ook al komt hij stilistisch in de buurt (ik hoor ook Televisions Tom Verlaine terug in zijn stem, die natuurlijk nooit werd omringd door dergelijke funky muziek).

De grooves van nummers als 'Magic Hymie', 'Slink' en 'No More Reruns' staan als een huis, maar mindere broeders lijden onder de statische one-groove vorm.

'Worlds in Collision' is het meest op niveau van Remain In Light; mysterieus, broeierig, gevarieerd. Jammer dat Harrison er niet in is geslaagd deze variatie op meer nummers toe te passen. 'The Red Nights' is een prachtige meditatieve track met minimale percussie.

Denk Fela Kuti, Talking Heads, Parliament, 80s hiphop, dancehall/dub, en dan gefilterd door de sample en synth-gedreven New York-sound van de vroege jaren 80.

Wat grappig is dat 'No Warning, No Alarm' met een house-piano begint die tien jaar later emblematisch zou zijn voor de baggy house-grooves van bands als The Happy Mondays.

Dit is toch wel een zeer bijzonder album. Ik heb 'm meegenomen vanwege de hoes en de sticker met referenties naar de Talking Heads. Het doet mij wel wat denken aan Byrne/Eno's My Life In The Bush Of Ghosts ook al is dat album veel experimenteler. Dat ik dit album in de jaren 80 nooit gekocht heb verbaast mij wel want ik kan dit zeer waarderen. Duidelijk muzikaal schatplichtig aan Talking Heads en David Byrne maar dat is logisch, hij was immers een onderdeel van de band. Dat de beste man niet bekender is verbaast mij ook want het is duidelijk dat er talent en creativiteit in overvloed aanwezig was. Broeierige new-wave met een funky inslag wat af en toe ook wat aan Shriekback doet denken. Lekker hoor!

Avontuurlijk, elk nummer anders.