Jerry Harrison - The Red and the Black (1981)

Wat een zalige muziek staat er op deze plaat! Alleen al Worlds in Collision maakt hem de moeite waard. De ritmesectie, gitaar (Adrian Belew) en synth creëren een onheilspellend opzwepend geheel. Het heeft iets duisters, de praatzang eroverheen maakt het af, tot aan het hysterische toe. Lekker ook om na dat nummer te worden opgevangen door de mellow synthtonen van The Red Nights.

Jerry heeft trouwens ook een prima stem. Behalve Adrian Belew hoor je op de plaat o.a. ook George Murray (bassist op o.a. Bowie's Low en Heroes).

Een plaat die duidelijk schatplichtig is aan game-changer Remain In Light van Harrisons band Talking Heads. De vocalen van Jerry zijn minder affectief dan die van Pratend Hoofd David Byrne, ook al komt hij stilistisch in de buurt (ik hoor ook Televisions Tom Verlaine terug in zijn stem, die natuurlijk nooit werd omringd door dergelijke funky muziek).

De grooves van nummers als 'Magic Hymie', 'Slink' en 'No More Reruns' staan als een huis, maar mindere broeders lijden onder de statische one-groove vorm.

'Worlds in Collision' is het meest op niveau van Remain In Light; mysterieus, broeierig, gevarieerd. Jammer dat Harrison er niet in is geslaagd deze variatie op meer nummers toe te passen. 'The Red Nights' is een prachtige meditatieve track met minimale percussie.

Denk Fela Kuti, Talking Heads, Parliament, 80s hiphop, dancehall/dub, en dan gefilterd door de sample en synth-gedreven New York-sound van de vroege jaren 80.

Wat grappig is dat 'No Warning, No Alarm' met een house-piano begint die tien jaar later emblematisch zou zijn voor de baggy house-grooves van bands als The Happy Mondays.