The Prayer Boat - Polichinelle (1998)

Dit geweldige albumuit 1999. Wordt nu 10 jaar na de release in het Indie of Alternatieve circuit ook uitgebracht door een grote maatschappij. Jammer dat de orginele basnd niet meer bij elkaar is. Goed dat het album nu regulier te verkrigen is. Emmet Tinley komt met een aantal topmuzikanten op 20 december 2009 naar de kleine zaal van Paradiso om dit album te spelen. Ik hoop op een intregrale uitvoering.

Deze na heel veel jaar weer eens in de speler. Het debuut Oceanic Feeling van The Prayer Boat heb ik destijds veel gedraaid, dus mijn verwachtingen voor hun tweede album Polichinelle waren ook hooggespannen. Helaas viel het tweede Polichinelle album wat tegen; het voelt voor mij ook meer als een solo-uitstap van Emmet Tinley dan als een volwaardig Prayer Boat-album. Tinley’s karakteristieke, getormenteerde stem en gevoelige songwriting blijven aanwezig, maar op dit album wordt het na een tijdje wat eentonig. De dynamiek en het frisse gevoel die het debuut zo aantrekkelijk maakten, ontbreken hier grotendeels. Dit zit meer in de hoek van Nick Drake door de akoestische inslag.

Ik had destijds het geluk om, op uitnodiging, het album nog semi-live te horen tijdens een privéconcert in een kleine zaal. Het was zeker bijzonder om Emmett live akoestisch aan het werk te zien, maar na verloop van tijd werd ik toch erg wiebelig van de steeds terugkerende melancholische sfeer en de nadruk op de ingetogen gitaarpartijen. Hoewel het zeker geen slecht album is voelt het soms alsof je in een herhaling terechtkomt: teveel van hetzelfde, zonder de variatie die het debuut zo goed maakte. Ook heb ik nu weer het gevoel dat hier meer in had gezeten met een andere producer en wat meer nadruk op het bandgeluid dan de akoestische inslag.