Orchestra Baobab - Made in Dakar (2007)

Nummer 2 en 8 springen eruit , rest van het album is erg matig.
Haalt het niveau van "specialist in all styles" bij lange niet.

Ken je dat? Dat je het introotje van het volgende nummer al in je hoofd is begonnen voordat de cd ook zover is? En nog mooier, dat als je het laatste nummer hebt gespeeld, dat het introotje van nr. 1 weer begint. Dat heb ik met deze cd. Dit is voor mij de beste cd van 2007 geweest. Van vergelijkbaar niveau als ""specialists in all styles" wat mij betreft. Live ook zeer de moeite waard.

Nee, ik ben het met Dridge eens, hier is minder goed over nagedacht dan over Specialist in all styles. Die mooie, lome swing hoor je nog maar op een enkel nummer terug (de eerste twee en Cabral), de rest is hooguit vrolijk huppelende feestmuziek. OK, ze zijn live inderdaad geweldig, maar dan liever met oudere nummers (en met beter weer...).

Afrikaanse cd'tjes mag ik graag op de gok kopen in de kringloopwinkel. Dit is een hele fijne. Uit het cd-boekje begrijp ik dat voor dit album destijds (2007) door Orchestra Baobab nieuwe uitvoeringen zijn gemaakt van songs uit de jaren '60 en '70. Dat wil zeggen, Senegalese klassiekers.

Het album, en de songs op zichzelf, bevatten een behoorlijke mengeling van stijlen. Het levert een vrolijke, maar ook wel licht-melancholische (dankzij bluesy alt-sax en vervormde gitaren) sound op. Het zou me niks verbazen als Mdou Moctar hier wat mosterd heeft gesnoept.
Mij bevallen vooral de songs waar iets meer op geïmproviseerd wordt en waar de griot zang de boventoon voert, zoals op: 1. Pape Ndiaye 6. Sibam 8. Ndeleng Ndeleng 9. Jirim