Jim Kirkwood - Tower of Darkness (1993)

Jim Kirkwood, een vrij lange tijd heb ik gedacht dat ik te maken had met het Britse evenknie van onze Johan Timman. Iemand dus die slechts ëen album uitbrengt en dat was het dan. Maar niets iets minder waar, want via zijn site is gratis aan meer muziek te komen. Zo tipte gebruiker CorvisChristi me deze week, en dat heb ik geweten.

Na wat meer muziek te hebben gehoord van Jim Kirkwood, kwam ik tot de conlusie dat zijn basis de Berlijnse school is waar dan wel de nodige dramatiek aan wordt toegevoegd waardoor het donker en onheilspelend gaat klinken. Het spannende begin van The Mad God doet me weldra het plafond van dichtbij zien. Daarna volgt een wat ingehouden deel, maar voor mijn gevoel is de Mad God een plan aan het beramen om de mensen het leven zuur te maken. Geheel op mijn gemak zit ik dan ook niet te luisteren. Langzaam krijg ik dan ook het gevoel of ik een buitenaards labaratorium in wordt getrokken. Daar is de Mad God met experimenten bezig. De walmen die daar vanaf komen maken me duizelig. Nog een paar keer klopt hij op een deur en vervolgt zijn bizarre tocht door de ruimte. Perilous Ground geeft me dan ook een gevoel dat ik sterretjes zie door de dreun van de Mad God.

Timestream is heerlijk up tempo en krijg hier door het gevoel of ik op een prettige manier de geschiedenis van de mensheid te horen krijg. Diverse perioden vliegen aan me voorbij. Hier en daar even een ramp, maar vooral de kracht van de mensheid staat hier centraal. Gaande weg de track wordt het Curriculum Vitae van het bestaan me helemaal duidelijk. Wel is het jammer te noemen dat het einde me te abrupt overkomt. Requiem for an Immortal begint wat kosmisch, gevoelsmatig zie ik mezelf dan ook aan dit bericht werken. Toch voel ik als dat er iets statigs staat te gebeuren. In gedachte gaat een hek stukje bij beetje open en een stoet met een overleden persoon komt naar buiten. De sfeer is alles dan vrolijk, toch is aan de muziek te horen dat degene die in kist ligt wel het nodige heeft betekent voor de wereld.

Het begin van Legion of Dawn doet me denken op de hei te staan waar de onweer bezig is om weg te trekken. In vrolijke geluiden die op zware bassen zijn te horen stel ik me vlinders voor die de wereld aan het ontdekken zijn. Lang kan ik daar niet van genieten Jim Kirkwood trekt me de snelweg van het leven op, er is werk aan de winkel, gelukkig zijn we met veel en als een groot leger wordt de klus dan ook geklaard. De muziek doet groots en bombastisch aan. De power en de motivatie staan hoog in het vaandel.

Het begin van Forgotten Realms doet spacy aan en blijft daar ook in hangen. Een mooi rustpunt na het bombastische Legion of Dawn. Ondanks de duistere sfeer voel ik wel de stress uit mijn lijf stomen, waardoor ik weer tot mezelf kom. En dan is daar opeens al de laatste track. The Dreaming Lord. Door de belletjes die op de achtergrond zijn te horen voel ik dat de Lord in slaap valt. Eenmaal in slaap volgt een spannende droom waar ook ruimte is voor minder zware thematiek. Tot zekere hoogte. Voor mijn gevoel komt de Lord in gewetensnood en ziet zijn onderdanen sneuvelen op het slagveld. De slaap wordt onrustig en hoe de Lord zich ook draait de mooie droom wil maar niet komen. Spelletjes van macht en onmacht volgen elkaar ijlings op.

Ja, en na een klein uur muziek wordt het dan ineens heel stil in de kamer. Stilte die nodig is om de sferen die op dit alum zijn te horen een plaats te geven. Jim Kirkwood is na mijn idee er in geslaagd een meer dan prima album in elkaar te hebben gezet met mooie en bij vlagen bombastische muziek. Een ruime voldoende dus.