Annabel Lamb - Once Bitten (1983)

Geen bijzonder goede, maar ook lang geen slechte plaat; er staan enkele aardige nummers op. Op de meeste issues van deze LP staat Riders on the Storm. Het nummer Red for Danger staat alleen op die ene issue waar Riders on the Storm niet op staat.
Verder natuurlijk een interessant gegeven dat Heartland een cover is van The Sound en Adrian Borland hierop ook gitaar speelt. Op Missing speelt Borland percussie. Verder speelt Steve Hogarth (nu in Marillion, toen nog niet; zijn naam op de hoes van deze LP gespeld met dubbel -g) piano op Dividing the Spoils of Love.

Enkele nummers vind ik er uit springen. De Doors cover Riders on the Storm vind ik best aardig. Take Me in Your Arms, dat me wat doet denken aan Laurie Anderson, mag er ook best zijn. Heartland heeft het grote voordeel dat het een nummer is van The Sound, ook al is de uitvoering niet bijzonder, toch wel leuk. Annabel klinkt hier overigens nogal als Chrissie Hynde. Backwards Through the Looking Glass dat een jazzy feel heeft met een bas die me doet denken aan Japan (fretloos denk ik). Dit basgeluid komen we elders op het album ook nog tegen.
De B kant vind ik wat minder. Dividing the Spoils of Love gaat wel, beetje de vrouwelijke David Sylvian. Snake Pliskin is wel een aardige instrumental, doet me wat denken aan de begeleiding van Anne Clark.
Laatste twee nummers zijn een soort reggae nummers, best aardig, met name No Cure is wel een lekker relaxt nummertje.

Het debuut van Annabel Lamb. Mijn eerste kennismaking met Riders in the storm. Later kwam ik er achter dat het origineel van de Doors is. Annabel maakt er een mooie jaren 80' versie van. Met haar ietwat schorre stem is deze lp aangenaam om naar te luisteren. Jammer dat ie nooit op CD is verschenen.