Enigma - Le Roi Est Mort, Vive le Roi! (1996)

Na de eerste 2 albums is de rek er een beetje uit met dit 3de album, maar ondanks dat toch nog steeds een meer dan alleraardigste schijf van het Enigma-project. Dit keer staan er nauwelijks 'hit'-gevoelige nummers a la "Sadeness" of "Return to Innocence" op, maar voor de rest is het voor Enigma-kenners herkenbaarheid troef.
Elk album van Enigma kent zo z'n uitschieters, zo ook deze keer. Mooi zijn zeker het intieme "Shadows in Silence", inderdaad het toch ook al eerder genoemde "The Child in Us" en het mooie "Prism of Life" is ook nog een vermelding waard.
Ik ben niet heel erg kapot van Michael Cretu's zangstem en laat hij nou net wat meer te horen zijn op deze plaat. Normaliter stoor ik me er niet aan, maar op nummers als "Why" en "The Roundabout" neigt het soms wat irritant te worden. Vooral het constant herhalende 'Ah Yeah Ah Yeah Ah Yie Ah Yaah'-refreintje tijdens laatstgenoemde vind ik vervelend.
Maar goed, voor de rest kan ik eigenlijk prima luisteren naar Enigma's 3de plaat en herbergt genoeg mooie momenten om het tot een bovengemiddeld album te laten uitkomen.

Bij de lokale kringloopwinkel deze schijf op de kop getikt voor een prikkie.
Vooral meegenomen vanwege de nostalgie - ik had het vroeger op cassettebandje.
Ik verwachtte een ''okay'' album; leuk om weer eens te draaien, maar het heeft me verrast.
Het klinkt gewoon goed, bezield en vooral heerlijk.

De gemiddelde luisteraar zal het misschien niet horen, maar het gebruik van de gesamplede stemmen is zeer goed gedaan. De energie en felheid die in de gebruikte etnische stemsamples doorklinkt past perfect bij de muziek waarin het ligt ingebed. Ook de timing en lengte van de stemsamples zijn zorgvuldig aangepast aan de ritmes, waardoor het lijkt alsof er een zanger(es) de partijen heeft ingezongen, in plaats van andersom.

Fijn om dit album (met mooie hoes!) weer in bezit te hebben.