Adrian Crowley - A Strange Kind (1999)

Wat een schitterend album blijkt dit te zijn. Ik zal wel half hebben zitten slapen toen ik dit voor het eerst hoorde, want een 3,5/5 is duidelijk niet genoeg voor deze oase van subtiele pracht. Crowley's nummers zijn veelal somber en melancholisch. De zoveelste imitator van Nick Drake dus? In principe wel natuurlijk, maar Crowley heeft duidelijk wat te vertellen, en de fraaie arrangementen en exotische invloeden geven het geheel een ongrijpbare, bovennatuurlijke kwaliteit die blijft boeien. Nummers als Capricorn, Slow fuse en het instrumentale Trilogy zijn gewoonweg briljant. Dit is een bijzonder volwassen debuut van een Ier die volledig ten onrechte in de schaduw moet staan van zijn landgenoot Damien Rice.

Nog steeds veel te weinig stemmen hier. "Slow fuse" blijft een favorietje van me, wat een waanzinnig goed nummer!

Ik ken dit album niet maar heb wel een andere plaat van hem nl. "Long Distant Swimmer." En die vind ik erg goed. Ik zal deze ook eens gaan beluisteren als ik de kans krijg.

Wat een prachtig album dit!