Adrian Crowley - A Strange Kind (1999)

Wat een schitterend album blijkt dit te zijn. Ik zal wel half hebben zitten slapen toen ik dit voor het eerst hoorde, want een 3,5/5 is duidelijk niet genoeg voor deze oase van subtiele pracht. Crowley's nummers zijn veelal somber en melancholisch. De zoveelste imitator van Nick Drake dus? In principe wel natuurlijk, maar Crowley heeft duidelijk wat te vertellen, en de fraaie arrangementen en exotische invloeden geven het geheel een ongrijpbare, bovennatuurlijke kwaliteit die blijft boeien. Nummers als Capricorn, Slow fuse en het instrumentale Trilogy zijn gewoonweg briljant. Dit is een bijzonder volwassen debuut van een Ier die volledig ten onrechte in de schaduw moet staan van zijn landgenoot Damien Rice.