Necrophobic - Darkside (1997)

Helaas is dit schijfje het enige album van Necrophobic dat ik in mijn bezit heb. Na weloverwogen overpeinzingen kan ik namelijk niet anders dan besluiten dat dit album gigantische ass kickt! Denk de ietwat schelle productie weg en je houdt werkelijk één bonk agressie en melodie over. De rifs zijn recht toe recht aan, en wekken meer emotie op dan de gemidelde huidige popiejopie-blackmetalband ooit zou kunnen. Daarnaast blijkt uit hun perfect ingestudeerde virtuoze solo's dat deze lui ook nog over de nodige instrumentbeheersing beschikken.
Ik ben dan ook benieuwd naar hun nieuwere werk, wat meer de deathmetal-kant op zou gaan. 4*

Op "Darkside" loosde Necrophobic goddank een groot deel van de wat al te overdreven Slayer-adoratie. In plaats daarvan flirtte het wat met de welbekende Gotenborgadepten. Dat leverde een plaat op die nog steeds niet orgineel is, maar in ieder geval wel gemakkelijker te verteren is door ondergetekende. In iets meer dan een half uur wordt er een stapeltje tracks doorheen geramd die zich in de schemerzone tussen death- en blackmetal bevindt. Necrophobic komt snel tot de zwarte kern, zeg maar. Zeer fraai harmoniewerk, af en toe een akoestisch tokkeltje, een pianoriedeltje en al die andere ingrediënten maken van Darkside een zeer aardige belevenis. Vooral "The Call" is een hoogtepuntje met zijn zinderende leadwerk.