The Cars - Door to Door (1987)

"Wound Up on You" is wel een mooie rustige ballad, met prima keyboards. "Coming Up On You" is ook een geinig nummer, ook weer rijkelijk aangevuld met keyboards geluiden. De rest is wat middelmatig. 3*

Strap Me In

Zesde album van The Cars.
Het klinkt weer allemaal heel mooi en beschaafd. Lekker geluid heeft deze CD ook.
Alleen jammer dat sommige nummers dan toch weer het ene oor in en het andere oor uit gaan, ook na meerdere malen luisteren. Dan zijn het dus geen blijvertjes. En daar zijn er helaas wat teveel van op deze plaat.
Beste nummers wat mij betreft en die dus wel blijven hangen zijn Strap Me In en Everything You Say. De rustige nummers Fine Line en Wound Up On You mogen er ook zijn. Het voor de Cars behoorlijk lompe Double Trouble hoor ik ook graag. Het jachtige Door To Door heeft het net niet (ook geen typisch Cars nummer trouwens). En de rest, tja. Weinig over te melden.
Zo spannend als op de eerste elpee wordt het nergens meer en zo toegankelijk melodieus als op Heartbeat City ook bijna nergens.
Ben wel benieuwd naar die 'nieuwe' plaat trouwens.

"Well I think of you when I fantasize / The best I ever had / And I think of you when I'm driving / Myself completely mad / Why don't we, why don't we go away?" (Go away) Afdeling wonderbaarlijk : heel gewone liedjes met niet bijzonder gedurfde melodielijnen en dikwijls onzinnige teksten worden onder de handen van deze vijf chauffeurs toch iets heel bijzonders. De warme zang van Benjamin Orr, de pseudo-coole stem van Ric Ocasek, de smaakvolle gitaar van Elliott Easton die overal wonderschone lijntjes en subtiele loopjes tussenvoegt, en last but not least de toetsenpartijen van Greg Hawkes die overal precies de juiste (en vaak weer nèt anders gekleurde) geluidjes en begeleidinkjes voor weet te vinden (de perfecte sideman – geen wonder dat Ocasek hem ook voor zijn solo-albums regelmatig wist te vinden).

Hoogtepunt van de plaat is Everything you say, ook weer zo'n tamelijk eenvoudig nummer dat dankzij twee (of zijn het er drie?) prachtige gitaren, een rijk tapijt van keyboards en vooral die overal en nergens opduikende koortjes tot een wonder van expressiviteit en poppy romantiek wordt, hoewel Go away daar kwalitatief niet veel achter zit. Negen prachtige popliedjes waarbij de missers van twee gedachteloze en stompzinnige wegwerprockers (Double trouble en Ta ta wayo wayo) van geen belang zijn. (Bovendien heeft dat laatste nummer dan nog de aardige eigenschap dat het een prima voorbereiding vormt op het speelse intro en de daaropvolgende stevige gitaarriff van Strap me in.)

Geen grote singlehits (You are the girl USA #17) en geen met bijvoorbeeld Heartbeat City vergelijkbaar commercieel succes (#26 in de Amerikaanse albumlijsten), maar een warm en rijk album. "Well I think of you when I fantasize / The things we never did / And I think of you when I'm flying / Or when I'm feeling just like a kid / Why don't we, why don't we go away?"
 

Vrij apart dat deze plaat een veel lagere score heeft dan Heartbeat City. Komt dat dan toch echt door de aanwezigheid/afwezigheid van een hit?

Ik vind deze plaat in ieder geval sterker en haal daardoor het gemiddelde weer wat omhoog

Ik heb de opkomst bewust meegemaakt. Dan is het slecht kersen eten met Door to Door (helaas). Hun debuut en ook Candy -O vind ik nog steeds heerlijke albums. Hun meest melodieuze album is Heartbeat City, maar DtD en later ook hun revival the New Cars geproduceerd door Todd Rundgren (dacht ik) vind ik de kaars langzaam uitgaan

Neal Peart vind ik de kaars langzaam uitgaan....


Dat vind ik zeker niet