CPR - Just Like Gravity (2001)

Mooie CD, deze is wat veelzijdiger dan de andere. (CPR)
Staan ook een paar neurieslaapliedjes op, maar over het geheel ben ik er zeer over te spreken.
Map To Buried Treasure, Breathless, Gone Forever, Kings Get Broken, Angel Dream en Katie Did zijn stuk voor stuk prachtige nummers.

Al die tijd vergeten berichtjes te plaatsen bij de CPR albums. Dit vind ik persoonlijk een stuk minder dan het debuut. 'Map To Buried Treasure' is een geweldige openingstrack, maar vreemd genoeg is niet een Crosby nummer, maar 'Jerusalem' van toetsenist James Raymond hier het hoogtepunt. 'Climber' vind ik eigenlijk mooier in de CSNY versie te vinden op de David Crosby-verzamelaar "Voyage" (2006).

Een beetje vergeten cd van Crosby, Pevar & Raymond. Na het mooie Live At The Wiltern. Een must-a-have voor fans. Katie Did geeft even gas, maar over het algemeen weer heerlijk easy listening. Zeker voor de CSN liefhebbers. Na Map To The Treasure, Climber, Jerusalem en de afsluiter Just Like Gravity heb je weer even genoeg om er weer dag tegen te kunnen, alvorens je weer een CPR of CSN plaat op te zetten

Ik quote mezelf maar eens. Wat dit is een cd die ik eigenlijk te weinig heb afgespeeld. En zeker nu in de tijd dat heren Crosby, Stills, Nash en Young weer van zich laten spreken, is eigenlijk jammer dat deze cd "niet meegenomen" wordt in alle bespiegelingen. Want hij is alleszins zéér de moeite waard. Eigenlijk doe ik dus een oproep aan alle CSN fans deze cd toch eens te beluisteren en wat meer beoordelingen en waarderingen te geven. Dat verdient dit album gewoon. Live In The Wiltern was een erg mooie live cd, maar deze is m.i. misschien minstens even goed. Voorlopig verhoog ik 'm met een halve * naar 4.5* en ik ga 'm meer draaien. That's a fact!!!

Inderdaad: de CPR albums krijgen veel te weinig aandacht; nóg minder zelfs dan de meeste solo-projecten van CSN. "Just Like Gravity" vind ik niet zo goed als de eerste CPR-plaat, of "Live At The Wiltern", maar het is gewoon een erg fijne cd om bij weg te dromen. En voor degene die twijfelt aan de kwaliteiten van toetsenist/zanger James Raymond is 'Jerusalem' een geweldig bewijs van zijn kunnen.

Maar eigenlijk kun je gerust zeggen dat alles wat Croz doet geweldig is.

Ik heb deze weer eens herbeluisterd, en vind deze toch iets beter dan ''CPR''. Ook hier weer geweldige composities. Pevar en Raymond bezitten veel meer theoretische kennis dan CSNY bij elkaar, maar het lukt ze voor mij persoonlijk niet om dat niveau te halen. Het is om de een of andere reden gewoon niet helemaal mijn ding, dat heeft niks met de muzikale kwaliteiten te maken want die zijn objectief gezien zeer hoog.

Meer aandacht verdiend CPR trouwens zeker, dit is toch klasse gemusiceerd hoe je het ook wendt of keert. Ik zei het eerder al, maar CPR mag wel weer eens een teken van leven gaan geven. Deze CD is alweer van 8 (!) jaar geleden. Volgens de geruchten komt er wel weer iets (Crosby, Nash & Pevar show) aan, maar dat blijft afwachten natuurlijk.

Na herbeluistering doe ik er toch een halfje bij: 3,5*

Klopt het dat dit album (en tevens hun debuut) volledig out of print is? Ik heb 'm uiteindelijk tweedehands nog kunnen krijgen voor een ietwat dure prijs.

Ook op de CPR site zie ik alleen nog maar mp3's te koop van dit album.

Geen idee, zijn wel moeilijk om aan te komen, tegen een betaalbare prijs althans. Ik heb ergens nog een live-bootleg liggen, doe het daar meestal mee.

Deze is inderdaad haast onmogelijk te vinden. Ik vond 'm in de uitverkoop bij een obscure muziekwinkel (5 euro).

Alleen "Live at the Wiltern" is makkelijk te vinden, verder is alles van CPR vrij zeldzaam geworden - vooral "Live At Cuesta College" (was destijds alleen via internet te koop).

Inderdaad. Ik heb CPR eigenlijk te lang voor me uitgeschoven (omdat het iets minder mijn ding is), en daar moet ik nu voor boeten. Hun debuut en Live at Cuesta College moet ik nog even zien te vinden.

[quote="DBL"Live At Cuesta College" (was destijds alleen via internet te koop). [/quote] Die is bij mijn weten nooit op cd uitgebracht. Idd alleen via internet.

Die is bij mijn weten nooit op cd uitgebracht. Idd alleen via internet. [/quote]

De dubbel-CD was via internet te koop. Dat weet ik zeker, want er staat een exemplaar in mijn CD-kast

Dat klopt inderdaad, minder dan een jaar geleden was die nog te koop. Nu zie ik 'm echter niet meer.

Same problem here.

Die cd is alleen via de CPR webside in 1998, gelimiteerd, uitgebracht op cd. Dus ik denk dat hij echt niet zo makkelijk te krijgen is. (2e hands lijkt mij makkelijker) Bovendien vind ik de setlist nou ook weer niet zo wereldschokkend. Ik heb zowat al de nummers op CPR-cd's en de rest zijn CSN nummers. Dan kun je m.i. beter achter Live At The Wiltern aangaan. Meer kans, denk ik.

Geweldig is "Live at Cuesta College" zeker niet. De band moest duidelijk nog opwarmen. Daarom is "Live At The Wiltern" een betere keus. Verschil tussen deze twee CD's is (naast een iets andere setlist) dat Cuesta College geen bas en drums heeft.

Het is met name Crosby die een wat mindere dag heeft op Live at Cuesta College. Als ik het me goed herinner slaat z'n stem zelfs twee keer flink over.

Verder wel de moeite waard, beslist geen slechte cd.

Iets minder dan het debuut vooral door de aanwezigheid van het poppy Jerusalem.

Ik dacht dat het bij één regulier album van C.P.R. was gebleven. Verrassend dat er blijkbaar nog een album is. Het vorige album ken ik vrij goed, deze moet nog wat wennen. Ik verwacht niet dat hij uiteindelijk het eerste album gaat overtreffen.

Nog een fractie beter dan het debuut, dat komt voornamelijk door de afwisseling in de composities.
Niet dat de boel nu zo op de schop gaat , maar er lijkt wat meer peper in te zitten. 4 en halve ster voor deze.

CPR heeft uiteindelijk 4 studioplaten gemaakt, ze werden in 2020 opnieuw gereleased. De prachtige stem van Crosby komt nog beter tot uiting dan op zijn platen met Nash en Stills. 'Darkness' op Just Like Gravity is schitterend. Blijkbaar zijn er alleen cd's, ik heb nog nooit een plaat van CPR gezien. Bestaat er wel vinyl van?

David Crosby blijft natuurlijk een zeer aparte, authentieke artiest, van vele markten thuis.
Ik kende de groep CPR absoluut niet, maar toen ik deze cd in handen had en op de achterkant keek viel natuurlijk het karakteristieke hoofd van David Crosby op.
Rond deze tijd was David Crosby aan het wachten op lever transplantatie (niet verwonderlijk) , waarbij hij zijn zoon toetsenist James Raymond ontmoette. Over kinderen gesproken, rond deze tijd zorgde David Crosby er ook voor als zaaddonor dat Melissa Etheridge twee kinderen kreeg. Het hoort wel bij dat hippie achtige dat David Crosby altijd is blijven uitstralen.
In ieder geval is hij ook muziek blijven maken als Crosby, Stills, Nash (and Young), solo albums en dus hier met een nieuwe groep. Naast David Crosby en (buitenechtelijke) zoon James Raymond (zanger en keys) is als derde Jeff Pevar aangeschoven, een studio muzikant die met veel beroemdheden heeft gewerkt als gitarist. Daarnaast nog wat andere muzikanten en eerlijk is eerlijk, muzikaal klinkt het uitstekend. Dit tweede album van CPR werd over het algemeen redelijk onthaald.
'Just Like Gravity' begint met het warme, radiovriendelijke 'Map to Buried Treasure" en eindigt met David Crosby's logge solo op de titeltrack. Daartussenin stroomt het album mooi in elkaar over, met een losse mix van jazz, rock, folk en pop, evenals diep persoonlijke teksten die de bekende overpeinzingen van David Crosby over de staat van het hart en de staat van de wereld verkennen. Waarbij de oude hippie in hem nog steeds de overhand heeft.
Het lijdt geen twijfel dat James Raymond veel van zijn vader heeft geleerd, maar je kunt ook zeggen dat David Crosby veel inspiratie heeft gekregen van zijn zoon. Hun stemmen vermengen zich in mooie harmonie, zoals op Breathless (zou zo maar kunnen staan op van CSN's gelijknamige release uit 1977) en het spookachtige hoogtepunt Eyes Too Blue. Verder vormt Raymonds keyboardspel vaak de drijvende kracht achter veel nummers, waardoor bijvoorbeeld 'Map to Buried Treasure' door een jazzrockgroove wordt gestuwd
Gitarist Jeff Pevar completeert de kern van de groep – een ingetogen en vaak over het hoofd geziene sessiemuzikant wiens werk zowel Crosby-projecten als die van Bonnie Raitt en James Taylor heeft gesierd. Jeff Pevars zwevende gitaar voegt een mooie ondertoon toe aan 'Angel Dream' en een Pat Metheny-achtige ondertoon aan 'Coyote King'.
Jeff Pevar voelt zich op zijn gemak op de achtergrond, waarbij hij de nummers licht benadert en toch de atmosferische boventonen creëert die ze nodig hebben.

Op zich zeker geen verkeerd album van CPR, dat toch wel drijft op de roem en status van David Crosby. Het haalt voor mijn gevoel niet het niveau van CSNY, maar dat is natuurlijk ook superkwaliteit. Zonder dit referentiekader is 'just like gravity' een mooie aanvulling op het oeuvre van David Crosby.