The Cars - Candy-O (1979)

Niet zo goed als het debuut maar nog steeds heel behoorlijk. En wat een hoes!

Een typisch Amerikaans rockalbum zoals je ze wel vaker tegenkwam eind jaren '70 en begin jaren '80. Perfecte productie, perfect ingespeeld. Resultaat: het klinkt ongeloofelijk lekker. Maar zoals meestal bij dit soort albums staan ook hier alle goede nummers vooran, zodat de laatste vier nummers toch een minder groot feest zijn dan de eerste zeven. Niettemin 4 sterren!

Tja, toch een stuk minder dan de fantastische debuutplaat, deze tweede van The Cars.
Waar die eerste LP zeker nog wel warmte uitstraalde, heeft deze door Roy Thomas Baker nogal klinisch geproduceerde plaat dat zeker niet meer.
Bovendien zijn de songs ook minder goed.
Denk bij deze aan wat hoekige new-wave rock met veel toetsen.
Beste nummers zijn dan de opener Let's Go, het jachtige Candy-O, You Can't Hold On Too Long en het snelle Got A Lot On My Head.
De rest gaat ook na al die jaren toch weer snel het ene oor in en even snel het andere weer uit.
Kortom, nummers die niet beklijven.
Doe er toch nog 3 sterren voor mede wegens het voor die tijd toch wel behoorlijk unieke geluid en de hoes natuurlijk.
Op vinyl.

De vrouw op de hoes ken ik ergens van maar ik weet niet meer waarvan . The Cars heb ik altijd een leuk bandje gevonden. Jammer genoeg zijn ze in Nederland niet zo bekend bij het grote publiek ondanks de inzet van Roy Thomas Baker als producer. In de USA hebben ze 21.000.000 plaatjes verkocht. Het album begint lekker met Let's Go, It's All I Can Do had voor mij ook een Tom Petty nummer kunnen zijn. Shoo Be Doo is een appart new wave achtig nummer in de sfeer waar later Billy Idol muziek in maakte. Candy-O is ok en de rest ook. Al met al een lekker album om van tijd tot tijd op te zetten.

album art

SemdeJong

Gewoon (weer) een prima album van de heren Cars. Jammer dat de top gitarist (te vroeg) is overleden

Sterk album hoor, vooral vanaf shoo be doo wordt het echt genieten geblazen. Het album opent redelijk maar gelukkig wordt het vanaf daar alleen maar beter.
Shoo be doo zou zo door the suicide gemaakt kunnen zijn, pracht track!

Op reis door new wave kom ik vanaf de powerpop van The (Paul Collins') Beat, dat onstuimige gitaarrock met soms een vleugje jaren '60 maakte, bij geliktere rock van The Cars. Hun tweede album Candy-O behoeft enkele draaibeurten om te landen. Melodieuze popliedjes met licht alternatief randje, teksten over al dan niet gelukkige relaties. In Nederland geen hitsingles.

De start is sterk met Let's Go (september ’79 #14 in de Billboard Hot 100), dat wordt gevolgd door Since I Held You, vanaf het refrein openbloeiend. Dan twee wat brave, saaie popnummers, maar met Shoo Be Doo waait dankzij nerveuze synths en aparte zang een Britse sfeer. Titelnummer Candy-O klinkt alsof de heren de Berlijnse albums van David Bowie in eigen jasje goten. Daar slaagden ze goed in, inclusief heerlijk gitaarwerk.

Kant 2 is de beste helft. Zoals Night Spots en You Can't Hold on Too Long die de sfeer van het titellied ademen, mede door de Bowieaanse zangstijl. Meer Britse sfeer in Got a Lot on My Head, maar dankzij pittige gitaar en orgeltje á la Elvis Costello & The Attractions.
In slotlied Dangerous Type worden de gladdere Amerikaanse en onstuimiger Britse kant alsnog samengebracht, alweer een nummer dat moet groeien. In het slot ervan zelfs stemgeluiden die aan E.L.O. doen denken!

Muzikaal bepaald niet opzienbarend of trendsettend, wel een popgerichte vertolking van alternatieve Britse rock. De hoes alleen al is wat dat betreft verwarrend; je zou denken dat dit een classic (hard)rockgroep is. The Cars aten van diverse walletjes. En toch lekker!

Voor de volgende halte naar Parijs en het tweede album van Stinky Toys.