Danko Jones - Never Too Loud (2008)

Zeer benieuwd naar!

Promo-clipje voor de nieuwe plaat.
(soundtrack; Code Of The Road)

Aardige promo. Meer van hetzelfde. Had ook niks anders verwacht van Danko Jones. Ik wacht hier wel op. Danko kan je alleen beoordelen met de gehele plaat.

Valt me behoorlijk tegen, dit album. Danko Jones wordt steeds poppiër en laat zijn bluesinvloeden behoorlijk varen.
Na een tweede luisterbeurt kan ik toch niet anders concluderen dan dat dit album toch wel zijn minste is.
De achtergrondkoortjes hier en daar lijken wel speciaal te zijn toegevoegd om een groot publiek te kunnen bereiken. Ik kan me niet van de indruk onttrekken dat er heel bewust voor is gekozen om de Amerikaanse markt te willen veroveren. Maar het is saai, gelikt en niet gemeend. Door de enigszins gladde productie (Nick Raskulinecz) zijn de scherpe randjes er vanaf geraakt.

Opener ‘Code Of The Road’ is een prima opener die niet misstaan had op ‘We Sweat Blood’ of ‘Sleep is the Enemy’. Dit nummer bevat een heerlijk gitaarrifje.

‘City Streets’ is op zich ook een lekker nummertje, ook niks mee.

‘Still In High School’ is een rocksong met een vreselijk koortje waar eigenlijk geen pit in zit, niet slecht maar eigenlijk beresaai.

‘Let’s Get Undressed’ is echt te suf voor woorden en erg puberaal qua tekst (een soortgelijk gevoel bekroop me ook al bij ‘First Date’ van het vorige album).

‘King Of Magazines’ vind ik dan wel weer een goed nummer, er wordt gezongen en dat doet Danko eigenlijk helemaal niet zo verkeerd.

‘Forest For The Trees’ is poppier dan ooit en gek genoeg mijn favoriete nummer van de plaat. Danko is als zanger wel gegroeid, blijkt eens te meer. Dit nummer klinkt echt anders vergeleken met al het werk van zijn voorgaande platen. De zanglijn is verassend en de (weliswaar minimale) bijdragen van Pete Stahl en wederom John Garcia doen het nummer ook geen kwaad.

‘Take Me Home’ zal het goed doen bij de Green Day-, en Blink 182-fans.

‘Your Tears My Smile’ is een aardig nummer maar niet veel meer dan dat.

‘Something Better’ is nog zo’n nummer die Danko waarschijnlijk zo uit zijn mouw schudt. Het zal het vast ook aardig doen live, maar het is niet echt een nummer dat je thuis eens even lekker door je speakers laat knallen.

‘Ravenous’ is een leuke song maar ook niet bijster boeiend.

‘Never Too Loud’ lijkt speciaal geschreven voor in een uitverkocht stadion. Ik moet bij dit nummer denken aan AC/DC in hun mindere periode (ik bedoel hiermee de Brian Johnson-era van na 1985).

Al met al een zeer wisselvallig album met geen echte uitschieters. Nu is DJ natuurlijk vooral, en in de eerste plaats, een band om live te zien. Maar de lol is er wat mij betreft een beetje af.
De arrogantie waarmee hij op het podium staat vond ik in het begin nog leuk en de energievolle shows stelden dan ook zelden teleur.

Leuk om de band te hebben zien groeien van een half gevuld Doornroosje naar een overvolle Alpha-tent op Lowlands, en zeker niet onverdiend. Ik kies eieren voor mijn geld als Danko binnenkort weer eens ons land aandoet. Wellicht is de HMH een volgend station na de shows in de 013.

De voormalige blues-georiënteerde hardrockband is langzamerhand getransformeerd in een leuke band met hoekige rocksongs die mij nog steeds wel kan bekoren. Maar heb zo’n vermoeden dat ik wat eerder ‘Born a Lion’, 'We Sweat Blood' of 'Sleep is the Enemy' zal opzetten dan dit album.

3,5*

Eerste album wat ik van deze band hoort, klinkt wel lekker allemaal.

Het is allemaal te veel van het zelfde....het venijn is er alleen helemaal af....:(

Zeer slappe hap deze plaat. Kan niet in de schaduw staan van het eerdere werk. Automatische piloot, geen pit, geen vuur.

Ik zet liever Sleep Is The Enemy of Born A Lion nog eens op. Want dit is echt jammere troep...

Ik beschouw mezelf als danko fan...maar dit is ondermaats..jammer..
sluit me helemaal bij de bevindingen van micheldumoulin aan...
heb de kaartjes voor paradiso al gekocht.. hopen dat ze niet te veel van het nieuwe werk spelen!

Ik ga akkoord met Killing Time dan weer. Echt slechte plaat, Code of the Road is het beste lied, maar dat kan niet tippen aan een First Date ofzo (qua muziek natuurlijk want de teksten van Danko Jones zijn nooit echt denderend mijn inziens).

Zojuist via de Luisterpaal gehoord en het klinkt op het eerste gehoord best aardig. Maar naar mijn mening veel van hetzelfde en nergens steekt er echt een liedje bovenuit, maar desondanks heb ik me er toch redelijk mee kunnen vermaken.

Vandaar 2, 5 sterren.

Vette gitaren, knallende drums en gevatte melodieën.
Dat is het positieve.
Alleen jammer dat het de oude Dank Jones niet meer is.
Dat stond als een huis.
Dit gaat de poppy kant op.
Too bad!

Ik had het eerlijk gezegd na de vorige plaat een beetje gehad met Danko. Ik heb I'm alive an on fire en Born a lion helemaal grijs gedraaid en We sweat blood was ook nog een fijn plaatje en Sleep is the enemy is dat ook, maar is wel heel erg hetzelfde als het vorige werk. Dit vond ik verrassend, want ik had weer een zelfde plaat verwacht, misschien dat het niet overal goed uitpakt maar Forest for the trees vind ik echt een heel goed nummer, maar ik heb met plezier naar dit album geluisterd.

Wordt ook wel weer tijd dat ik hem weer ergens live mee ga maken. Al wordt het waarschijnlijk nooit meer zo mooi als in een cafe in Tilburg akoestisch, waar de stoere schreeuwlelijk toch best een aimabele en aandoenlijke (met een bril die elke keer afzakte) kerel was. En voor de mensen die er nog aan twijfelden; zijn arrogantie op het podium is wel degelijk een act, want hij is echt heel vriendelijk en nam na het optreden rustig de tijd om een praatje te maken.

never too loud???? wat een afknapper is dit album....een popalbum is wat ervan is overgebleven. Erg jammer hoor. De scherpe randen zijn er wat mij betreft helemaal af.... Ik hoop dat er op het concert in paradiso veel oude nummers gespeeld gaan worden......

Jammer had hier meer van verwacht

Enkel "Code of the road" zou niet misstaan hebben op zijn eerdere albums. De rest is gewoon zwakke hap en minderwaardig in vergelijking met zijn oude albums die wel swingen als een spreekwoordelijke AC/DC-tiet.

Inderdaad een beetje teleurstellend.
Het album begint lekker maar kakt al heel snel in.
De rauwe rock maakt plaats voor high-schoolpunk (maar dan zonder pit). De drumpartijen zijn niet meer AC/DC-stijl, wat ik toch altijd lekker vond grooven in de band.

Dat Danko Jones met deze bagger komt aanzetten....