Danko Jones - Never Too Loud (2008)
mijn stem
37 stemmen
Canada
Rock
Label: Bad Taste
-
Code of the Road (2:59)
-
City Streets (3:59)
-
Still in High School (3:13)
-
Take Me Home (3:15)
-
Let's Get Undressed (3:17)
-
King of Magazines (3:06)
-
Forest for the Trees (6:08)
met John Garcia en Pete Stahl
-
Your Tears, My Smile (3:33)
-
Something Better (3:38)
-
Ravenous (3:06)
-
Never Too Loud (2:59)
-
You Ruin the Day * (3:24)
-
Sugar High * (3:37)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur:
39:13
(46:14)
0
geplaatst: 25 februari 2008, 02:15 uur
Valt me behoorlijk tegen, dit album. Danko Jones wordt steeds poppiër en laat zijn bluesinvloeden behoorlijk varen.
Na een tweede luisterbeurt kan ik toch niet anders concluderen dan dat dit album toch wel zijn minste is.
De achtergrondkoortjes hier en daar lijken wel speciaal te zijn toegevoegd om een groot publiek te kunnen bereiken. Ik kan me niet van de indruk onttrekken dat er heel bewust voor is gekozen om de Amerikaanse markt te willen veroveren. Maar het is saai, gelikt en niet gemeend. Door de enigszins gladde productie (Nick Raskulinecz) zijn de scherpe randjes er vanaf geraakt.
Opener ‘Code Of The Road’ is een prima opener die niet misstaan had op ‘We Sweat Blood’ of ‘Sleep is the Enemy’. Dit nummer bevat een heerlijk gitaarrifje.
‘City Streets’ is op zich ook een lekker nummertje, ook niks mee.
‘Still In High School’ is een rocksong met een vreselijk koortje waar eigenlijk geen pit in zit, niet slecht maar eigenlijk beresaai.
‘Let’s Get Undressed’ is echt te suf voor woorden en erg puberaal qua tekst (een soortgelijk gevoel bekroop me ook al bij ‘First Date’ van het vorige album).
‘King Of Magazines’ vind ik dan wel weer een goed nummer, er wordt gezongen en dat doet Danko eigenlijk helemaal niet zo verkeerd.
‘Forest For The Trees’ is poppier dan ooit en gek genoeg mijn favoriete nummer van de plaat. Danko is als zanger wel gegroeid, blijkt eens te meer. Dit nummer klinkt echt anders vergeleken met al het werk van zijn voorgaande platen. De zanglijn is verassend en de (weliswaar minimale) bijdragen van Pete Stahl en wederom John Garcia doen het nummer ook geen kwaad.
‘Take Me Home’ zal het goed doen bij de Green Day-, en Blink 182-fans.
‘Your Tears My Smile’ is een aardig nummer maar niet veel meer dan dat.
‘Something Better’ is nog zo’n nummer die Danko waarschijnlijk zo uit zijn mouw schudt. Het zal het vast ook aardig doen live, maar het is niet echt een nummer dat je thuis eens even lekker door je speakers laat knallen.
‘Ravenous’ is een leuke song maar ook niet bijster boeiend.
‘Never Too Loud’ lijkt speciaal geschreven voor in een uitverkocht stadion. Ik moet bij dit nummer denken aan AC/DC in hun mindere periode (ik bedoel hiermee de Brian Johnson-era van na 1985).
Al met al een zeer wisselvallig album met geen echte uitschieters. Nu is DJ natuurlijk vooral, en in de eerste plaats, een band om live te zien. Maar de lol is er wat mij betreft een beetje af.
De arrogantie waarmee hij op het podium staat vond ik in het begin nog leuk en de energievolle shows stelden dan ook zelden teleur.
Leuk om de band te hebben zien groeien van een half gevuld Doornroosje naar een overvolle Alpha-tent op Lowlands, en zeker niet onverdiend. Ik kies eieren voor mijn geld als Danko binnenkort weer eens ons land aandoet. Wellicht is de HMH een volgend station na de shows in de 013.
De voormalige blues-georiënteerde hardrockband is langzamerhand getransformeerd in een leuke band met hoekige rocksongs die mij nog steeds wel kan bekoren. Maar heb zo’n vermoeden dat ik wat eerder ‘Born a Lion’, 'We Sweat Blood' of 'Sleep is the Enemy' zal opzetten dan dit album.
3,5*
Na een tweede luisterbeurt kan ik toch niet anders concluderen dan dat dit album toch wel zijn minste is.
De achtergrondkoortjes hier en daar lijken wel speciaal te zijn toegevoegd om een groot publiek te kunnen bereiken. Ik kan me niet van de indruk onttrekken dat er heel bewust voor is gekozen om de Amerikaanse markt te willen veroveren. Maar het is saai, gelikt en niet gemeend. Door de enigszins gladde productie (Nick Raskulinecz) zijn de scherpe randjes er vanaf geraakt.
Opener ‘Code Of The Road’ is een prima opener die niet misstaan had op ‘We Sweat Blood’ of ‘Sleep is the Enemy’. Dit nummer bevat een heerlijk gitaarrifje.
‘City Streets’ is op zich ook een lekker nummertje, ook niks mee.
‘Still In High School’ is een rocksong met een vreselijk koortje waar eigenlijk geen pit in zit, niet slecht maar eigenlijk beresaai.
‘Let’s Get Undressed’ is echt te suf voor woorden en erg puberaal qua tekst (een soortgelijk gevoel bekroop me ook al bij ‘First Date’ van het vorige album).
‘King Of Magazines’ vind ik dan wel weer een goed nummer, er wordt gezongen en dat doet Danko eigenlijk helemaal niet zo verkeerd.
‘Forest For The Trees’ is poppier dan ooit en gek genoeg mijn favoriete nummer van de plaat. Danko is als zanger wel gegroeid, blijkt eens te meer. Dit nummer klinkt echt anders vergeleken met al het werk van zijn voorgaande platen. De zanglijn is verassend en de (weliswaar minimale) bijdragen van Pete Stahl en wederom John Garcia doen het nummer ook geen kwaad.
‘Take Me Home’ zal het goed doen bij de Green Day-, en Blink 182-fans.
‘Your Tears My Smile’ is een aardig nummer maar niet veel meer dan dat.
‘Something Better’ is nog zo’n nummer die Danko waarschijnlijk zo uit zijn mouw schudt. Het zal het vast ook aardig doen live, maar het is niet echt een nummer dat je thuis eens even lekker door je speakers laat knallen.
‘Ravenous’ is een leuke song maar ook niet bijster boeiend.
‘Never Too Loud’ lijkt speciaal geschreven voor in een uitverkocht stadion. Ik moet bij dit nummer denken aan AC/DC in hun mindere periode (ik bedoel hiermee de Brian Johnson-era van na 1985).
Al met al een zeer wisselvallig album met geen echte uitschieters. Nu is DJ natuurlijk vooral, en in de eerste plaats, een band om live te zien. Maar de lol is er wat mij betreft een beetje af.
De arrogantie waarmee hij op het podium staat vond ik in het begin nog leuk en de energievolle shows stelden dan ook zelden teleur.
Leuk om de band te hebben zien groeien van een half gevuld Doornroosje naar een overvolle Alpha-tent op Lowlands, en zeker niet onverdiend. Ik kies eieren voor mijn geld als Danko binnenkort weer eens ons land aandoet. Wellicht is de HMH een volgend station na de shows in de 013.
De voormalige blues-georiënteerde hardrockband is langzamerhand getransformeerd in een leuke band met hoekige rocksongs die mij nog steeds wel kan bekoren. Maar heb zo’n vermoeden dat ik wat eerder ‘Born a Lion’, 'We Sweat Blood' of 'Sleep is the Enemy' zal opzetten dan dit album.
3,5*
* denotes required fields.
* denotes required fields.