The Lambrettas - Beat Boys in the Jet Age (1980)

Van die typische powerpop zoals er in die jaren zoveel werd gemaakt. Werd toen gemakshalve ook maar onder de new wave geschaard.
Groep uit Brighton die zo af en toe nog bestaat, ook al overleed zanger Jez Bird helaas reeds in 2008 op 50-jarige leeftijd aan kanker.
Scoorden in Engeland een hit met het openingsnummer en met een vrolijke cover van Poison Ivy.
Lekker uptempo over het algemeen, zonder dat het ergens bijzonder wordt.

Op vinyl, in nieuwstaat, Hollandse persing,

Alweer een album dat mijn streamingplatform niet beschikbaar heeft. Wel (in andere trackvolgorde) op YouTube. Eén van de redenen dat ik van vinyl én cd houd! Het vorige bericht vertelt het nodige, alleen zit ik er veel positiever in dan Dibbel. Zoals ik soms somberder ben en door anderen wordt weersproken, die uiteenlopende meningen maken MuMe waardevol. Van zijn één na laatste zin zou ik maken "Lekker uptempo over het algemeen, waardoor het heel aangenaam blijft."

Ik ben op reis door new wave, momenteel in 1980 en komend vanaf het meestal rauwe Slaughter (and the Dogs) zit ik opeens naar allerlei dartelende liedjes vol melodie en energie te luisteren. Zozeer zelfs dat het kiezen van favorieten lastig blijkt, zo niet onmogelijk.
Misschien wel hun drie Britse hits: Poison Ivy kwam eind maart 1980 tot #7, Da-a-a-ance in juni tot #12 en Another Day (Another Girl) nog eens tot #49. Maar ook Runaround is één van die liedjes die onmiddellijk binnenkomen.

Lekker vol en warm geproduceerd ook en dat blijkt niemand anders te zijn dan Peter Collins, iemand met een uitgebreid en breed CV van Tracey Ullman tot Rush. Deze van The Lambrettas was zijn allereerste productie. De gitaarliedjes krijgen soms ondersteuning van blazers, zoals in Watch Out I'm Back, waar ska klinkt.
Met drie hitsingles kon een albumnotering niet uitblijven: in juli haalt Beat Boys in the Jet Age #28. Alwéér een plaat die ik maar eens op vinyl moet tegenkomen, misschien wel dadelijk bij de kringloop, hoop ik tegen beter weten in.

Een 9 als schoolcijfer, vervolg ik mijn muzikale reis bij één van de vele bewijzen dat Duitsers wel degelijk humor hebben. En véél ook, getuige het debuut van Extrabreit.

PS Dit album staat wél op YouTube, maar dan als cd1 van de box Da-a-a-ance uit 2002. Zie én beluister deze afspeellijst.