Slaughter - Bite Back (1980)

Nadat Slaughter and the Dogs uit Manchester in 1978 debuteerde met Do It Dog Style, volgde twee jaar later dit Bite Back. De groepsnaam werd ingekort tot Slaughter, niet te verwarren met de toen nog niet bestaande maar gelijknamige bands uit Canada (metal, ze debuteerden pas in 1985) en de VS (hardrock, debuterend in 1990). Vandaar dat Engelse groep zich later weer van hun lange groepsnaam bediende.

De muziek op het debuut vond ik een dikke 7 waard en de 3,5 sterren die ik deze opvolger geef, moet een 7,5 uitdrukken. Soms is het alsof de heren naar Motörhead hebben geluisterd. De riff van opener Now I Know heeft weg van Over the Top van die collega's en het basintro van All Over Now van Motörhead (het nummer). Kan toeval zijn, bij andere nummers heb ik dat namelijk niet.
Met What's Wrong Boy en Won't Let Go wordt echter wel degelijk luid gescheurd, gitarist Mick Rossi (familie van Status Quo's Francis Rossi?) blijkt een neusje voor lekkere licks te hebben. Dat geldt ook voor She Ain't Gonna Show, waar echter in het refrein een Hammondorgel klinkt, waarna Hell in New York een riff en gitaarsolo laat horen waar menig hardrocker vrolijk van wordt.

Kant 2 opent met het rock en rollende Crashing Out with Lucy, het lichtste nummer tot dan. Chasing Me zit wat dat betreft meer in de punkhoek, waarbij later een piano bijvalt. It's in the Mind is dan weer rock-en-rollender, om met het prachtige East Side of Town een liedje te presenteren dat wel van Bruce Springsteens vrachtwagen lijkt te zijn gevallen, compleet met akoestische gitaar, piano en orgel(solo).
Uiteraard wordt zoveel gevoeligheid weer gecompenseerd door een ruig nummer, te weten Don't Wanna Die, maar wél met saxofoonsolo. Duidelijk is dat de groep zich ontwikkelde, verder van hun debuut vandaan.

Geholpen door de aangename productie van Dale Griffin (Mott the Hoople, British Lions) leverde dit een verrassend gevarieerde plaat op. In 2018 kwam het album met genoeg bonussen voor een 2cd uit, maar mijn streamingplatform heeft ook dit album niet. Gelukkig is er JijBuis, al staat de plaat wel als Bite Back Live! op streaming.
Hierna viel de groep uit elkaar, maar na een geslaagd reünieoptreden in 2015 keert men het jaar erop terug met studioalbum Vicious, (nog) niet op MuMe te vinden.

Ben op reis door new wave, momenteel terug in 1980. Vorige station was het soloalbum van Policedrummer Stewart Copeland, vermomd als Klark Kent en de volgende wordt Beat Boys in the Jet Age, powerpop van het eveneens Engelse The Lambrettas.