Voyager - Univers (2007)

met metal heeft dit niet veel te maken, een plaat voor liefhebbers van progrock.

goede zang en flitsende gitaar partijen in nummers van maximaal 5 minuten, goede opvolger van het debuut elements V.

Goed album, wat mij betreft wel veel toegankelijker dan Element V. Het is inderdaad meer een progrock album dan een metal album, al zitten er wel metal elementen in. (slaggitaren, lichte grunts) Ik draai dit album vaker dan het debutalbum. Als je van symfonische, melodieuze metal houdt, dan is dit een album wat je beslist moet proberen. Er zitten veel nummers tussen die je doet denken aan de eind jaren tachtig, gedeeltelijk door de synths. En dan te denken aan de band Alphaville. Luister dan vooral naar Sober, wat overigens een goed nummer is.

Prettig in het gehoor liggende progressieve metal. Het songmateriaal is over de hele linie genomen niet heel sterk, maar aangenaam genoeg om het hele album te blijven boeien. Vooral de zang en het gitaawerk zijn erg goed. Sommige oubollige melodielijntjes drukken hier en daar de pret, maar al met al best een fijne plaat, die uitstekend geproduceerd is.

Ik ken dit Voyager niet en moet zeggen dat de kennismaking me maar half bevalt. Het geluid kent een mooie balans tussen toetsen en gitaren, zoals dat bijvoorbeeld bij Saga ook zo kenmerkend is. Voyager is dan wel weer wat meer metal dan Saga. Het is alleen de zang, die vanuit een compleet andere context er zijn stempel op drukt. Ayreonfreak schreef het al: de jaren tachtig. Die combinatie uit twee werelden zet me hier in een soort van muzikale spagaat. Past het nu wel of niet bij elkaar? Ik ben er nog niet uit.

Wat een lekker bandje is dit toch!

Hoewel er met grote regelmaat ingenieus gespeeld wordt, hoor ik hier gelukkig toch geen oeverloos gepriegel op toetsenborden of gitaren zoals vaak in progressieve rock te horen is. Er is geen nootje teveel te bespeuren. Alles is in dienst van de zeer aanstekelijke songs gebleven en de muziek wordt als een heerlijke, zomerse cocktail met als voornaamste ingrediënten 'metal', rock en new wave geserveerd.

Het enige wat mij een klein beetje tegenstaat is dat de verder overigens prima zang van Daniel op dit album af en toe een soort van dramatische snik vertoont die mij nog niet eerder was opgevallen.

Na het fantastische Ghost Mile (2017) en deze fraaie Univers ga ik nu zeker alle overige Voyager albums verkennen!