Bill Evans - You Must Believe in Spring (1981)

Terwijl iedereen in Jazzland over stapt naar de fusion en varianten, blijft Bill Evans doen wat hij altijd al deed. Gewoon jazz maken zoals hij dat -pak 'm beet- 20 jaar eerder ookal deed. Geen poespas, geen geplingelplangel op de bass zoals Pastorius dat deed, drums zijn puur ondersteunend en geven het geheel wat kleur. De toetsen spelen, zoals je mag verwachten, de hoofdrol.

Deze plaat doet wat hij moet doen, doet wat jazz voor mij moet doen. Jazz moet een beetje rokerig en 'blauw' zijn, dat is deze. Late avond muziek die niet verrasst maar je toch laat genieten, een druilerige lente dan maar. Waar de regen zachtjes op de blaadjes van opkomende sneeuwklokjes tikt, de laatste sneeuw smeltend. Ik dromend, denkend bij de kachel. Terwijl deze plaat ook nachtelijke tafrelen oproept.

Een verstild beeld van verkeerd dat stopt voor een verkeerslicht en weer begint te rijden, terwijl de nacht valt over de stad en de mensen langzaam weer naar de kroegen trekken, een glas whiskey of goede port. Tot dat het moment komt dat de nacht sterft en er geen ziel meer op straat is, als dat moment aanbreekt zwerf ik daar.

Met maanlicht dat mijn weg een beetje verlicht.