Benedictum - Seasons of Tragedy (2008)

niet te geloven dat dit door een vrouw gezongen wordt, kan menig man een puntje aanzuigen.
power-metal op z'n hardst, luister bv. maar 'ns naar - beast in the field -.
goed begin van 2008.

Opnieuw sterke plaat. Het wow van het debuut is er echter af.
Ik vind het nu minder origineel klinken, minder eigen identiteit.

Maar versta me niet verkeerd. Topkwaliteit !!!

Door een vrouw gezongen?
had k niet gemerkt pittig meisje dan
Het titelnummer is ronduit fantastisch... de eerste twee nummers (intro niet meegerekend) weten me echter niet zo te boeien.. even doorzetten dus... er schuilt genoeg moois in.

Dacht eerst ook dat het een zanger was.. maar het is toch echt een zangeres!
Zeer sterke plaat met dio invloeden erg leuk gedaan!
4,5 sterren!

Vrij sterk metalalbum, met uitstekend gitaarwerk en een spetterende productie. De zangeres is ook goed. De kwaliteit van de songs is helaas wat wisselvallig, met inderdaad de eerste twee tracks als negatieve uitschieters. Gaandeweg wordt het album beter, met de vette titeltrack als fijne uitsmijter.

Ik heb bij dit album een beetje last van de identiteitscrisis. Legacy, Beast in the Field, Steel Rain en Seasons of Tragedy hadden met wat extra materiaal een episch (concept)geheel kunnen vormen. De overige songs zijn eigenlijk gewoon losstaande liedjes, die niet passen tussen de rest.

Heb deze CD enkele keren beluisterd, en heb ze ook live aan het werk gezien. Live is het ietsje beter, aangezien de zangeres daar iets vrouwelijker klinkt, en dat vind ik beter passen bij de muziek. Op CD zingt ze meer als een man, maar dat maakt het zeker niet slecht.

De Accept cover is tof, het epische Seasons Of Tragedy is zeker een hoogtepunt, en verder zijn songs als Bare Bones en Beast in the Field echt geweldig. Goede CD, met in mijn ogen eigelijk geen enkele slechte song. 4*

Erg vette metalplaat, met soms epische stukken er tussen, zelfs heel af en toe een beetje met een gotthic randje,maar ook met gewone metal nummers. Erg vette gitaren, drums en een diepe bas. De zangeres Veronica Freeman (dat herken je niet 1,2,3 in het eerste nummer) is trouwens wel een plaatje om te zien, en kan soms zingen met een rauwe strot zoals Leather dat deed bij Chastain in de jaren 80, maar ze kan ook heel zuiver zingen..

Shell shock, Burn it out , Nobodies victim en Beast in the field zijn echte kanllers, terwijl Steel rain en het titelstuk epische vormen aannemen.

Prima album, maar de verrassing is er wel een beetje af. Het debuut was beter. Productie is weer super vet en de stem is machtig. Maar bij deze 2 platen blijft het voor mij.