Faith Hill - Breathe (1999)

Dit werd in Amerika het meest succesvolle album van Faith Hill tot op heden. Het album debuteerde op #1 op de Billboard 200 met verkopen van 242.000 exemplaren in de eerste week. Uiteindelijk zou dit album ruim 8.000.000 exemplaren verkopen in Amerika. Ik vond vroeger het lied ‘The way you love me’ en de daarbij behorende video erg fijn en heb dit album ooit eens voor een tientje gekocht (alleen vanwege dat nummer en het nummer ‘Breathe’) want de rest kende ik niet.

Faith Hill is een prima zangeres, iets dat ze al op het eerste nummer, ‘What’s in it for me’ laat horen. Uptempo pop met een portie country dat nog niet eens zo gek klink vooral als ze wat begint te schreeuwen. Het tweede nummer ‘I got my baby’ gaat, het is zo zo, het achtergrondkoortje voegt wel iets extra toe, maar niet genoeg. ‘Love is a sweet thing’ is een soort van verhaaltje, uptempo met lichte rock invloeden, wel een van de betere nummers van het album.

‘Breathe’ is een krachtige ballad, normaal ben ik geen fan van ballads maar dit nummer weet me dan toch enigszins te raken. Het nummer bereikte een tweede plaats op de Billboard Hot 100 dus ik denk dat het Amerikaanse nummer ’t ook wel een goed nummer vonden. ‘Let’s make love’ is een duet met haar man Tim McGraw, een mid-tempo ballad die ik trouwens ook mooi vind. ‘It will be me’ vind ik ook wel oké, geen hoogvlieger maar hij kan ermee door. ‘The way you love me’, ja, ik vond ‘m echt leuk en nog steeds eigenlijk, blijft zeker een van de betere nummers van dit album. ‘If I’m not in love’ vind ik weer zo’n zoet Amerikaans nummer en daar houd ik dan weer net niet van, slecht is het niet overigens, maar ik skip ‘m wel. ‘Bringing out the Elvis’, tja, je moet er van houden, een wat steviger nummer waarvan ik het refrein uitermate irritant vind, de coupletten zijn wel aardig. Beduidend een van de mindere nummers van het album.

‘If my heart had wings’ is ook wat steviger dan het gemiddeld maar wederom een van de mindere nummers van het album; een uptempo nummer dat nergens naar toe leidt. ‘If I should fall behind’ is geschreven door -jawel- Bruce Springsteen en drijft een beetje in het midden, niet goed, niet slecht maar meer goed dan slecht. ‘That’s how love moves’ vind ik ook minder, middle of the road nummer. De afsluiter ‘There will come a day’ vind ik wel weer interessant, erg mooi arrangement en vocaal gezien sterk gezongen door Faith, zeker een van de betere nummers van het album, ook het koor maakt het nummer helemaal af.

Een prima country/pop album dat goed begint, daarna inzakt maar het laatste nummer vind ik dan wel weer (heel) erg sterk en is misschien wel het sterkste nummer van het album. Dit nummer had Warner Bros. Nashville op single moeten uitbrengen als je het mij vraagt.

Waarschijnlijk een van de betere albums van Faith Hill. Eén jaar later zou Faith Hill overigens haar grootste hit uit haar carrière scoren: ‘There you’ll be’, titelsong van de film Pearl Harbor.

Mooi album! Niet echt perfect ofzo. Maar gewoon goed.

Ik kom hier eigenlijk terecht omdat de dochter van Faith Hill gister het voorprogramma verzorgde van Brandi Carlile. Behoudens de hitjes kende ik eigenlijk niets van deze Amerikaanse countrypopster.

Het bevalt me eigenlijk wel, natuurlijk zijn de rauwe randjes nergens meer te vinden maar dat hoeft ook niet altijd. Met Iedjes die lekker wegluisteren is tenslotte ook niet mis.