Herbie Hancock - Inventions & Dimensions (1964)

Ik draai deze de laatste weken veel, en graag. Het is niet een plaat waar veel rare kunstgrepen worden uitgehaald, gewoon vijf redelijk rustige, wat gesofisticeerde stukken pianojazz met wat Latin-ritmes vanuit de percussie. Zoals vaker bij Hancock wordt er eerder een mood gezocht dan dat de virtuoze solo's je om de oren vliegen.

Alle muzikanten zitten goed in de wedstrijd (Paul Chambers is echt de perfect gekozen bassist hier), vullen elkaar aan en houden hun ego's in toom. Het levert een bijzonder prettige, ruimtelijke, modern klinkende en verrassend gevoelige plaat op, die prettig in het gehoor ligt maar ook interessant genoeg is om niet na drie keer horen al doorgrond te hebben. De twee platen die Hancock hierna zou maken zijn natuurlijk van een andere orde, maar fijn om deze ook te hebben leren kennen.