ARC - Arcturus (2005)

Arcturus is genoemd naar één van de helderste sterren te zien aan het nachtelijke firmament, naast Sirius, Canopus en Alpha Centauri. Tangerine Dream heeft zelfs hun tweede album naar de laatstgenoemde ster genoemd. Ditzelfde truukje doet nu ook het Engelse synth-duo ARC en kan tevens als een woordspelinkje gezien worden, aangezien de eerste 3 letters als een zg. afkorting gezien kunnen worden van Arcturus.
ARC bestaat uit niemand minder dan Ian Boddy en Mark Shreeve, 2 van de belangrijkste synth-pioniers uit het Verenigd Koningrijk. Niet alleen hebben beide heren een tal van solo-albums op hun naam staan, tevens zit Mark nog in Redshift en heeft Ian ook nog samengewerkt met tal van bekende namen in het synth- en ambientwereldje.
Geheel ook in de traditie van Tangerine Dream's glorieuze jaren '70-periode, presenteert ARC hier één van hun sterkste platen. Een geweldige live-registratie opgenomen tijdens het Hampshire Jam 3 festival in de Liphook Millennium Hall in 2004.
De muziek op Arcturus doet nog het meest denken aan misschien wel de meest invloedrijke albums van TD die ze in de jaren '70 gemaakt hebben, tw. Rubycon, Ricochet en Encore. Dit album is daar een soort mengelmoes van.
Dat de stijl zo langzamerhand nogal uitgemolken is, moge duidelijk zijn, echter verstaat ARC zijn vak zo verdomd goed, dat ik het dit keer geheel voor lief neem, aangezien Arcturus gewoon een uur lang uiterst sterke synthesizermuziek bevat, geheel in de stijl van de invloedrijke Berlijnse School.
Vooral het Arcturus-tweeluik is briljant. "Part 1" opent zeer zweverig en rustig en ARC neemt de tijd om één en ander rustig op te bouwen. Als dan eenmaal in de 5de minuut de sequencers arriveren, is het één en al feest der herkenning voor mij. De heftige en bobbelende sequencers vormen de basis voor een uiterst dynamisch spektakel van zeer gedreven en bij vlagen zelfs behoorlijk heftige synth-passages.
Als je denkt dat het al niet beter kan, gooit "Part 2" er nog eens een flink schepje bovenop. Dit is namelijk zeker één van de beste post-Berlin School-uitingen die ik sinds lange tijd gehoord heb. Het begint met pingelende en klaterende effecten, waaruit zowaar een behoorlijk mistroostige, maar tegelijkertijd erg mooi thema uit voortkomt, die er zeker mag wezen. Even later vloeit daar weer een machtige sequence uit voort, die in toonzetting alleen maar heftiger wordt. Ergens in de 16de minuut knalt de muziek letterlijk m'n speakers uit, en door middel van allerlei lichte veranderingen in de sequence-stijl en de daarbij behorende ingrediënten, blijft het ook nog eens interessant. Zeer verrassend eindigt "Part 2" met een rustig piano-outro, om daarna met een daverend slot en applaus te eindigen.
"Helicon" doet het voorgaande tweeluik nog eens dunnetjes over op vertrouwd terrein.

Normaal gesproken, zou ik vanwege het originaliteitsgehalte, dit soort albums niet zo'n extreem hoog cijfer geven, echter is deze Arcturus muzikaal gezien van zo'n hoog niveau, dat ik overstag ga en dit album beloon met, jawel 4,5 dikverdiende punten. Dit vanwege de knaller die "Arcturus - Part 2" is.
Voor liefhebbers van deze stijl die er maar geen genoeg van kunnen krijgen, bij deze...!!!

Alle releases op het DiN label zijn de moeite waard en zeker diegene met Ian Boddy aan het roer of als mede-uitvoerder. Ik vind hem één van de meest consistente elektronische muzikanten op deze aardbol. Voor een goede introductie kun je bij DiN rechtstreeks een Ian Boddy verzamelaar (nou ja, eigenlijk één lange mix-cd) bestellen genaamd Pearl.