Del the Funky Homosapien - Eleventh Hour (2008)

Op deze plaat klinkt hij ongelovelijk depressief vergeleken met zijn vorige kunstwerken.

beter een nieuw deltron album dan dit :

De manier van rappen bevalt me wel op één of ander manier, al klinkt het allemaal wat 'droog'. De meeste producies daarentegen vallen nogal tegen.
Drie nummers vind ik er echt boven uitsteken (Naked Fonk, Situations en Last Hurrah). Ook nummers zoals Raw Sewage en I Got You zijn ook nog wel goed te pruimen. De rest is het allemaal net niet. Str8t Up & Down vind ik de grote misser op Eleventh Hour. 3*

Dit weet me toch niet echt te bekoren. Zijn stem is nog niet eens zo slecht maar zijn style vind ik na een poosje te eentonig worden en dan gaat het me op een gegeven moment vervelen.
2,0*

Zeker een aardig album, veel beter dan verwacht. Bij vlagen goed geproduceerd door Del zelf dus, en het is hem best geslaagd de sound van Def Jux erin te verwerken. Minpuntje is het feit dat hij over de gehele plaat wat eentonig rapt. Niet dat me dat niet bevalt, maar gezien de producties ook allen ongeveer dezelfde sound hebben klinkt het totaal niet gevarieerd. Wat meer gastartiesten was denk ik beter geweest. Maar buiten dat, leuke plaat, goed voor een ruime 3,5* .

Del heeft in de loop der jaren een cv opgebouwd waar je u tegen zegt. In een periode van negen jaar (1991-2000) was hij niet alleen verantwoordelijk voor vier evenwichtige, komische en originele soloplaten, maar maakte hij ook een belangrijk deel uit van de beginsuccessen van het wereldberoemde Gorillaz, stond hij aan de basis van de rapformatie Hieroglyphics en was hij een van de motoren achter het meesterlijke hiphopcollectief Deltron 3030. Del stond garant voor vernieuwing en verrassing, zonder kwaliteit uit het oog te verliezen. De laatste jaren hoorden we echter steeds minder van deze neef van Ice Cube, tot eind 2007 bekend werd dat hij een contract had getekend bij Def Jux. Dit label staat bekend om haar harde en rauwe geluid. Die sound samen met Dels ironische lichtvoetigheid, is dat wel een combinatie die kan werken?

Om de vraag maar meteen te beantwoorden: dat is na Eleventh Hour nog steeds niet duidelijk. Del is een originele en talentvolle rapper, dat staat buiten kijf. De kwaliteit van Def Jux idem dito. Maar beide partijen lijken zich wat aan elkaar aan te passen en daarmee niet volledig prijs te geven. Het gevolg: een teleurstellend album.

Te beginnen met de vocalen. De raps van Del klinken rustiger dan ooit tevoren en dat is geen goede zaak. Ontspannen klinken en toch volop de aandacht opeisen was altijd een van de grootste krachten van Del, maar op Eleventh Hour voert hij die ontspanning zo ver door dat het lijkt alsof hij zich wat verveelt. De spontaniteit van weleer lijkt verdwenen, Dels stem klinkt wat zwakker en de overtuiging lijkt te ontbreken. Deze monotoon klinkende verveling heeft tot gevolg dat de hoop wordt gevestigd op de teksten, en dat is nou net wat niet moet gebeuren.

’s Mans teksten zijn namelijk nooit zijn pluspunt geweest. Voor Eleventh Hour geldt eigenlijk hetzelfde als voor alle albums afkomstig van Del: aardig, bij vlagen humoritisch, verrassend, maar nergens exceptioneel. Daar kom je mee weg als de rest van de plaat dik in orde is, maar dat is hier dus niet het geval. En dan worden de teksten vrijwel automatisch, hoewel soms best komisch (“Put them feet to the curb, as soon as you get out my bathroom//And I’m calling a cab too, D ain’t that dude”) te prominent.

Het laatste facet is het productionele gedeelte, waar de overstap naar Def Jux het duidelijkst naar voren komt. Hoewel Del vrijwel alles zelf produceert klinkt het in de verste verte niet als een Del album. Indrukwekkend is om te horen dat hij zijn weg achter de knoppen heeft gevonden, vervelend is om te constateren dat hij er als producer nog niet is. Vaak bevatten nummers een aardige basis (een onplaatsbaar stemfragment en effectieve pianotonen op Naked Fonk, duistere keys op Raw Sewage), maar blijven ze daar steken. Het opvallendste manco is nog dat de beats niet alleen zelf weinig variëren, maar dat ze ook erg veel van elkaar weg hebben. Telkens horen we een repetitief en druk synthesizergeluid, dat wordt bijgestaan door wat droge bassen en sobere, wat lege drums. Dit komt het best tot uiting in het degelijke slotnummer Funkyhomosapien, waar een sample van neef Ice Cube (“Yo Del, what the fuck is a funky homosapien?” “It’s a human being, fool , a funky human being”) van Dels eerste album I Wish My Brother George Was Here (1991) gebruikt wordt. Dit roept alleen maar een verlangen op deze creatieve armoe te stoppen en Dels oude werk te draaien.

De conclusie is simpel: Eleventh Hour kan niet tippen aan vrijwel al het eerdere werk van Del. Tekstueel is er weliswaar weinig veranderd, maar rappend lijkt Del zijn kruit verschoten te hebben. Productioneel klinkt het anders dan anders, wat perfect in het de vernieuwende stijl van Del past. Helaas lijkt de kwaliteit wat uit het oog te zijn verloren. Een uniek album is Eleventh Hour zeker, hoogstaand is het even duidelijk niet. Del probeert wederom zijn grenzen te verleggen en dat pleit voor hem, maar helaas betekent afwijkend van het normale echt niet hetzelfde als kwaliteit.

Bron: Hiphopleeft

Ik vind het absoluut niet de Def Jux sound hebben. Ik ben het eens met Thomzi: Slechte producties met vervelende synth geluiden.
Zoals al eerder is genoemd vind ik ook Del slapjes klinken.

Op het begin klinkt het allemaal erg dope, maar later zakt de hele plaat in als schuim op bier .

Dé teleurstelling van 2008 tot nu toe wat mij betreft.

Weet je wat... Ik ga dit album niet eens beluisteren. Nou ja, ik heb al Workin' It (gadverdamme) en Funkyhomosapien (die lust ik wel) beluisterd, maar daar ga ik het dus bij houden.

Het meest onderschatte album dit jaar, imo dan . Een nummer als, ik neem maar wat, I Got You, is toch gewoon goed?

Ik heb hem de afgelopen dagen weer een paar keer gedraaid en ik snap het gemiddelde nog steeds. Dat kan komen omdat ik het moeilijk vind een album van mijn favoriete rapper objectief te beoordelen. Maar als ik een poging doe objectief te zijn dan hoor ik een album waar qua producties echt iets vernieuwends wordt gedaan. Vaak wat vreemde, electronische geluiden die prima passen bij Del. Daarnaast vind ik zijn stem helemaal het einde, qua raps is hij trouwens wel een stuk vindingrijker geweest dan wat hij op dit album laat horen. Toch vind ik het lyricaal wel de moeite waard. Van de track Foot Down ben ik helemaal fan geworden .

Volgens mij kan niemand een album objectief beoordelen...

Ik vind dit gewoon een goed album, Del rapt altijd dope. Mijn Top2 favo rapper. Ik vind dit album zijn beste na No Need for Alarm(voor mij Dels beste)

Gewoon een geslaagd project. Het lijkt alsof ie droog rapt, maar dat is gewoon zijn stijl

Hoezo eigelijk niet ?

Waarschijnlijk bestaat er niet zoiets als ultieme objectiviteit maar ik geloof wel dat je dingen kan beoordelen met een visie en waarnemingsvermogen die meer naar het objectieve neigt dan het subjectieve.

Ik begrijp niet helemaal wat je bedoeld, maar een mening van een album is altijd subjectief.

Wat een laag gemiddelde