Shirley Brown - Woman to Woman (1974)

Dat Stax halverwege de jaren 70 op zijn gat lag en failliet ging, is niet te horen aan dit album dat toen nog werd uitgebracht. Shirley Brown is echt een geweldige zangeres die, wat stem betreft, vergelijkbaar is met Aretha Franklin. Muzikaal of tekstueel is het niet bepaald baanbrekend, maar dat hoeft voor mij bij soul-muziek ook niet. Kwalitatief is dit album dik in orde. Het titelnummer, dat genomineerd was voor een grammy, steekt er bovenuit, maar het kost me geen enkele moeite om van begin tot eind de aandacht erbij te houden.

Die moeite heb ik ook niet. Maar deze stem van Shirley vergelijken met die van Aretha vind ik wat ver gaan. De dame kan goed zingen, natuurlijk, maar mij helemaal omver blazen (zoals Franklin wel doet) doet deze dame niet.
Muzikaal niet heel baanbrekend inderdaad, maar ik maal daar ook niet om als het maar goed in elkaar zit. En dat zit het.

Aretha Franklin staat natuurlijk op eenzame hoogte als Queen of Soul. Maar ik moet bij een aantal nummers wel echt aan haar denken. Zelf denk ik dat dat omverblazen misschien ook deels aan de nummers te danken is. Die zijn bij Aretha toch nog een stukje beter.

Ik heb hetzelfde hoor. De gelijkenis met Aretha Franklin is soms zeer opvallend. Al kan Shirley ook wel op zichzelf staan. Een nummer als 'Woman to Woman' zag ik Aretha niet snel maken. Geweldig gesproken monoloog, pure klasse hoe ze die Barbara aanpakt. Na dit album te hebben gehoord blijft die titeltrack mijn favoriete nummer van haar. De andere songs zitten eveneens prima in elkaar, maar weten zich minder te onderscheiden tussen de rest van de 1975-Soul-scene.

Ja, ook ik denk bij vlagen aan een ingetogen Aretha als ik Shirley hoor zingen. Dit is weer een lekker SAvdW van Lizzy. Ik heb weer iemand op de lijst om meer werk van te checken. Het klinkt allemaal smooth en catchy zonder dat de soul verdwijnt. Ik ben benieuwd of Shirley dit niveau op haar latere albums kan volhouden. Dit soort albums maken mij blij dat ik meedoe met SAvdW. Ik twijfel tussen 4* en 4,5*. Ik denk dat het album net iets te weinig vernieuwend of uniek is om voor de hoogste score van deze 2 te gaan. Maar het is voor mij in ieder geval een album dat een zeer ruime voldoende waard is.

Erg leuk album dat ik misschien nog wel eens naar een 4 ga verhogen.

Wat ik wilde schrijven staat hier eigenlijk al. Ik had ook meteen de associatie met Aretha Franklin, maar evenzo meteen met reserve. Niet ten aanzien van de stem, maar inderdaad vanwege de toch wel heel povere begeleiding en arrangementen van niks, al wordt het aan het einde wel iets beter (de piano in Can´t Give You Up is best ok) . Belangrijkste pluspunt vind ik net als Kemm de monologen en dan die bij het titelnummer in het bijzonder. Zo sterk hoor je t niet vaak! Dat nummer vind ik ook in zijn geheel veruit het beste en dat blijkt dan misschien niet geheel toevallig ook een klassieker. Dat het nummer als ´one hit wonder´ bekend staat begrijp ik als de rest van haar ook is zoals dit album; verre van memorabel. Jammer, want ze kan goed zingen, niet alleen technisch maar ook met personality, of zeg maar: soul.

Dit album zojuist weer eens in z'n geheel beluisterd omdat ik hem nu zelf heb aangeschaft. En wat vind ik dit eigenlijk een zeer prettig album. Nergens vernieuwend, maar wel overal o zo lekker. Ik doe er een halfje bij!

Zoals hierboven ook een aantal keer aangegeven word, doet dit inderdaad een beetje denken aan Aretha Franklin, en dat is natuurlijk een enorm compliment. Heerlijk plaatje ook.