Steve Miller Band - Rock Love (1971)

Nog maar kort geleden toegevoegd: dit is dus wel op cd uit?

Grappig dat hier ineens een berichtje verschijnt, ik heb hem net een paar minuten terug gecorrigeerd, dit is namelijk een live-album. Erg niet de moeite waard.

Ik weet dat ik 'um ooit heb gehoord en hem toen niet heb gekocht, dat zal dan wel de reden zijn geweest . Kan het me niet meer herinneren.

Nee dus ........ Zowel deze als Recall The Beginning ....... A Journey From Eden zijn niet vrijgegeven door Miller voor een CD release alhoewel er tegenwoordig van de laatste wel een nogal duistere release is op het "Lost Diamonds" label ............

Ondanks dat Rock Love het met afstand de slechtste plaat is uit zijn Capitol jaren heb ik er toch een zwak voor. Door drank, drugs en vrouwen had hij zijn oude vriend en drummer Tim Davis van zich vervreemd. Toen die dan ook zijn konklusies trok en de band verliet verloor Miller een tijd lang alle kontakt met de rest van de mensheid. Tijdens zijn optredens was hij dan ook vaak volkomen van de wereld. Desondanks weet hij met deze plaat toch nog wat redelijks neer te zetten.

Met The Gangster Is Back, een "Live" nummer waar hij zelf de koortjes achter zingt trapt ie heel gestruktureerd af ....... maar daarna zijn het, met uitzondering van het titelnummer, meer jams dan songs. In die jams klooit ie eigenlijk maar wat aan, maar op de een of andere manier weet hij die f*ck it all houding zo uit te buiten dat het toch weer charmant wordt en dat charmante vind ik nou net Miller's sterkste punt........... Snap je 't nog ? Ik eigenlijk ook niet hoor en meer dan 3* verdient ie dan ook niet, maar wel een heel charmante 3*

Eindelijk uit op CD maar het bijgeplakte Live Like An Eagle kan ik dan weer niks over vinden

Dit is ook zo'n cd die ik niet heb vanwege niet kunnen vinden of alleen tegen veel geld. En dan wordt dat allemaal begeleid door zeer negatieve reacties.

Begrijp ik wel goed dat er zowel live als ook studio materiaal voor handen is? Dat studio gedeelte zou dan nog aardig kunnen en moeten zijn.
Maar ik geef toe, de hele band van, laten we zeggen, Brave New World niet meer aanwezig, Miller volledig van slag af....

Je zou met Rock Love niet meer denken dat het ooit nog goed zou komen.

Het "live" gedeelte klinkt als een studio opname met bijgeplakt publiek. De overall atmos ( zoals de Chinesen zeggen ) ligt in het verlengde van de 2e kant van Number 5. Echt slecht is het allemaal niet maar met wat meer zelfkritiek had het een stuk betere plaat kunnen worden.

Ik vind het eigenlijk ook helemaal niet zo slecht.

De plaat wordt overal en nergens neergesabeld maar ik kan mij er prima mee vermaken.
Het is een live concert met wat losse nummers en een paar langere jams. Die in principe iets mooier zou mogen zijn gemixed.

Maar het is overal typisch Miller en het aardige aan deze cd is dat het weliswaar doet luisteren als een live cd maar dat het allemaal nieuwe nummers zijn. Miller is goed bij stem en heeft een aantal boeiende solo's, zoals op Blues without Blame.

Het is geen gestroomlijnd studioalbum als The Joker of een paar jaar later Fly like an Eagle. Misschien moet je Rock Love zien als experimenteel, een album om uiteindelijk later te weten "hoe je een goed album moet schrijven en spelen" zoals Miller in interviews graag zou opscheppen.

Maar ik zit de 38 minuten met plezier uit. Het is een album waar ik uiteindelijk na heel veel jaren toch ben aan gekomen.
Alle kritiek op dit werkstuk hebben bepaald niet geleid tot een mooi digitale en geremasterde uitgave met aanvullingen uit concerten van destijds. Jammer, ik had dat er prima bij kunnen hebben.

Zijn volgende concerten in chronolgische zin zijn terechtgekomen op de King Biscuit Hour Presents...The Steve Miller Band en daar is hij al weer heel wat meer "in de pas" dan hier.