The Black Crowes - Warpaint (2008)

Iemand deze al beluisterd? Ben er toch redelijk nieuwsgierig naar...

ik heb alleen het eerste nummer..
klinkt lekker... ouderwetse crowes weer
11 april komen ze!!

kortom, meer van hetzelfde (gaap) dat je eigenlijk na amorica wel gehad had, de laatste echt relevante bc plaat

Lions is toch echt een hele sterke plaat, een beetje over het hoofd gezien vermoed ik. Deze Warpaint heeft in ieder geval zijn eerste relletje.

Waar de kraaien gekortwiekt leken na het vetrek van Marc Ford in 1997 lijken ze zich weer te bevinden op het juiste pad met Luther Dickinson. Een mooie maar ook echte Black Crowes plaat, rechtvooruit, moddervet zonder raar digitaal effect. Die verder gaat dan waar ze in 1997 zijn gebleven. Want ik tel By Your Side en Lions niet mee. Dat waren beide platen die niet leken te komen van hun maar eerder hun producers.

Zo na 1 keer luisteren een goeie, traditionele bluesrock plaat, met een paar nummers die er uitspringen. Eens voorzichtig starten met 3.5* ?

hahaha, lijkt mume wel, moeilijk doen over stemmen zonder de hele plaat gehoord te hebben. Nou ja bij the black crowes hoef je maar 3 nummers te horen en weet ook hoe de rest klinkt.....

dat is 1 ding dat zeker is, al 2 eeuwen dezelfde sound

toch knap dat je daar zo lang platen mee kan maken die nog verkopen ook

Ben geen fan van deze band, maar ouderwets goede black crows plaat, de beste sinds shake your moneymaker

Dat toch zeker niet. Persoonlijk vind ik album nummer 2 en 4 de hoogtepunten van de band en deze kan daar toch niet aan tippen. Het album klinkt lekker maar nummers als Walk Believer Walk, Wounded Bird en God's Got It zijn niet al te interessant.

Toch biedt deze genoeg aanknopingspunten om een solide middenmoter te worden. Met name het drietal Wee Who See the Deep, Locust Street en Movin' On Down the Line bevalt meteen al prima. Voorlopig plaats ik hem maar even op 3,5*

Voor mij een waardig album, wat vergelijkbaar is met de eerste albums.
Ondanks een afwezigheid van 7 jaar (lees: privéleven Chris Robinson) klinkt het album zoals het moet klinken.
Lekkere bluesrock met de zuidelijke (USA) inslag,
God's got it en O Josephine zullen je over de streep trekken, als je nog twijfelt.

Heb het Album nu een paar keer gehoort, mis toch de vrouwlijke achtergrondzang als op Southern Harmony and Musical Companion ( de enigste plaat die ik kende van hun). Maar valt me niet tegen.

De Crowes gaan op de automatische piloot verder. Deze nummers hadden op elke Crowes plaat kunnen staan, niets is vernieuwend en wederom hetzelfde kunstje als 10 jaar geleden. De eerste twee platen waren inderdaad hun beste (Shake your Moneymaker en The Southern Harmony and Musical Companion).

amorica wil ook nogal eens in mijn cd spelert terecht komen voor ene numertje of 5, 6

daarna idd vrij veel van hetzelfde

toch jammer dat zon band zelf niet verveeld raakt van eigen muziek en denkt, laten we eens iets heel anders gaan doen

dit zou dan een goeie come back zijn na het zwakke lions

ach, zal best, vind het vooral bewonderenswaardig dat de heren na zoveel jaar nog zin hebben in het maken van muziek, het is weeral hetzelfde, weeral 13 in een dozijn 70 er jaren rock,echt , echt niets bijzonders

allemaal al 465 keer gedaan

1 voor de moeite

Vind je dat nou niet erg streng, Joy? Is deze plaat nou echt zoveel slechter dan Lions of By Your Side?

nee

ik vraag me alleen af waarom deze band zich zo weinig ontwikkelt

omdat de muziek die men wil maken nu eenmaal beperkt is

black crowes is toch een beetje, allemaal al eerder gedaan en weinig verheffend

maged, ik zal het plaatje nog een paar keer draaien deze week en welicht komt daar wat verhoging van stem bij

lekker plaatje!
van mij mogen ze gewoon nog 30 jaar hetzelfde doen hoor!

Inderdaad een lekker plaatje. Niet vernieuwend, maar dat zijn de Rolling Stones ook niet en deze worden alom geprezen, vooral om hun live optredens.
Ik heb de Black Crowes twee keer zien optreden en vond hun muziek zeker niet beperkt, zoals Joy schrijft. In tegendeel, ik heb zelden sterkere optredens gezien.

Ik ken niet zo veel van de Black Crowes. Uiteraard wel hun hit remedy en hier en daar nummertje dat af en toe op Stu Bru gespeeld werd.

Nu kwam ik Warpaint tegen in de bak "nieuw" bij onze plaatselijke bibliotheek. Ik heb hem uit nieuwsgierigheid geleend en ik moet zeggen dat ik aangenaam verrast ben.

Ik vind het stuk voor stuk degelijke tot uitstekende songs. Alleen God's got it vind ik, door het nogal standaard blues piano riedeltje, oninteressant.

En wat een heerlijke sounds heeft die leadgitaar. Prachtig gewoon!

ik ga voor onder de 4, want ben bij nader inzien teveel onder de indruk van Shake Your Moneymaker,, dus 3,5, maar mag er graag naar luisteren nog.

Geen verkeerde plaat. Ik merk alleen dat, ondanks dat dit hun nieuwste is, ik vaker hun voorgaande albums draai. Hij blijft nog niet lekker hangen.....voorlopig 3 sterren.

Tja, ik denk er hetzelfde over, hun eerste platen konden me meer boeien, ze maken tenslotte altijd weer wat Stonesachtige rock met wat soulinvloeden, hetzelfde potje melange, maar dit is een band die zich niet echt verder heeft ontwikkeld, uiteindelijk gaan al hun platen wel erg op elkaar lijken, en dan vind ik de songs op pakweg hun 3 eerste platen stukken beter en geïnspireerder dan hier....

Lekkere rockplaat. Niet echt iets bijzonders.

WARPAINT is ook na vele luisterbeurten niet de topper waar een ieder op hoopte. Ook na zeven jaar geen verrassingen.
De heren spelen uiteraard nog even solide en leveren nog steeds klassieke southern/blues/rocksongs en ballads af maar onstijgen de middenmoot zelden of niet met deze nieuwe plaat.

OH JOSEPHINE vormt een fijne uitzondering op het album waarmee The Crows, als dit hun debuutalbum was geweest toch weinig fans mee hadden weten te krijgen...

Tsja, ze zullen altijd afgerekend worden op eerder gemaakte platen die gewoon beter zijn. Denk dan aan Shake Your Moneymaker en Southern Harmony and Musical Companion.
En toch staat hier sowieso één juweeltje op wat mij betreft: Whao Mule.

Heb er toch een halfje bij gedaan. Met de komst van hun nieuwe album ben ik weer in de BC gekropen. Na een aantal luisterbeurten klinkt deze toch wel lekker vet. O Josephine vind ik een geweldig nummer met zon lekkere riff aan het eind.
Wacht nu tot de postbode de nieuwste door de bus gooit.

Warpaint is heel erg relaxed. Je moet er alleen wel voor in de mood zijn, dan pas kan je helemaal in deze plaat opgaan. Echt zon plaatje om langzaam mee wakker te worden.

Ik vind het echt verbazend dat The Crowes zo veel negatieve kritiek krijgen in de zin van dat ze steeds hetzelfde kunstje herhalen en dat ze niet vernieuwend zijn.

Wat het eerste betreft vraag ik me af of die criticasters wel naar hun albums hebben geluisterd. Warpaint en pakweg The Southern Harmony... zijn toch echt totaal verschillende albums: de algehele sound, opbouw van nummers, gebruikte instrumentarium is aanzienlijk anders.

Tsja, wat originaliteit betreft, luister ik toch liever naar een band die sterke nummers maakt maar met een vertrouwde sound dan een nieuwe sound zonder nummers. Voor mij hoeft niet iets per se vernieuwend te zijn. Maar goed, dit is duidelijk subjectiever dan de vorige alinea.

Ik ken de Crowes helemaal niet, dus ik heb geen referentie materiaal. Ik vind dit echt een ontzettende lekkere plaat, die nu al 3 keer achter elkaar op staat, heerlijke bluesy rock.