Lester Young and the Teddy Wilson Quartet - Pres and Teddy (1956)
mijn stem
18 stemmen
2
geplaatst: 26 december 2019, 19:00 uur
Met: Lester Young- tenorsax; Teddy Wilson- Piano; Gene Ramey- bas; Jo Jones- drums
Grappig dat hier nog geen berichten bij staan. De plaat wordt toch wel hier en daar aangemerkt als klassieker, al roept de 'latere' Lester Young -eigenlijk alles van na de Tweede Wereldoorlog- altijd controverse op. Hier is hij te horen met pianist Teddy Wilson, die voor diezelfde oorlog furore maakte in de band van Benny 'the king of swing' Goodman, in lang vervlogen tijden zo'n beetje de populairste band van Amerika. Young en Wilson speelden ook al samen op veel van de klassieke opnames van Billie Holiday uit de jaren dertig (voor iedereen die niet enkel vanuit ramptoerisme haar muziek beluistert haar beste periode).
Op deze reünie maken de heren het zichzelf niet al te moeilijk met wat beproefde standards. Je leest op het internet soms recensies waarin wordt beweerd dat Young hier zijn topniveau haalt, maar die mensen hebben er geen verstand van: de lichtvoetige, bijna magische toon die hij op zijn hoogtijdagen met Holiday en Count Basie liet horen, is hier toch wel verdwenen. We horen een wat kreunende, zwaardere variatie daarvan. Nog steeds kan Young je helemaal inpakken met zijn charme, al haalt hij duidelijk niet meer alle tonen die hij wil halen: 'Prisoner of Love' mag in deze versie best op een playlistje 'Mooiste van Pres' of zelfs 'Mooiste uit de relaxte jazz.'
Wilson weet, met zijn onfeilbare swing en speelse linkerhand goed partij te geven. Ook fijn is de subtiele variatie door swingmeester Jo Jones, waarmee deze lp wellicht niet te uitdagend of wereldschokkend is, maar wel bijzonder smeuïg in het gehoor ligt (dat bassist Ramey monotoon noten blijft aanslaan en geen zak bijdraagt, daar zullen we maar niet te veel over zeuren).
Ik heb deze plaat een tijdje geleden ergens op vinyl gevonden, en hoewel het een lp is die ik graag opzet als er bezoek is (qua: niet te moeilijk en dus geschikt om het jazzgospel wat te verspreiden) draai ik hem eigenlijk ook best graag als ik in mijn eentje ben (mits niet te vaak).
Grappig dat hier nog geen berichten bij staan. De plaat wordt toch wel hier en daar aangemerkt als klassieker, al roept de 'latere' Lester Young -eigenlijk alles van na de Tweede Wereldoorlog- altijd controverse op. Hier is hij te horen met pianist Teddy Wilson, die voor diezelfde oorlog furore maakte in de band van Benny 'the king of swing' Goodman, in lang vervlogen tijden zo'n beetje de populairste band van Amerika. Young en Wilson speelden ook al samen op veel van de klassieke opnames van Billie Holiday uit de jaren dertig (voor iedereen die niet enkel vanuit ramptoerisme haar muziek beluistert haar beste periode).
Op deze reünie maken de heren het zichzelf niet al te moeilijk met wat beproefde standards. Je leest op het internet soms recensies waarin wordt beweerd dat Young hier zijn topniveau haalt, maar die mensen hebben er geen verstand van: de lichtvoetige, bijna magische toon die hij op zijn hoogtijdagen met Holiday en Count Basie liet horen, is hier toch wel verdwenen. We horen een wat kreunende, zwaardere variatie daarvan. Nog steeds kan Young je helemaal inpakken met zijn charme, al haalt hij duidelijk niet meer alle tonen die hij wil halen: 'Prisoner of Love' mag in deze versie best op een playlistje 'Mooiste van Pres' of zelfs 'Mooiste uit de relaxte jazz.'
Wilson weet, met zijn onfeilbare swing en speelse linkerhand goed partij te geven. Ook fijn is de subtiele variatie door swingmeester Jo Jones, waarmee deze lp wellicht niet te uitdagend of wereldschokkend is, maar wel bijzonder smeuïg in het gehoor ligt (dat bassist Ramey monotoon noten blijft aanslaan en geen zak bijdraagt, daar zullen we maar niet te veel over zeuren).
Ik heb deze plaat een tijdje geleden ergens op vinyl gevonden, en hoewel het een lp is die ik graag opzet als er bezoek is (qua: niet te moeilijk en dus geschikt om het jazzgospel wat te verspreiden) draai ik hem eigenlijk ook best graag als ik in mijn eentje ben (mits niet te vaak).
1
Soledad
geplaatst: 27 december 2019, 10:50 uur
Altijd zo fijn om weer eens een review te lezen bij zo’n traditionele swingsaxofonist. Het aantal liefhebbers van die muziek is hier op 1 hand te tellen. En dat terwijl het hier toch wel een beetje mee begonnen is. Inderdaad: Prez was in de jaren ‘30/‘40 beter maar ook op deze plaat mag hij er nog aardig wezen. Heerlijk no nonsense swingplaatje en zijn sound is nog steeds heel erg aanwezig. Dit in tegenstelling tot zijn laatste platen....
2
Soledad
geplaatst: 17 mei 2021, 12:49 uur
Klassiekertje van formaat dit natuurlijk. Wees wel gewaarschuwd: zowel Pres als Teddy stammen uit de jaren '30 en maakten in die tijd furore met grensverleggende swing jazz. In 1956 was die sound natuurlijk al stukken minder revolutionair en met de verwende oren van nu zou je het oubollig of ouderwets kunnen noemen. Ware het niet dat je historisch document en twee grondleggers de grond in boort met een nogal kortzichtige visie op muziek.
Pres is bij uitstek de grote gevoelstoeteraar uit die vroege decennia van mijn favoriete genre. Zijn sound heeft zoveel air, klasse en stijl. Alles lijkt er moeiteloos uit te floepen. Elk toontje en riedeltje lijkt er huppelend uit te stromen. Op deze plaat klinkt het als een terugblik op zijn bewogen leven als tenor saxofonist. Teddy Wilson doet hetzelfde op de piano: direct herkenbaar met zijn luchtige maar virtuoze spel. Virtuoos maar lekker no nonsense.
Waarlijk een terugblik op de jazzgeschiedenis. Wanneer je deze twee heren aan het werk hoort, hoor je de historie maar hoor je vooral zoveel andere saxofonisten en pianisten die door hen zijn beïnvloed. De hele ontwikkeling van jazz is natuurlijk een linear proces. Zonder Pres was er geen Coltrane, zonder Teddy Wilson geen Cecil Taylor. Het blijft fascinerend hoe een genre zich binnen dertig jaar zo heeft kunnen ontwikkelen.
Genoeg geneuzel over jazz. Terug naar de plaat. Die is gewoon rete lekker. Uitermate geschikt wanneer je even niet in de stemming bent voor een ingewikkeld plaatje. Of als je een hoofd heb alsof er een vrachtwagen overheen is gereden. Dan volstaat deze eigenlijk altijd wel!
Pres is bij uitstek de grote gevoelstoeteraar uit die vroege decennia van mijn favoriete genre. Zijn sound heeft zoveel air, klasse en stijl. Alles lijkt er moeiteloos uit te floepen. Elk toontje en riedeltje lijkt er huppelend uit te stromen. Op deze plaat klinkt het als een terugblik op zijn bewogen leven als tenor saxofonist. Teddy Wilson doet hetzelfde op de piano: direct herkenbaar met zijn luchtige maar virtuoze spel. Virtuoos maar lekker no nonsense.
Waarlijk een terugblik op de jazzgeschiedenis. Wanneer je deze twee heren aan het werk hoort, hoor je de historie maar hoor je vooral zoveel andere saxofonisten en pianisten die door hen zijn beïnvloed. De hele ontwikkeling van jazz is natuurlijk een linear proces. Zonder Pres was er geen Coltrane, zonder Teddy Wilson geen Cecil Taylor. Het blijft fascinerend hoe een genre zich binnen dertig jaar zo heeft kunnen ontwikkelen.
Genoeg geneuzel over jazz. Terug naar de plaat. Die is gewoon rete lekker. Uitermate geschikt wanneer je even niet in de stemming bent voor een ingewikkeld plaatje. Of als je een hoofd heb alsof er een vrachtwagen overheen is gereden. Dan volstaat deze eigenlijk altijd wel!
* denotes required fields.
* denotes required fields.