MusicMeter logo menu
MusicMeter logo
poster

Lester Young and the Teddy Wilson Quartet - Pres and Teddy (1956)

mijn stem
4,03 (18)
18 stemmen

Verenigde Staten
Jazz
Label: Verve

  1. All of Me (5:11)
  2. Prisoner of Love (7:40)
  3. Louise (5:18)
  4. Love Me Or Leave Me (6:50)
  5. Taking a Chance on Love (5:10)
  6. Our Love Is Here to Stay (6:30)
  7. Pres Returns * (6:19)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur: 36:39 (42:58)
zoeken in:
avatar van Sandokan-veld
4,0
Met: Lester Young- tenorsax; Teddy Wilson- Piano; Gene Ramey- bas; Jo Jones- drums

Grappig dat hier nog geen berichten bij staan. De plaat wordt toch wel hier en daar aangemerkt als klassieker, al roept de 'latere' Lester Young -eigenlijk alles van na de Tweede Wereldoorlog- altijd controverse op. Hier is hij te horen met pianist Teddy Wilson, die voor diezelfde oorlog furore maakte in de band van Benny 'the king of swing' Goodman, in lang vervlogen tijden zo'n beetje de populairste band van Amerika. Young en Wilson speelden ook al samen op veel van de klassieke opnames van Billie Holiday uit de jaren dertig (voor iedereen die niet enkel vanuit ramptoerisme haar muziek beluistert haar beste periode).

Op deze reünie maken de heren het zichzelf niet al te moeilijk met wat beproefde standards. Je leest op het internet soms recensies waarin wordt beweerd dat Young hier zijn topniveau haalt, maar die mensen hebben er geen verstand van: de lichtvoetige, bijna magische toon die hij op zijn hoogtijdagen met Holiday en Count Basie liet horen, is hier toch wel verdwenen. We horen een wat kreunende, zwaardere variatie daarvan. Nog steeds kan Young je helemaal inpakken met zijn charme, al haalt hij duidelijk niet meer alle tonen die hij wil halen: 'Prisoner of Love' mag in deze versie best op een playlistje 'Mooiste van Pres' of zelfs 'Mooiste uit de relaxte jazz.'

Wilson weet, met zijn onfeilbare swing en speelse linkerhand goed partij te geven. Ook fijn is de subtiele variatie door swingmeester Jo Jones, waarmee deze lp wellicht niet te uitdagend of wereldschokkend is, maar wel bijzonder smeuïg in het gehoor ligt (dat bassist Ramey monotoon noten blijft aanslaan en geen zak bijdraagt, daar zullen we maar niet te veel over zeuren).

Ik heb deze plaat een tijdje geleden ergens op vinyl gevonden, en hoewel het een lp is die ik graag opzet als er bezoek is (qua: niet te moeilijk en dus geschikt om het jazzgospel wat te verspreiden) draai ik hem eigenlijk ook best graag als ik in mijn eentje ben (mits niet te vaak).

avatar

Gast
geplaatst: vandaag om 21:00 uur

avatar

geplaatst: vandaag om 21:00 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.