Loudness - Live-Loud-Alive (1983)

Mijn muziekinstallatie, cd's, lp's en pc staan in één en dezelfde kamer. Ik had meer plaats nodig voor mijn vinylplaten, waaronder dit schitterend én tijdloos document. Dat ik een boontje heb voor Loudness en - hoe heet dat klein gitaarwondertje alweer - juist, Akira Takasaki, is algemeen bekend. Tijdens de verhuis van mijn lp's naar een andere kast lag deze op en ik heb weeral genoten. Vanwaar dat duizelingwekkend gemiddelde, dames en heren? Onder andere ook van mij, ik had eerst een 4,50 klaarstaan want ik zou niet meer zo makkelijk 5,00 meer geven... tot kant twee van lp twee opligt, voor de cd-generatie vanaf Speed. Ik stond in schuim en zweet van het opruimen en verplaatsen en ik kreeg "kiekenvel" van het laatste kwart van dit album. Lach maar. Gadverdamme, wat een sfeer op dit album, luister eens speciaal naar die afsluiter: Ending Theme (Theme of Loudness II). Het is een outro op tape en de hele zaal zingt de teksten mee, weliswaar in het Japans maar, opnieuw, wat een sfeer.

Sir Spamalot wordt waarschijnlijk niet blij van dit berichtje, want dit album is me na alle positieve dingen die ik erover had gelezen, wat tegengevallen. Uit de periode waarin dit album is opgenomen, ken ik van Loudness drie albums: Devil Soldier, The Law of Devil’s Land en Disillusion. Die bevallen me goed, vooral vanwege de virtuositeit en lichtheid van het geluid op die albums, gecombineerd met de charmante doch onverstaanbare zang. Op dit album vind ik veel nummers tegenovergesteld klinken van hoe ik Loudness’ studioalbums ervaar: traag, en vooral wat log. Alsof de tonen zich moeten ontworstelen uit een laag slijk alvorens richting mijn oren te vertrekken.

Probleem is niet dat het album slecht is, maar dat het in mijn oren slechts op een paar momenten (Speed bijvoorbeeld) echt tot leven komt.

3.5*