Laibach - Nova Akropola (1986)

Heb deze release helaas enkel op K7, en het is zéér de moeite.. dit kan je absoluut net vergelijken met later werk zoals NATO, KAPITAL of WAT. Als je enkel die albums kent, zou dit kunnen tegenvallen, hier is immers veel meer de avant-garde aan het woord en het experiment. Laibach maakte en maakt ook veel soundcollages en soundscapes, soundtracks voor allerlei kunstvormen en ook toneel...

De nummers hier aanwezig zijn deels ook gedichten op eigenzinnige muziek gezet door laibach..

Later zouden deze composities ook deels beanden op "Slovenske Akropola" (1987) -- zal die nog toevoegen -- die aanvankelijk enkel voor de Sloveense markt alleen...

waar komt die hoes vandaan?
ik ken 'm alleen met die kiefer-bewerking.

overigens: wát een plaat.

Tijd om aan deze release wat meer aandacht te schenken.

Laibach is een band uit Lubljana, toen nog Joegoslavië en nu Slovenië. De naam Laibach is de germaanse naamgeving van de stad waar ze vandaan komen, en belangrijker is dat het gebruik van die naam anno 1985 verboden was. Er was wel meer verboden in het Joegoslavië van Tito zoals openlijke homosexualiteit, en Laibach trad aldaar dan ook op geheime plaatsen op.

Deze plaat markeert enigszins het einde van hun Joegoslavische periode, hun latere releases zijn steeds op het Engelse Mute uitgekomen en zijn .. uh ... toegangkelijker dan deze zéér zware kost. Toch, wat deze plaat voor mij interessant maakt, is dat je hier voor het eerst hoort hoe Laibach met het idioom waarmee ze speelt in staat blijkt om verwarrende maar ook meeslepende muziek te maken. De eerdere releases stonden toch vooral in het teken van expiriment, hier hoor je hoe daar vorm en structuur aan wordt gegeven. Songs schrijven ... dat kwam later.

de opener '4 personen' bestaat uit een ongemakkelijke pianoriedel, veel koperwerk en trommelgeroffel. Duidelijk een nummer ter kennismaking (de titel?), enigszins intimiderend maar nog lang niet zo intimiderend als track nummero 2...

Het titelnummer....loodzware supertrage drums, een grunt in het slavisch en nog véél meer trompetgeschal. Muziek die gemaakt lijkt om een ander land mee binnen te vallen, of op z'n minst de buren een ongemakkelijk gevoel te bezorgen. Laibach wist altijd handig te spelen met fascistische clichés, iets wat in hun situatie beduidend minder vrijblijvend was dan in het vrije westen. De tekst van Nova Akropola en van vele andere laibach-hymnes zorgden voor verwarring, en daar was het ze uiteindelijk ook duidelijk om te doen.

Van hetzelfde laken een pakin Krvava Gruda / Plodna Zemlja (vrij vertaald: Bloody Ground / Fertile Land). Is dit ernst of is het gespeeld? Het is gespeelde ernst ...

Track 4 - War poem. De meeste Coldplay-fans zullen nu wel afgehaakt zijn, en Laibach gooit hier opnieuw alle registers open. De titel spreekt voor zich, de muzikale omlijsting is er een verstilde piano, verstrooid koperwerk, dreunende orgels en snerpend staal ... "Don't hide your face, taday it's war, it's war today !' Onverteerbaar en fascinerend.

Via een outtro op naar Kant 2, of op het kleine schijfje .. track 6.
Die Liebe is wat mij betreft Laibach's eerste 'pop-tune' ... maar dan wel eentje die maakt dat de argeloze Rammstein fan die dit aanhoort, mismoedig zijn platen op e-bay zal doen zetten. Die Liebe is een massief stuk power, opnieuw drums en koper, maar er is nu eindelijk houvast door een vlot ritme en zowaar een gitaarrif. Die Liebe die Alles schafft ...Die Liebe, die Grosste Kraft.... Laibach houdt van mensen.

Drzava ( The State) is de tweede relatief goed te behappen track, waarin met samples en loops iets wordt neergezet dat het midden houdt tussen Steve Reich en Wagner. "our authority is that of the people" ... wrange woorden anno 2007 nu we weten hoe Joegoslavië aan haar eind kwam.

Vade Retro is een dwars, merkwaardig nummer met gemanipuleerde vocalen en gedoseerde drumritmes die zó voorin de mix zitten dat je je wezenloos schrikt. Onaangenaam, in de beste zin van het woord.

De afsluiter op Vinyl is 'Panorama' ... de vijand is verslagen en ligt met het gezicht in de modder. Panorama is de track waarmee Laibach triomfantelijk 'occupied Europe' in marcheert. Tito wordt weer behendig geciteerd met iets wat eigenlijk ook voor Laibach's werkwijze opgaat: "it should be clear to everyone that we cannot be no ones appendage of nobody's politics, that we have our own point of view and that we know the worth what is right and what is not right.".... waarna het pistoolschot klinkt.

Dit is niet de ideale instap-plaat voor Laibach belangstellenden. Dan zou ik Opus Dei aanraden, een plaat met dezelfde ingrediënten afgemaakt met een vleug zwarte humor. Maar dit is wel de plaat die mij met de band liet kennismaken, met een handdruk die ik nu nog voel.

Van de week zat ik te lezen in het boek "Grafherrie" van remco Daalder. Het is een autobiografisch romannetje dat zich afspeelt in de Amsterdamse punkscene van de jaren '80. Erg leuk allemaal, en Remco strooit ook behoorlijk met band namen en optredens.
Zo ook Laibach live in Amsterdam. Dat beschrijft hij op zo`n aardige wijze, dat ik er eigenlijk wel nieuwsgierig naar werd. Ik kende de naam Laibach wel, maar ik geloof niet dat ik er ooit naar geluisterd had. (waarschijnlijk door de vermeend fascistische invloeden van de band)
Dus toen ben ik eens wat gaan rondneuzen.
En kwam ik bij deze plaat. Mede doordat het nummer "Dzrava" nogal aanwezig is in het boek. (Hij gebruikt het later bij een modeshow )

Wat een geweldige plaat is dit zeg. Super te gekke industrieel hakwerk met stukken klassiek en trompet dat hier en daar hypnotiserend werkt op mij.
Ik heb overigens wel de tip van Dix ter harte genomen en eerst de cd "Opus Dei" geluisterd die zelfs nog beter beviel.

En vanmiddag komt de cd "Wat"binnen.

tja, wat zo`n romannetje lezen niet allemaal teweeg kan brengen.

Lieve Platedraaier,

Ben je ook bekend met het fenomeen Foetus??
Zo niet, AANSCHAFFEN die hap.

Vade retro, whoeha!!!!

Foetus zegt me van naam wel iets. Vroeger weleens wat geluisterd. Dacht dat dat meer a-la Nine Inch Nails was.
Maar ik ga er zeker eens achteraan. Dank voor de tip.

Ja het heeft eigenlijk niet veel met Laibach te maken, maar de albums Hole en Nail zijn zó goed.

YouTube - Laibach - Drzava

Krachtige beelden van Daniel Landin, dans van Michael Clark ...
...en de intimiderende d(r)eun is natuurlijk van Laibach

Hatsjiekiedé, de volle mep voor deze briljante plaat die echt onder de huid gaat zitten.

Vier keer gedraaid, en het doet me werkelijk geen klap.Dat had ik toch niet verwacht in mijn huidige Coil/ Big Black/ Cabaret Voltaire-fase. Elke keer als ik iets prikkelends hoor, hoor ik iets anders dat het over de top of in het belachlijke trekt - deze CD laat me niet binnen.

Misschien tzt nog eens aankloppen

Met Cabaret Voltaire cs heeft dit niet veel van doen, meer met Coil anno Scatology. Laibach is theatraal... ik zag ze ooit op een zelfgebouwd, ruim twee meter hoog podium - in Paradiso . Alles móet over the top, dat heeft Rammstein goed van ze afgekeken.