Kraftwerk - Kraftwerk (1970)

Inderdaad. Het is dat er Kraftwerk op de hoes staat, want op basis van de geboden muziek zou ik nooit de link naar de Kraftwerk zoals ik die ken van bv. The Man Machine en Computer World nooit leggen. De heren van Kraftwerk doen dat zelf liever blijkbaar ook niet, want na 1975 is er nooit meer iets van dit materiaal live uitgevoerd en dit album is ook nooit heruitgebracht op CD.

Voor mijn gevoel klinkt het een beetje als psychedelische artrock/jazz, een beetje zoals King Crimson's Moonchild. Gefreubel. Maar op de een of andere manier wel erg mooi gefröbel, want de viool van Schneider, het hammondorgel en bv. de drums van het latere Neu!-lid Klaus Dinger maken er toch een sterk album van. Mooie melodieën en geëxperimenteer waar ik best ver in mee kan gaan. Het heeft zeker zijn charme inderdaad.

Na min of meer een cultuurshock te hebben ondergaan op het album Tone Float van Organisation was ik op het ergste voorbereid, want zal dit eerste album van Kraftwerk ook iets zijn wat aan de binnenlanden van Afrika doet denken. De vormgeving laat al zien dat de band nog iets ging maken omtrent een weg.

Met wat zoekende fluittonen begint Ruckzuck het doet nog wat denken aan het album van Organisation, maar daarnaast is wel te horen dat de band bezig is een unieke sound te zoeken. De percussie in nog niet zo strak, maar stil zitten is er zeker niet bij. En het ritmische fluitspel van Florian Schneider mag er wezen. In een wat kosmische sfeer gaat Stratovarius van start. Het doet me wat denken aan die andere Duitse groep. Wat later zijn er geluiden te horen die me doen denken aan iemand die bezig is rommel te verplaatsen in een schuur. Als die spullen zijn opgeruimd volgt er iets wat me doet denken aan een mix van Pink Floyd en Ash Ra Tempel. Het is beslist geen Kraftwerk waar ik aan moet denken.

Magaherz is opnieuw zo'n opmerkelijke track. Met geluiden die aan een filmprojector doen denken kom ik vrij snel in een laboratoruim tercht waar men druk doende is met het verwerken van diverse geluiden. Na die arbeid volgen mooie tonen die wat Oosters uitstralen. In gedachte zit ik dan ook in India en niet op de MusicMeter. Het einde van Megaherz doet me vreemd genoeg aan een grote kerk denken. Von Himmel Hoch begint heel zacht en doet me denken heel vroeg in de morgen langs een weg te staan. Een paar bommen slaan in, maar de rust blijft. Heel merkwaardig. Later in de compositie heb ik het gevoel dat met veel moeite een motor op gang wordt geholpen. Als het oude beestje eenmaal op gang is swingt het aan alle kanten. Even een tekenfilm met een kosmisch thema tussen door en daarna heerlijke electro rock. Lekker vreemd, maar erg grappig om te horen.

Kortom; in de afgelopen kleine 40 minuten is er van alles uit de luidsprekers gekomen wat ik als er prettig heb ervaren. Het is nog wat experimenteel en nog niet in perfectie uitgevoerd, maar desalniettemin is dit album als een boeiende film aan mij voorbij getrokken.