Albert King with Stevie Ray Vaughan - In Session (1999)

Twee bluesgiganten, Albert King en Stevie Ray Vaughan, bundelen de krachten op "In Session". Het album is vernoemd naar een gelijknamig televisieprogramma, waar twee muzikanten samen een aantal nummers live ten gehore brachten. Leuke anekdote is het feit dat Albert King in eerste instantie helemaal niet wilde opdraven, omdat hij niet wist wie Stevie Ray Vaughan was. Achteraf bleek hij dat donders goed te weten, maar King kende Vaughan alleen onder de naam Little Stevie. King vertelt deze anekdote overigens ook zelf op "In Session". Dat is tevens een van de leuke aspecten aan deze plaat, de interactie, de korte gesprekjes tussen Stevie Ray Vaughan en Albert King zijn op de plaat gelaten en dat zorgt voor iets extra's. Muzikaal gezien is dit natuurlijk de eredivisie van de blues. Twee grote gitaristen smelten hun kenmerkende tonen samen tot een mooie blues smeltkroes. De warme tonen uit de Fender stratocaster van Vaughan en de felle puntige tonen uit de Gibson Flying V van King zorgen voor een mooie mix, die bijzonder mooi op elkaar aansluit. Een van mijn favoriete bluesnummers komt voorbij, en ook deze uitvoering van "They Call It Stormy Monday" is weer om van te smullen. Een ander absoluut hoogtepunt is "Blues at Sunrise", waarbij King Vaughan uitdaagt om de Jimi Hendrix licks te spelen. Ook is het ontwapenend te horen hoe verlegen Vaughan eigenlijk is om samen met een van zijn grote helden te spelen. "In Session" is een mooie en spontane samenwerking waarbij de grenzen tussen twee generaties enerzijds, en tussen blanke en zwarte blues anderzijds vervagen.

“Albert King with Stevie Ray Vaughan” had je kunnen vervangen door “The Velvet Bulldozer with SRV”, dit album is nog altijd mijn enige plaat van het label Stax, dat ik eerder associeer met Soul, maar ja, is het uiteindelijk niet allemaal muziek?

Ik mag deze graag opleggen, muzikaal is het meer dan in orde en blijft het verder ook genieten van de gesprekken van beide ons reeds lang ontvallen giganten die zich duidelijk op hun gemak voelen bij elkaar. Nog altijd vind ik het bizar om een Blues muzikant bezig te zien op een Gibson Flying V, dat ik eerder associeer met Hard Rock en Metal, maar ja, is het uiteindelijk niet allemaal muziek?

Opmerkelijk is het ook dat er maar één nummer van Stevie Ray Vaughan wordt vermeld, namelijk de klassieker Pride and Joy met dat alsmaar unieker wordende gitaargeluid van hem. Aangevuld wordt met een aantal Blues klassiekers en drie nummers van Albert King, dit lijkt onevenwichtig verdeeld, maar Stevie krijgt alle ruimte om te excelleren en – opnieuw – is het uiteindelijk niet allemaal muziek?

Her en der op Youtube staan ook beelden van deze samenwerking want, typisch voor de muziekindustrie, in 2010 werd deze plaat opnieuw uitgebracht met video / dvd én met een aantal nummers meer (Born Under a Bad Sign, Texas Flood en I'm Gonna Move to the Outskirts of Town) dan op deze plaat staan en volgens Discogs / Wikipedia destijds op 6 december 1983 niet werden uitgezonden in het Canadese tv-programma In Session wegens tijdsbeperkingen. Er kan geen muziek genoeg zijn.