Jackie Wilson - A Woman, a Lover, a Friend (1960)

Een album waarop Jackie Wilson helemaal los mag gaan, helaas niet op de juiste manier, want meer dan de helft van de nummers hier bestaat uit zware aria's compleet met orkest en koor. En het erge is dat het Wilson met zijn onvoorstelbare stem ook nog eens zo goed afgaat, zodat ik niet eens de neiging heb om de plaat af te zetten – hoogstens skip ik naar het volgende nummer in de hoop dat dat wat minder overspannen en meer up-tempo zal zijn, maar dan wordt het überdramatische The river gevolgd door de overtreffende trap van When you add religion to love : "A kiss is a prayer to drive away care / When you add religion to love / The hand that you hold can never grow cold / When you bow to the One above", je moet maar er op komen. En dan is het toch wel bizar wanneer het dááropvolgende nummer begint met "Baby a kiss from your lips / Dri-hi-hives me wild..." Een rare mix van verheven passie en aardse lusten – Wilson brengt het allebei overtuigend over het voetlicht, en het legde hem geen windeieren, want met Night (gebaseerd op de aria Mon cœur s'ouvre à ta voix uit de opera Samson et Dalila van Camille Saint-Saëns uit 1877, ik bedoel maar) haalde hij de vierde plaats van de Amerikaanse hitlijsten, en twee andere nummers van dit album haalden eveneens de top-20, dus wie ben ik om te zeuren? Wel, ik ben de luisteraar die een groot liefhebber van Wilsons fabelachtige stem is, maar dan vooral van het wat aardsere repertoire (Am I the man !), en dat is op dit album maar mondjesmaat aanwezig.

Jackie Wilson timmerde goed aan de weg in 1960 met 3 albums in de top 100. Deze staat daarin op een 63e positie. Ik vind dit album eigenlijk minder dan het album 'Jacky Sings the Blues' waarmee hij een 72e plaats scoort. Het is soms wat zware kost op dit album dat nergens lichtvoetig wordt, behoudens het slotnummer.
2,5*