Jackie Wilson - You Ain't Heard Nothin' Yet (1961)

Ik gok dat de meeste mensen (en zéker de meeste niet-Amerikanen) bij de naam Al Jolson alleen nog maar zullen denken aan de man die met zijn zinnetje "Wait a minute, wait a minute – you ain't heard nothing yet!" de tot dan toe stomme film The jazz singer (1927) promoveerde tot de allereerste "talkie" ooit. Feit is echter dat Jolson (1886-1950) de belangrijkste en beroemdste Amerikaanse zanger, entertainer en performer van de eerste helft van de twintigste eeuw was, met grote bijdragen aan de ontwikkelingen en de successen van blackface, vaudeville, revue, musical comedy en film. Daarnaast beleefde zijn carrière in 1946 een spectaculaire comeback dankzij de film The Al Jolson story (waarin hij niet speelde maar waarvoor hij wel de liedjes opnieuw inzong), en toen hij in 1950 stierf was dat als "The world's greatest entertainer" wiens populariteit door jongere zangers als Bing Crosby en Frank Sinatra eigenlijk nauwelijks bedreigd werd en die er ook nog eens een levenstaak van had gemaakt om de overzeese troepen tijdens de Tweede Wereldoorlog en later in Korea te komen vermaken.
        Het is misschien raar dat een zwarte pop- en proto-soul-zanger zich zo aangesproken voelde door een Joodse zanger van soms sentimentele ballades die ook nog eens een halve eeuw eerder debuteerde, maar aan de andere kant is het eenvoudig om te horen wat Jackie Wilson allemaal zo in Jolson aantrok : zijn extraverte voordracht, zijn gevarieerde repertoire, zijn dynamiek en zijn bruisende persoonlijkheid op het podium moeten hem tot Wilsons grote voorbeeld hebben gemaakt, en wat dat betreft was dit album voor Wilson een buitenkans zowel om eer te bewijzen aan zijn grote voorbeeld als om een plaat te maken met covers van geliefde liedjes waarin hij zelf zijn ziel en zaligheid kwijt kon.
        Het resultaat is een zeer onderhoudende plaat met versies van diverse van Jolsons beroemdste nummers, waaronder twee van de liedjes waar hij nog altijd mee geassocieerd wordt, Sonny boy en George Gershwins Swanee (vernoemd naar de rivier de Suwannee in Florida en Georgia), maar ook diverse andere beroemde titels zoals California here I come, April showers en de prachtige afsluiter In our house. De arrangementen (combo, blazers en strijkers, en af en toe een voorzichtig koortje) en het geluid zijn natuurlijk wat moderner, en Wilsons vocale acrobatiek moet je net zo liggen als Jolsons incidentele sentimentaliteit ("You're sent from Heaven, and I know your worth / Why, you made a Heaven for me right here on earth / And the Angels, they grew lonely, and they took you because they were lonely / Now I'm lonely too, Sonny boy..."). Maar het moet gezegd worden dat Wilson zijn zang redelijk strak houdt en nergens echt "over the top" gaat, hetgeen de beluisterbaarheid van deze sympathieke plaat zeer ten goede komt.
        Momenteel verkrijgbaar op een redelijk klinkende CD van Hallmark/Pickwick uit 2012, met minimale annotatie (enkel de componisten worden vermeld, maar verder is zelfs het jaartal van de oorspronkelijke release niet te vinden) en helaas zonder Wilsons eigen oorspronkelijke hoestekst, maar die laatste is nog wel online te vinden. Zie ook Nowstalgia (1974).

Ik ben me de laatste tijd wat meer in Al Jolson gaan verdiepen, en nu ik een goede en representatieve verzamelaar van hem bijna grijs heb gedraaid en zijn muziek dus aanzienlijk beter ken dan ten tijde van bovenstaand bericht, moet ik constateren dat de nummers op Jackie Wilsons "humble tribute" (zijn eigen woorden) toch wel behoorlijk afwijken van Jolsons originelen, zodanig zelfs dat ik me afvraag of Jolson de nummers zou hebben herkend als hij niet elf jaar eerder het tijdelijke met het eeuwige had verwisseld. Natuurlijk zijn de teksten en de melodieën hetzelfde gebleven, maar de algehele "emotionele insteek", de arrangementen en natuurlijk Wilsons unieke frasering maken hier toch een zódanig andere ervaring van dat je met recht mag zeggen dat Wilson zich deze nummers helemaal eigen heeft gemaakt. Dat is echter geenszins als diskwalificatie bedoeld, want niets is saaier dan een plaat met covers die het origineel zo slaafs mogelijk volgen en daarmee feitelijk overbodig zijn (of hoogstens bedoeld zijn om een slaatje uit andermans roem te slaan), maar wie op basis van dit album denkt of hoopt een goed beeld te krijgen van Jolsons repertoire kan zich beter tot de originelen wenden. Hetgeen onverlet laat dat You ain't heard nothin' yet een leuk en gevarieerd album is waarop mijn geliefde Jackie Wilson in alle toonaarden mag schitteren.