Heart - Brigade (1990)
mijn stem
72 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Capitol
-
Wild Child (4:30)
-
All I Wanna Do Is Make Love to You (5:10)
-
Secret (4:14)
-
Tall, Dark Handsome Stranger (4:04)
-
I Didn't Want to Need You (4:09)
-
The Night (4:53)
-
Fallen from Grace (4:07)
-
Under the Sky (2:53)
-
Cruel Nights (4:04)
-
Stranded (3:58)
-
Call of the Wild (4:05)
-
I Want Your World to Turn (4:36)
-
I Love You (3:50)
-
Cruel Tears * (4:17)
-
Never Stop Loving You * (3:57)
-
The Will to Love * (4:22)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur:
54:33
(1:07:09)
1
geplaatst: 9 maart 2017, 23:24 uur
Na het succes van These Dreams en nog meer Alone wist Heart zichzelf weer op de kaart te zetten.
Helaas had dit wel tot gevolg dat ze met Brigade wel heel erg op safe gingen spelen, en bijna Foreigner achtige rock gingen maken; zelfs de hoes lijkt veel op die van Agent Provocateur.
De nieuwe doelgroep is die van de Knuffelrock kopers, muziek die een jong stelletje opzet.
Is dit dezelfde band die nummers maakte als Magic Man, Crazy On You en Barracuda?
Jazeker; en af en toe mag het nog rocken zoals bij Call Of The Wild en Wild Child, maar dit Heart is ondertussen wel Cold As Ice.
Helaas had dit wel tot gevolg dat ze met Brigade wel heel erg op safe gingen spelen, en bijna Foreigner achtige rock gingen maken; zelfs de hoes lijkt veel op die van Agent Provocateur.
De nieuwe doelgroep is die van de Knuffelrock kopers, muziek die een jong stelletje opzet.
Is dit dezelfde band die nummers maakte als Magic Man, Crazy On You en Barracuda?
Jazeker; en af en toe mag het nog rocken zoals bij Call Of The Wild en Wild Child, maar dit Heart is ondertussen wel Cold As Ice.
0
geplaatst: 10 april 2018, 15:42 uur
De AOR-sound blijft nog even aanwezig. Waar andere single Alone nog iets van mysterie met zich meedroeg, is All I Wanna Do Is Make Love To You toch wel vrij standaard rock zoals we dit rond de wisseling van het decennia wel meer gewend waren, evenals Cruel Nights. Nee, dan liever I Want Your World To Turn, die nog wat meer in de jaren '80 sound geworteld is en een mooie solo en algehele sfeer heeft. Call Of The Wild en Wild Child gaan er ook prima in. De productie is ook net iets steviger dan de voorgangers, waardoor het album uiteindelijk alsnog wederom prima wegluistert maar ook hier net iets mist om het echt groots te maken.
Voorlopige tussenstand:
1. Dreamboat Annie
2. Dog & Butterfly
3. Little Queen
4. Magazine
5. Bebe Le Strange
6. Brigade
7. Bad Animals
8. Heart
9. Private Audition
10. Passionworks
Voorlopige tussenstand:
1. Dreamboat Annie
2. Dog & Butterfly
3. Little Queen
4. Magazine
5. Bebe Le Strange
6. Brigade
7. Bad Animals
8. Heart
9. Private Audition
10. Passionworks
0
geplaatst: 6 mei 2018, 10:51 uur
Weer zo'n leeg album. Er staat nauwelijks zelfgeschreven materiaal op en de hit All I Wanna Do Is Make Love To You doet me echt niks. Brigade staat weer vol met simpele poprock. Op sommige nummers wortd het gas wat ingetrapt, maar nu merk ik ook dat de Wilson achter de microfoon het niet meer aan kan. Heart heeft al slechter gepresteerd, maar het valt wel op dat de band het (op losse nummers na) na Magazine wel aardig kwijtgeraakt is. Het einde van deze marathon kan niet snel genoeg in zicht komen.
Tussenstand:
1. Little Queen
2. Dreamboat Annie
3. Magazine
4. Bebe Le Strange
5. Dog & Butterfly
6. Bad Animals
7. Passionworks
8. Brigade
9. Private Audition
10. Heart
Tussenstand:
1. Little Queen
2. Dreamboat Annie
3. Magazine
4. Bebe Le Strange
5. Dog & Butterfly
6. Bad Animals
7. Passionworks
8. Brigade
9. Private Audition
10. Heart
0
geplaatst: 29 november 2024, 17:25 uur
Knuffelrock was een reeks cd's gericht op niet-(hard)rockliefhebbers. Zo kochten zij toch deze muziek en hetzelfde gevoel krijg ik bij Brigade. Derde succesalbum van Heart op rij met weer grote hitsingles, wat echter mij niet pakt terwijl ik de twee voorgangers juist zo lekker vind. De productie van Richie Zito is prima, het songmateriaal is dat echter niet.
Het zit 'm zelfs niet per se in de vele gastschrijvers, want dat was op voorgangers Heart en Bad Animals ook het geval.
Het zit 'm in de liedjes die te inwisselbaar zijn met die van tijdgenoten. Zo was blijkens dit interview uit 2015 in Ultimate Classic Rock All I Wanna Do oorspronkelijk bedoeld voor Don Henley. Tot mijn blijde verbazing schreef ook Sammy Hagar aan een tweetal nummers mee - hij en Heartdrummer Denny Carmassi waren ooit bandgenoten in Montrose en Hagars groep - maar opnieuw wil het niet echt landen. De melodieën en/of arrangementen zijn te vaak niet pakkend, Ann Wilson zingt te vaak op haar toppen waar het op die vorige albums afwisselender werd gedaan met vaak fraaie opbouw naar een climax.
In datzelfde interview vertelt Nancy Wilson dat ze terug wilden naar rock, maar ook deelt ze de reden waarom ik me na verloop van tijd ga irriteren: "I think there’s a few of those 'really big hit songs' that didn’t really fly for us, because they were kind of force fed to us and Ann’s delivery just didn’t convince, because Ann wasn’t convinced". Dat voel ik kennelijk.
Daar komt bij dat er weinig variatie is in tempo's en arrangementen. Ik krijg er het gevoel bij alsof dit op automatische rockpiloot draait, reden van mijn irritatie.
Valt er dan alleen te mopperen? Nee hoor. Lekker zijn opener Wild Child, mede van (het team van) Sammy Hagar is The Night met daarin als welkome afwisseling een mandoline en uit diezelfde schrijvershoek komt één van de spaarzame uptempo nummers Fallen from Grace ; Under the Sky heeft een pakkend intro met heerlijke zang en melodie en aardig is Call of the Wild, een eigen compositie waarin hun bewondering voor Led Zeppelin doorklinkt. De rest is echter té standaard, té veel uit het boekje met rockclichés. Zelfs de gastschrijvers waren kennelijk minder in vorm, alhoewel: het knuffelrockpubliek vond het heerlijk.
Omdat Anns stem zo mooi is resteren drie sterren, bij iedere andere naam waren dat er minder geweest. Tweedehands op cd gekocht is ie zo z'n geld wel waard.
Het zit 'm zelfs niet per se in de vele gastschrijvers, want dat was op voorgangers Heart en Bad Animals ook het geval.
Het zit 'm in de liedjes die te inwisselbaar zijn met die van tijdgenoten. Zo was blijkens dit interview uit 2015 in Ultimate Classic Rock All I Wanna Do oorspronkelijk bedoeld voor Don Henley. Tot mijn blijde verbazing schreef ook Sammy Hagar aan een tweetal nummers mee - hij en Heartdrummer Denny Carmassi waren ooit bandgenoten in Montrose en Hagars groep - maar opnieuw wil het niet echt landen. De melodieën en/of arrangementen zijn te vaak niet pakkend, Ann Wilson zingt te vaak op haar toppen waar het op die vorige albums afwisselender werd gedaan met vaak fraaie opbouw naar een climax.
In datzelfde interview vertelt Nancy Wilson dat ze terug wilden naar rock, maar ook deelt ze de reden waarom ik me na verloop van tijd ga irriteren: "I think there’s a few of those 'really big hit songs' that didn’t really fly for us, because they were kind of force fed to us and Ann’s delivery just didn’t convince, because Ann wasn’t convinced". Dat voel ik kennelijk.
Daar komt bij dat er weinig variatie is in tempo's en arrangementen. Ik krijg er het gevoel bij alsof dit op automatische rockpiloot draait, reden van mijn irritatie.
Valt er dan alleen te mopperen? Nee hoor. Lekker zijn opener Wild Child, mede van (het team van) Sammy Hagar is The Night met daarin als welkome afwisseling een mandoline en uit diezelfde schrijvershoek komt één van de spaarzame uptempo nummers Fallen from Grace ; Under the Sky heeft een pakkend intro met heerlijke zang en melodie en aardig is Call of the Wild, een eigen compositie waarin hun bewondering voor Led Zeppelin doorklinkt. De rest is echter té standaard, té veel uit het boekje met rockclichés. Zelfs de gastschrijvers waren kennelijk minder in vorm, alhoewel: het knuffelrockpubliek vond het heerlijk.
Omdat Anns stem zo mooi is resteren drie sterren, bij iedere andere naam waren dat er minder geweest. Tweedehands op cd gekocht is ie zo z'n geld wel waard.
* denotes required fields.
* denotes required fields.