Kraftwerk - Ralf & Florian (1973)

De laatste plaat die Ralf und Florian met zijn tweetjes maakten. Hierna voegden Wolfgang und Klaus zich bij het gezelschap en werd al snel naam gemaakt met Autobahn.

Dit album is duidelijk een overvangsplaat tussen het experimentele werk van de eerste twee albums en het wat meer gestructureerde geluid van de latere albums. Mooiste nummer is voor mij ook Kristallo, dat al erg doet denken aan het latere werk (het heeft ook zo'n typisch synthesizermelodietje), al klinkt het wat vrijer en minder binnen de lijntjes.

Net als Autobahn is dit een overgangsalbum van nerdy gepriegel naar een meer gestructureerd geluid, hoewel de focus hier meer op experimenten met geluiden en sferen ligt. Het is niet alleen maar electronica op dit album. Hier en daar meen ik bijvoorbeeld het geluid van Florian Schneider’s dwarsfluit te horen.
Echt sterke nummers levert Kraftwerk hier niet af, uitgezonderd (met name) Kristallo en Elektrisches Roulette. De rest van de nummers klinken aardig. Er zitten leuke ideeën in, maar ook stukken die weinig memorabel zijn. Afsluiter Ananas Symphonie is het enige nummer op dit album dat me echt niet bevalt: te lang voor de inhoud.

3.0*

Voor mij geldt grofweg dat dit album steeds beter wordt naar het einde toe. Mooi aan dit album vind ik dat het qua geheel de meest on-industriële Kraftwerk plaat is. Commercieel gezien past dat industriële bij hun geluid natuurlijk, maar de laatste twee track mogen bij het betere werk van de groep gerekend worden, wat mij betreft.

Eigenlijk vreemd, misschien zelfs absurd, dat niemand in al die tijd ''Tanzmusik'' noemt, maar dat zal alleen op deze site zijn. ''Ananas Symphonie'' is m'n favoriet, geniaal diep ontspannen dromerig vakantiestuk met Hawaiaanse staalgitaar (die vocoderstem is brilliant voor de tijd, komt later natuurlijk terug in hun tracks Autobahn, The Voice of Energy, etc.). Qua positiviteit, sereniteit en dromerige sfeer is dit brilliant uitgevoerd (al zal een track voor de meeste ratiotrippers niet zo opvallen, geen waarde lijken te hebben, maar die missen dan ook het mooiste in de wereld).

'Heimatklänge' is ook best brilliant voor de tijd, eigenlijk gewoon voluit ambient nog voordat Eno de term poneerde en deze track trouwens lijkt te hebben benut qua melodie in 'zijn' Discreet Music. 'Tongebirge' is een mooie tracktitel, een soort synoniem voor 'soundscapes' dat later een veelgebruikte term werd.