Kraftwerk - Kraftwerk 2 (1972)

Net als het debuut hoort dit album ook nog niet 'echt' bij het Kraftwerk-oeuvre. Florian Schneider ziet het meer als een "archeologisch" plaatje. Hier is dan duidelijk ook een band (hier alleen Schneider en Hütter in samenwerking met producer Conny Plank) te horen die redelijk spelenderwijs te werk gaat met de erfenis van de experimentele muziek uit die tijd (tapeloops ed.). Sommige nummers zijn ook wel een beetje een voorbode van wat komen gaat.

Voor mijn gevoel is deze iets somberder van toon dan het debuut. Kan er iets moeilijker inkomen, al is met name Strom erg mooi.

Het is een boeiend verhaal om via de "prehistorie" kennis te maken met de muziek van Kraftwerk. Op Tone Float van Organisation wachtte me al een aangename verassing die een mooi vervolg kreeg op Kraftwerk 1. En nu op Kraftwerk 2 wordt deze surprise verder uitgepakt.

Het bijna lp-kant vullende Klingklang begint met fraaie electronische percussie. Het doet me wat denken aan een carillon wat te horen is in de binnenstad. Daarna volgt wel iets wat een tikje monotoon aan doet, maar in mijn fantasie zie ik mensen vrolijk door de stad lopen. Wel is het jammer dat het soms wat vals is, maar aan de andere kant denk ik dat dit de bananenschil is die iemand doet wankelen. Het tweede deel van de compositie is een heel stuk statiger en roept bij mij een beeld op van mensen die op zondagochtend naar de kerk gaan, waar een jongere dienst op het programma staat. Geen zware preek dus, maar een boodschap de losjes wordt verkondigd.

Met geluiden die me doen denken aan een hyperventilerende patiënt begint Atem. Gedurende de compositie wordt er rust gevonden waardoor de eerder genoemde kwaal tot genezing komt. Met het geluid van een niet goed gestemde gitaar begint Strom. Hierna wordt het een stuk rustiger en in gedachte zie ik de stroom door de kabel lopen om mijn PC van energie te voorzien. Het is mooie rustige rock muziek wat heerlijk is om de geest op te laten rusten. Spule 4 trekt die lijn mooi door.

Wellenlänge begint behoorlijk zacht en doet daar door wat kosmisch aan. Mooi functioneel gepiel wat een prima soundtrack zou kunnen zijn bij het kijken na de hemel in de nacht. Muziek dus die zeer fraai tegen de stilte aan zit. Na zo'n mooie tocht is het goed thuiskomen op een track als Harmonika. Gevoelsmatig kom ik thuis in mijn stadje waar schijnbaar niets heeft plaats gevonden in mijn afwezigheid. De man met de harmonika staat nog steeds in de haven met naast hem zijn pet op de grond voor een kleine financiële bijdrage. Ik ben weer helemaal thuis.

Door dit alles is dit een mooi en belangrijk album te noemen uit de begindagen van de electronische muziek. Naast mooie klanken uit de electronica-winkel en conventionele instrumenten zit er een goed vehaal in de muziek die is blijven staan als een huis door de jaren heen. Een album dus om van te gaan houden.

Waar ik de debuutplaat van Kraftwerk na een paar keer luisteren goed kon waarderen, lukt het me bij Kraftwerk 2 maar niet om hier veel boeiends in te horen.
Een nummer als Kling Klang vind ik niet heel gestructureerd klinken. Vooral als lekker knoeien met apparatuur in de studio, en ondertussen een opnameband mee laten lopen. Het nummer heeft een paar stukjes die ik wel de moeite waard vind, en waarin ik ook wel wat opbouw hoor, maar na 17 minuten blijft ik toch wat teleurgesteld achter.
Nummers als Atem en Strom, maar ook Wellenlange en Harmonika komen op mij vooral over als ruwe, maar te lange, uitwerkingen van op zich goede ideeën. In Spule 4 gebeurt eigenlijk niks, maar het nummer deed me een beetje denken aan Black Sabbath’s FX (van Vol 4). Op dat nummer strijkt Tony Iommi met een stuk metaal over zijn gitaarsnaren, waarna er veel effecten over de resulterende geluiden zijn gelegde.

Als geheel vind ik Kraftwerk 2 veel gefragmenteerder en (daardoor) minder spannend klinken dan Kraftwerk’s debuutalbum. Ik kan me wel voorstellen dat de band hier later niet zoveel aandacht meer op heeft willen vestigen.

2.0*