The Band - Greatest Hits (2000)

De absoluut mooiste verzamelplaat van The Band. Alle nummers zijn sterk en zijn te horen in de geremasterde versie.

Ik zou zelfs meer willen zeggen, My dear : de absoluut mooiste verzamelplaat van The Band. Alleen maar toppers in geremasterde versie.

****1/2

Nou die van de pop classics serie mag er ook zijn hoor want daar zit ook geen misser in.

Alleen er staat geen 1 pop classics cd op MuMe, niet van The Band,
al Stewart, Cocker, Lou Reed of The Littel River band terwijl dat allemaal sublieme cd's zijn.
alleen uitgebracht dat er misschien 10 mensen en cd speler hadden in Nederland want anders kan ik niet verklaren dat er geen een op mume staat.

Prachtige verzamelalbum van de Canadese folkrockband. Alle nummers vind ik prima, "The Weight", "The Night They Drove Old Dixie Down" en "Time to Kill" zijn klassiekers. The Band fungeerde ook een tijd als begeleidingsband van Bob Dylan.

Goed samengestelde verzamelaar van The Band . Valt eigenlijk weinig op aan te merken . Het is duidelijk het bekendere spul die nog altijd die ongekende klasse heeft .
Doch ben ik van mening dat als je toch liefhebber bent van deze legendarische groep , je beter kunt gaan voor hun reguliere albums .
Feitelijk hebben ze nooit slechte platen gemaakt , al ligt het hoogtepunt zo tussen 1968 en 1971 .
Maar alles is zeker de moeite waard . The Band stoeide met een pallet aan muzikale stijlen . Meestal gewortelt in Country , Folk , Blues en Rock . Bijzondere Band .

Mooie verzamelaar maar ik vind niet alle nummers even sterk, de nummers die er voor mij uitspringen zijn wel steengoed.
Vooral The Weight , Chest Fever, Time To Kill en het hoogtepunt Acadian Driftwood zijn tijdloze nummers.

Half sterretje omhoog, ik betrap mezelf erop dat ik dit steeds beter ga vinden, toch maar eens achter de reguliere albums aan.

Prima overzicht van de band die ik vooral als begeleidingsgroep van Dylan leerde kennen. Rond 2000 lanceerde Capitol een serie remasters van o.a The Beach Boys en ook The Band volgens het 24-bit procedé. Goed opgefrist geluid met warmte en zorg op CD gezet. Naast de albums met bonustracks verscheen ook deze verzamelaar met de weinig zeggende titel. Grote hits zijn er maar heel weinig geweest bovendien.

The Band was misschien een groep tegen wil en dank. Goed functionerend als begeleidingsband maar als zelfstandige act nauwelijks opgewassen tegen het sterrendom en de intensieve tournees die daarbij hoorden.

Het tweede, brown album is wel het beste werk van The Band. Vanaf Stage Fright kregen de problemen de overhand. Opmerkelijk vind ik echter dat de muzikale kwaliteiten er niet onder leden. Tot op het laatste album Islands is het kwaliteit wat we te horen krijgen, tegenover misschien wat minder inspiratie.

De losse albums heb ik eigenlijk nooit meer op CD gekocht. Deze verzamelaar voldoet voor het grootste deel. Daaruit blijkt ook wel dat ik niet tot de hardcore-fans behoor. De bekende favorieten zeggen me niet zo heel veel meer. Maar ik hoor graag de kortere meer puntige songs zoals Rag Mama Rag, Time To Kill, Ain't Got No Home en Ophelia. En natuurlijk de Dylan-vertolkingen.

Geweldige muzikanten. Beter in hun element op het podium dan in de studio. Heel goed bijvoorbeeld op het live-album Before The Flood (1974) met Bob Dylan. Maar na 1977 was het kaarsje echt wel op.

Ik vind persoonlijk de eerste 3 albums essentieel. Cahoots stelt wat teleur en Moondog Matinee is een luchtig tussendoortje, maar ik heb ook een vermoeden dat die plaat gemaakt werd omdat Robertson een writersblockje had.
Van Richard Manuel hoefde hij niets meer te verwachten in die zin.
Danko, Helm en Hudson waren prima teamspelers, heel belangrijk voor de kenmerkende sound, maar geen schrijvers van huis uit. Ze zullen zeker her en der bijdragen hebben geleverd, maar in basis moest het van Robertson komen.
De revanche plaat is imo Nothern Lights- Southern Cross die wat onderschat wordt heb ik het idee.

Ik ben het overigens wel met je eens dat The Band op de buhne beter op zijn plaats was Fedde.
De mannen hadden inmiddels zo veel ervaring en waren onwijs goed op elkaar ingespeeld.
Bepaalde uitvoeringen op The Last Waltz geven mij nog altijd het juiste kippevel.

Zeer goede band. Wat een talent.

Nothern Lights- Southern Cross (1975) heb ik gemist helaas. Te overwegen die alsnog eens aan te schaffen. Ik hoor daar goede berichten over. Er waren problemen met verslaving en intern gerommel, misschien ook psychische problemen. Ik heb wel eens gelezen dat Robertson de bandleden voor een optreden onder hypnose probeerde te brengen om ze van hun zenuwen af te helpen. Tevergeefs veelal. Stage Fright, daar leden ze ook echt aan. Maar zoals gezegd, als muzikant werden ze niet slechter. Ook op het laatste album, daar wordt echt goed gespeeld.

Islands ken ik dan weer niet. Wellicht ben ik wat afgeschrikt vanwege de niet al te denderende kritieken. Maar dat mag eigenlijk geen excuus zijn.
De verhoudingen binnen The Band werden idd steeds minder goed.
Robertson kreeg door de div. drugs en alcohol perikelen intern teeds minder trek om door te gaan.
Reden ook om de stekker er uit te trekken en The Last Waltz te organiseren als afscheid.
De film en het bijhorende concert zijn inmiddels legendarisch.
Robertson is wel duidelijk ( tot groot ongenoegen van Levon Helm) wel duidelijk de lead figuur. Er wordt handig over de avonturen in het verleden van de groep gerept en de heren gaan harmonieus met elkaar om. Robertson geeft 15 jaar lang on the road als voornaamste reden aan dat het op houdt.
Natuurlijk was er veel meer aan de hand.
Dus ik geloof niet dat we echt een heel rieel beeld hebben gezien van wat zich op het laatste moment afspeelde in de groep.
Maar met name Manuel en Danko zijn behoorlijk van de wereld in de interviews. Terwijl ze op het podium gewoon prima hun ding doen.

Merkwaardig allemaal.