Keith Jarrett - Paris Concert (1990)

Het uitgesponnen openingsnummer van deze concertregistratie bestaat uit een lange serie vingeroefeningen die voor Jarrett's doen toch wel vrij serieus en sacraal klinken.

De diverse hoogtepunten in dit nummer, die uiteraard door Jarrett meesterlijk uit het klavier getimmerd worden, zijn echter wel de moeite waard na de tientallen minuten gestreeld gespeelde pianomuziek. Als er zoiets bestaat als 'tantrische muziek', dan zou dit toch wel in de buurt moeten komen.

De overige twee nummers betekenen een terugkeer naar de wat "gewonere" Jarrett muziek. Dat wil zeggen: virtuoos gespeelde pianomuziek met wortels verankerd in een bodem van blues, gospel en rag-time. En natuurlijk begeleidt Jarrett zijn muziek weer op zijn eigen "geitse" manier.

Kortom, een concertregistratie van hoge kwaliteit, zoals een opname van een Jarrett-optreden hoort te zijn. Het eerste nummer vind ik voor mijn smaak soms wat te zwaarmoedig en introvert klinken, maar verschillende keren in één nummer een bevlogen hamerende Jarrett mogen aanhoren, dat maakt in mijn boekje veel goed. 4*

De beste solo Jarrett albums zijn Dark Intervals en de Sun Bear Concerts.
Deze zijn behoorlijk zwaarmoedig (maar dan is Jarrett op z'n best) en absoluut niet introvert, eerder explosief.

Pracht van een concert, zeer mooie opname ook, alleen spijtig van het rotpubliek. Zitten ze me daar allemaal te kuchen en met hun stoelen te schuifelen, en weet ik veel wat nog allemaal. Zonde!

Pas sinds kort heb ik deze echt goed geluisterd..en ik vind em steeds mooier worden. (het 1e stuk dan)
De 1e minuten beginnen wat 'klassieker' dan wat we van keith gewend zijn maar ondanks toch een mooi opening. Het gedeelte vanaf min 17 is gewoon geweldig. Mooie melodische stukjes afwisselend met geweldige zware stukken.

Het publiek is idd wat lawaaiig maar ik kan me er niet zo heel erg aan storen

Ik weet het nog niet helemaal. Hij weet mij nog niet helemaal te pakken. Mooie stukken maar ik mis een beetje die typische Jarrett melodieën. Het 'klassieke' intro vind ook niet heel bijzonder.

Maar soms zijn de melodieën weer wonderschoon. En slecht is het zeker niet. Ben er nog niet over uit en kom er nog op terug.

Het publiek stoort me niet, hou wel van dat intieme live geluid. Bij Evans' Village Vanguard hoor je zelfs de glazen klingelen. Bepaald een beetje de sfeer van de muziek. Ik vind Jarretts gejengel irritanter.

Nog steeds met gemak 4* hoewel de plaat wat stroef op gang komt en ik sommige andere concerten meer begeesterd vind klinken. Desondanks weer een erg mooie plaat.

Opening en slot van de lange track 1 klinken prachtig en romantisch.
Middengedeelte is bij vlagen wat ongecontroleerd en wild.
Jarrett is vaak geniaal maar soms ook te grillig.
Toch een mooi album en The Wind is mooie toegift.

Ha! ik heb dit album ooit in de verzamelbak bij de Mediamarkt in Breda gekocht voor 5 euro, naast de shit van Marianne Weber. Hoe was dit toch mogelijk? Staat gelijk aan heiligschennis...:)
Maar wat is het toch met Keith Jarrett? Alles wat hij doet is geweldig te noemen...ook dit concert waarop hij op heel ingetogen wijze bijzonder klassiek georiënteerd begint te spelen. Het lijkt wel Bach. Het kan toch haast niet dat je zoiets improviseert? Maar hoe hij het ook doet: het is ronduit prachtig.

Vanochtend weer eens gedraaid. Normaal luister ik iedere zondagochtend naar de live albums van Keith. Maar meestal zijn dat dan de allerbeste albums: Solo Concerts: Bremen Lausanne, The Köln Concert en zijn - naar mijn mening - beste album, de Sun Bear Concerts. Maar zo af en toe een van de andere concerten, vandaag dus weer eens Paris Concert.

En dat bevalt prima, maar dan moet ik de gedachte aan bovengenoemde toppers wel wat loslaten. Het eerste lange stuk heeft mijn voorkeur. Wat klassiek aandoend begin, melodisch wel prima, en dat komt aan het einde weer terug. De wat zwaarmoedige stukken vind ik ook heerlijk, hoewel afhankelijk van mijn stemming die dag. Vandaag kon ik dat dus goed hebben.