Vanochtend weer eens gedraaid. Normaal luister ik iedere zondagochtend naar de live albums van Keith. Maar meestal zijn dat dan de allerbeste albums: Solo Concerts: Bremen Lausanne, The Köln Concert en zijn - naar mijn mening - beste album, de Sun Bear Concerts. Maar zo af en toe een van de andere concerten, vandaag dus weer eens Paris Concert.
En dat bevalt prima, maar dan moet ik de gedachte aan bovengenoemde toppers wel wat loslaten. Het eerste lange stuk heeft mijn voorkeur. Wat klassiek aandoend begin, melodisch wel prima, en dat komt aan het einde weer terug. De wat zwaarmoedige stukken vind ik ook heerlijk, hoewel afhankelijk van mijn stemming die dag. Vandaag kon ik dat dus goed hebben.