Jaguar - Power Games (1983)

Op de Internationale Platenbeurs van 11 maart laatstleden in Gent kocht ik dit debuut samen met opvolger This Time voor de luttele prijs van 10 eur samen en dan nog de originele versies op vinyl, de heilige welriekende geluidsdrager. Groot was mijn vreugde en net op tijd kon ik een almachtige vreugdekreet onderdrukken bij de koop van dit debuutalbum!

In mijn vorig bericht had ik het over het miserabel geluid maar een paar luisterbeurten later levert toch een ietwat genuanceerdere mening op: dat geluid is nog zo slecht niet, de gitaar staat wel in het midden tijdens de ritmepartijen maar de individuele instrumenten zijn goed te onderscheiden. We hebben verwende oortjes, collega's, want bijna dertig jaar na datum houdt dit album zich nog altijd staande, door het allerbelangrijkste in alle muziek: de songs.

Dit leeft, siddert en beeft. Dit is niet klinisch goed, ontdaan van alle menselijke emoties. Deze plaat, de foto's van de muzikanten op de achterzijde van de hoes en de muzikanten zelf stralen speelvreugde uit, onder beleiding van goede songs en goede beheersing van hun instrumenten. Pareltje van de NWoBHM? You bet, my friends.

Wel eens gezien hoe koeien zich gedragen als ze na een winter lang op stal te hebben gestaan, de wei in mogen? Dát plaatje krijg ik bij Power Games van Jaguar. In 1983 werden songs van dit debuut op de radio gespeeld. Ik vond dit onwaarschijnlijk fris en energiek klinken. Jaguar ging weer een stapje verder met de NwoBhm en was origineel bovendien.

Toen ik vorig jaar de elpee in een bak met tweedehands vinyl ontwaarde, kon ik dan ook een glimlach niet onderdrukken. Eindelijk zou ik het gehele album horen! Tegelijkertijd is dat ook spannend: hoe fris is deze jongehondenmuziek gebleven?
Wat meteen opvalt is de tegenvallende productie, die verhindert dat de plaat echt de boxen uitdendert. Vooral de drums (basdrums, toms, bekkens!) en gitaren hadden veel vetter gemogen, iets wat bij sommige tijdgenoten wel op orde was. Al weet ik ook nog dat het opnemen van metal toentertijd geen sinecure was, check maar andere metalplaten uit die periode. Hier staat tegenover dat de composities fris en fruitig zijn gebleven, in al hun onstuimigheid hoor je het talent.

De stem van zanger Paul Merrell mist eigenlijk de noodzakelijke hoeveelheid rauwheid, maar zingen kan hij wel. In Master Game bijvoorbeeld is hij aangenaam om naar te luisteren.
De talrijke tempowisselingen en het gitaarwerk van Garry Pepperd doen mij realiseren waarom ik dit indertijd zo goed vond. Het doet denken aan de eerste twee platen van Iron Maiden, waar diezelfde energie uit de groeven spat in bovendien een goede productie. Op Power Games staan maar liefst zes liedjes op de eerste en vier op de tweede kant: variatie is gegarandeerd.

Op streaming vind je drie bonussongs, met een iets andere maar niet per se betere productie. Zou het echt niet mogelijk zijn om met de originele opnamen een compleet eigentijdse mix te maken?