Barry Manilow - Ultimate Manilow (2004)
mijn stem
7 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Arista
-
Mandy (3:21)
-
Could It Be Magic (6:50)
-
I Write the Songs (3:55)
-
Copacabana (At the Copa) (5:46)
-
Can't Smile Without You (3:13)
-
Weekend in New England (3:46)
-
It's a Miracle (3:53)
-
Tryin' to Get the Feeling Again (3:51)
-
I Made It Through the Rain (4:26)
-
Let's Hang On (3:08)
-
Somewhere in the Night (3:26)
-
The Old Songs (4:35)
-
You're Looking Hot Tonight (3:56)
-
Even Now (3:26)
-
Ready to Take a Chance Again (2:59)
-
Bermuda Triangle (3:48)
-
Looks Like We Made It (3:32)
-
Strangers in the Night (3:09)
-
One Voice (3:05)
-
Who Needs to Dream * (3:55)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur:
1:14:05
(1:18:00)
0
EVANSHEWSON
geplaatst: 20 juli 2007, 19:29 uur
Nummers 1,2,3 en 4 en je hebt meteen de songs die het hem echt doen bij deze beetje kleverige crooner.
Daarna verzinkt het geheel in kleverigheid en meligheid!
Niet mijn favoriete zanger dit, maar I WRITE THE SONGS is toch een ongelooflijke sterke classic van een song !
3 sterren, helaas niet meer hoor !!!
***
Daarna verzinkt het geheel in kleverigheid en meligheid!
Niet mijn favoriete zanger dit, maar I WRITE THE SONGS is toch een ongelooflijke sterke classic van een song !
3 sterren, helaas niet meer hoor !!!
***
0
geplaatst: 7 juni 2008, 21:39 uur
De eerste 4 nummers vind ik ook prima, de rest wat minder. Voor mij ook een tikkeltje te zoet en te soft om meer dan deze compilatie, die ik uitsluitend 's avonds laat draai, aan te schaffen, al is Barry Manilow wel een prima zanger.
0
geplaatst: 24 augustus 2008, 08:35 uur
waar is -read em and weep-, veruit het beste nummer wat manilow ooit op plaat heeft gezet.
0
geplaatst: 24 augustus 2008, 08:43 uur
Mooiste nummer: Mandy. Zo heb ik mijn hond genoemd. Ze leeft niet meer, maar denk er elke dag nog aan. Aan Barry Manilow niet.
0
geplaatst: 29 augustus 2014, 21:10 uur
Ik dacht even aanbeland te zijn bij een artiest die gemiddeld op musicmeter niet hoger zou scoren dan 2**.
Bij uitstek een man met een oeuvre om eens flink af te branden.
Maar nee.
Ergo, zijn jaren '70 albums hebben allemaal minimaal 3 sterren. Vanaf de jaren '80 verliezen "we" hem duidelijk uit het oog en krijgt hij hier nog nauwelijks beoordelingen. Vermoedelijk kwam hij rond die tijd de VS ook niet meer uit, had hij vaste optredens in Las Vegas.
Want daar vind ik zijn muziek een beetje onlosmakelijk mee verbonden: de hoofdstad van gokkend Amerika. Al je geld er doorheen gejaagd maar op de achtergrond, aan de piano, de kwelende Manilow die opbeurende dan wel sentimentele muziek opdist in een wit pak met glimmende lovers. Desnoods tot in de late uurtjes.
De muziek moet de hunkering naar betere tijden aanwakkeren, ook al ben je op het randje van bankroet.
Iedereen kent zijn naam maar, en dat is verrassend, hij heeft ooit maar twee hits in de Nederlandse top 40 gehad waar dan Copacabana (1978) nog het bekendst is geworden. Buitengewoon typerende tekst. Maar verder? Could it be magic is bekend geworden nadat Donna Summer er een discohit van had gemaakt.
Dat laatste nummer, net als Mandy, zijn bekendste hit in Engeland, geeft aan dat het bij Manilow niet per se schort aan zijn composities. Het zijn vooral de extreem mierzoete middle of the road uitvoeringen die zijn werk een beetje om zeep helpen. Ik bedoel, man aan piano, zo zijn er velen geweest. Elton John natuurlijk, Billie Joel.
Maar het ontbreekt Manilow aan rock, aan ballen. Hij weet dat zijn stroperige muziek, vaak in dramatiek ondersteund door een orkest, vooral aanslaat bij een bepaald deel van de bevolking van de VS. Dames van middelbare leeftijd uit de iets betere blanke stand, en hij vindt dat niet erg. Hij bedient een ander deel van de bevolking, die niet van herrie houdt, en verdient daar ook een aardig belegde boterham mee.
Ik veroordeel het verder niet, ieder zijn smaak. Maar voor mij is, met wat kleine uitzonderingen, dit veel te veel van het goede. Teveel mierzoete kitsch. Maar goed, mij vind je dan ook niet in Las Vegas.
Bij uitstek een man met een oeuvre om eens flink af te branden.
Maar nee.
Ergo, zijn jaren '70 albums hebben allemaal minimaal 3 sterren. Vanaf de jaren '80 verliezen "we" hem duidelijk uit het oog en krijgt hij hier nog nauwelijks beoordelingen. Vermoedelijk kwam hij rond die tijd de VS ook niet meer uit, had hij vaste optredens in Las Vegas.
Want daar vind ik zijn muziek een beetje onlosmakelijk mee verbonden: de hoofdstad van gokkend Amerika. Al je geld er doorheen gejaagd maar op de achtergrond, aan de piano, de kwelende Manilow die opbeurende dan wel sentimentele muziek opdist in een wit pak met glimmende lovers. Desnoods tot in de late uurtjes.
De muziek moet de hunkering naar betere tijden aanwakkeren, ook al ben je op het randje van bankroet.
Iedereen kent zijn naam maar, en dat is verrassend, hij heeft ooit maar twee hits in de Nederlandse top 40 gehad waar dan Copacabana (1978) nog het bekendst is geworden. Buitengewoon typerende tekst. Maar verder? Could it be magic is bekend geworden nadat Donna Summer er een discohit van had gemaakt.
Dat laatste nummer, net als Mandy, zijn bekendste hit in Engeland, geeft aan dat het bij Manilow niet per se schort aan zijn composities. Het zijn vooral de extreem mierzoete middle of the road uitvoeringen die zijn werk een beetje om zeep helpen. Ik bedoel, man aan piano, zo zijn er velen geweest. Elton John natuurlijk, Billie Joel.
Maar het ontbreekt Manilow aan rock, aan ballen. Hij weet dat zijn stroperige muziek, vaak in dramatiek ondersteund door een orkest, vooral aanslaat bij een bepaald deel van de bevolking van de VS. Dames van middelbare leeftijd uit de iets betere blanke stand, en hij vindt dat niet erg. Hij bedient een ander deel van de bevolking, die niet van herrie houdt, en verdient daar ook een aardig belegde boterham mee.
Ik veroordeel het verder niet, ieder zijn smaak. Maar voor mij is, met wat kleine uitzonderingen, dit veel te veel van het goede. Teveel mierzoete kitsch. Maar goed, mij vind je dan ook niet in Las Vegas.
0
geplaatst: 30 augustus 2014, 00:59 uur
Je zegt dat het hem niet aan de composities schort, maar grappig genoeg is Barry's grote klassieker Mandy nou net een cover (origineel heet Brandy en is van ene Scott English), en is Could It Be Magic bijzonder geïnspireerd door een compositie van, ik geloof, Chopin.
En ironisch genoeg heeft hij I Write the Songs (een nummer 1-hit in de VS) niet zelf geschreven. Hij neemt je dus een beetje in de maling met die titel. Ik schrijf de liedjes maar deze toevallig even niet.
En ironisch genoeg heeft hij I Write the Songs (een nummer 1-hit in de VS) niet zelf geschreven. Hij neemt je dus een beetje in de maling met die titel. Ik schrijf de liedjes maar deze toevallig even niet.
0
Tommert14
geplaatst: 26 juli 2020, 14:52 uur
musician schreef:
Ik dacht even aanbeland te zijn bij een artiest die gemiddeld op musicmeter niet hoger zou scoren dan 2**.
Bij uitstek een man met een oeuvre om eens flink af te branden.
Maar nee.
Ergo, zijn jaren '70 albums hebben allemaal minimaal 3 sterren. Vanaf de jaren '80 verliezen "we" hem duidelijk uit het oog en krijgt hij hier nog nauwelijks beoordelingen. Vermoedelijk kwam hij rond die tijd de VS ook niet meer uit, had hij vaste optredens in Las Vegas.
Want daar vind ik zijn muziek een beetje onlosmakelijk mee verbonden: de hoofdstad van gokkend Amerika. Al je geld er doorheen gejaagd maar op de achtergrond, aan de piano, de kwelende Manilow die opbeurende dan wel sentimentele muziek opdist in een wit pak met glimmende lovers. Desnoods tot in de late uurtjes.
De muziek moet de hunkering naar betere tijden aanwakkeren, ook al ben je op het randje van bankroet.
Iedereen kent zijn naam maar, en dat is verrassend, hij heeft ooit maar twee hits in de Nederlandse top 40 gehad waar dan Copacabana (1978) nog het bekendst is geworden. Buitengewoon typerende tekst. Maar verder? Could it be magic is bekend geworden nadat Donna Summer er een discohit van had gemaakt.
Dat laatste nummer, net als Mandy, zijn bekendste hit in Engeland, geeft aan dat het bij Manilow niet per se schort aan zijn composities. Het zijn vooral de extreem mierzoete middle of the road uitvoeringen die zijn werk een beetje om zeep helpen. Ik bedoel, man aan piano, zo zijn er velen geweest. Elton John natuurlijk, Billie Joel.
Maar het ontbreekt Manilow aan rock, aan ballen. Hij weet dat zijn stroperige muziek, vaak in dramatiek ondersteund door een orkest, vooral aanslaat bij een bepaald deel van de bevolking van de VS. Dames van middelbare leeftijd uit de iets betere blanke stand, en hij vindt dat niet erg. Hij bedient een ander deel van de bevolking, die niet van herrie houdt, en verdient daar ook een aardig belegde boterham mee.
Ik veroordeel het verder niet, ieder zijn smaak. Maar voor mij is, met wat kleine uitzonderingen, dit veel te veel van het goede. Teveel mierzoete kitsch. Maar goed, mij vind je dan ook niet in Las Vegas.
Ik dacht even aanbeland te zijn bij een artiest die gemiddeld op musicmeter niet hoger zou scoren dan 2**.
Bij uitstek een man met een oeuvre om eens flink af te branden.
Maar nee.
Ergo, zijn jaren '70 albums hebben allemaal minimaal 3 sterren. Vanaf de jaren '80 verliezen "we" hem duidelijk uit het oog en krijgt hij hier nog nauwelijks beoordelingen. Vermoedelijk kwam hij rond die tijd de VS ook niet meer uit, had hij vaste optredens in Las Vegas.
Want daar vind ik zijn muziek een beetje onlosmakelijk mee verbonden: de hoofdstad van gokkend Amerika. Al je geld er doorheen gejaagd maar op de achtergrond, aan de piano, de kwelende Manilow die opbeurende dan wel sentimentele muziek opdist in een wit pak met glimmende lovers. Desnoods tot in de late uurtjes.
De muziek moet de hunkering naar betere tijden aanwakkeren, ook al ben je op het randje van bankroet.
Iedereen kent zijn naam maar, en dat is verrassend, hij heeft ooit maar twee hits in de Nederlandse top 40 gehad waar dan Copacabana (1978) nog het bekendst is geworden. Buitengewoon typerende tekst. Maar verder? Could it be magic is bekend geworden nadat Donna Summer er een discohit van had gemaakt.
Dat laatste nummer, net als Mandy, zijn bekendste hit in Engeland, geeft aan dat het bij Manilow niet per se schort aan zijn composities. Het zijn vooral de extreem mierzoete middle of the road uitvoeringen die zijn werk een beetje om zeep helpen. Ik bedoel, man aan piano, zo zijn er velen geweest. Elton John natuurlijk, Billie Joel.
Maar het ontbreekt Manilow aan rock, aan ballen. Hij weet dat zijn stroperige muziek, vaak in dramatiek ondersteund door een orkest, vooral aanslaat bij een bepaald deel van de bevolking van de VS. Dames van middelbare leeftijd uit de iets betere blanke stand, en hij vindt dat niet erg. Hij bedient een ander deel van de bevolking, die niet van herrie houdt, en verdient daar ook een aardig belegde boterham mee.
Ik veroordeel het verder niet, ieder zijn smaak. Maar voor mij is, met wat kleine uitzonderingen, dit veel te veel van het goede. Teveel mierzoete kitsch. Maar goed, mij vind je dan ook niet in Las Vegas.
Al mag je natuurlijk barry manilow niet vergelijken met elton john en billy joel, elton en billy zijn van een aanzienlijk hoger niveau
* denotes required fields.
* denotes required fields.