The Shaggs - Philosophy of the World (1969)

briljant album dit. welk een virtuositeit! welk een gevoel voor ritme! waarom zijn ze hier niet mee doorgegaan?

Unieke plaat, niet te evenaren door wie dan ook. En zoveel talent in één familie!

Het nummer My Pal Foot Foot is wat mij betreft officieel het slechtste nummer wat ik ooit heb gehoord, wat natuurlijk ook wel weer een eer is.

Met plaatsvervangende schaamte luisteren..

Ik vind dit album erg goed! Die tegendraadsheid van de meisjes werkt aanstekelijk! Het hoogtepunt staat echter op de special edtion en heet Paper Flowers. Als ik de cd tegen kom in de platenzaak koop ik 'm altijd voor vrienden.

Beste plaat oot!

Dit gaat pas door merg een been heen!

Maar wel op een briljante manier

Eigenzinnige popmuziek die compleet nieuwe paden betreedt wat songwriting en lyrics betreft. Geniaal.

Wie hier niets aan vindt, is te dom om het te begrijpen.

Vind je dit niet een beetje overdreven?
Ik vind dit zelf ook echt dik waardeloos, ik snap wel dat iemand dit geniaal kan vinden, maar om me meteen als dom te beschrijven....

.... ...... ....... .......

ik werd er misselijk van...bruter dan deadmetal of andersoortige mietjesmuziek

dan heb je toch echt ergens de point gemist

Nou, vooruit..... doe een poging.

Deze plaat is gemaakt door drie meisjes die van hun vader 1 dag de tijd kregen om een rockplaat op te nemen met 12 nummers die de vader had geschreven.
En dit dan geisoleerd van de buitenwereld dmv een soort door vader opgelegde geforceerde oefensessies.
De meisjes hadden geen talent, wat resulteerde in een rommelige, uit de maat, vals gezongen maar daardoor ook onbedoeld humoristische, hilarische, en experimentele plaat.
Door het ontbreken van "eenheid" / samenhang in de muziek werd het doel van vader Shagg niet bereikt. (namelijk een grote doorbraak)
Maar hetzelfde gebrek aan kennis van muziek zorgde ook voor een authentiek geluid, wat een inspiratiebron zou worden voor bands als Sonic Youth en Frank Zappa.
Je kunt het een gave noemen om op een dergelijke manier langs elkaar heen te kunnen spelen, en zonder veel samenhang op een bijna kinderlijk naieve manier toch hele eigenzinnige, oprechte liedjes te maken.
Dit leverde ze uiteindelijk een cultstatus op.
Frank Zappa noemde deze plaat zelfs 1 van zijn favoriete platen aller tijden.

Zo ver zou ik overigens niet willen gaan, maar briljant vind ik het wel op een "campy" manier.

goh...alleen al daarom zou je dit album een lage beoordeling geven

Heet die man toevallig Fritzle?

expirimenteel?...nutteloos!

duh....

duh.....

Dat kun je zo noemen ja...Zo ken ik iemand die links rechts noemt, recht links en andersom. Overigens een erg eigenzinnige en oprecht persoon,



Haha wat een ironische motherfucker was die gast toch...

Ik kan me voorstellen dat je er zo over denkt, maar je vroeg me in eerste instantie om een uitleg. (al heb je deze vraag daarna weer verwijderd / ingetrokken om een mij onbekende reden)
Beetje jammer dat je niet echt veel verder komt dan een paar keer "duh", en volgens mij ook niet zoveel begrijpt van mijn eerdere post.
Je maakt althans niet de indruk dat je ook maar enige moeite wil doen om deze plaat te leren waarderen.

Misschien zou je ook eens moeten proberen om links een keer rechts te noemen, en rechts links. Net als die kennis van je.......
Lijkt me inderdaad een eigenzinnig en oprecht persoon.
Hou ik wel van.

nou...omdat het me eigenlijk allemaal niet zoveel boeit, ik dacht ik haal mijn vraag weg zodat jij niet de moeite hoeft te doen voor een uitleg

No offense... maar als het je allemaal eigenlijk niet zoveel boeit, wat kom je hier dan doen?

hier bij dit album of op mume in het algemeen?

bij dit album

Nou ik kwam melden dat ik er misselijk van werd...het deed gewoon zeer, kon het niet meer aanhoren....dit album is echt een afschuwelijke ervaring geweest....Ik heb nog nooit zo iets slechts gehoord ennu ik de achtergrond geschiedenis ken is het een nog afschuwelijker product dan ik al dacht....het oprechte (ze doen toch hun best) deed mij nog 1* geven. Nu blijkt dat ze dit product ook nog onder dwang hebben opgenomen....nou ja 1* dan omdat het zo zielig is.

Maar jij denkt dus echt dat ik dit album en jouw uitleg niet begrijp? dat ik het vaker moet horen om het op waarde te kunnen schatten? en ik toch echt eens moet proberen om links rechts, rechts links en andersom te noemen?

Voor zover ik weet was het niet zozeer onder dwang, maar hij stimuleerde ze om muziek te maken in de hoop dat het een commerciele doorbraak zou betekenen.
Das toch net even wat anders.....



Ik denk dat het alleen al een interessant gegeven is, dat deze drie meisjes zonder kennis van muziek te hebben gehad, een soort "outsider"muziek maakten dat toch bij veel mensen aansloeg. En niet zozeer alleen maar omdat het als "camp" werd gezien, maar wel degelijk om de muziek zelf. Dat Philosophy of the world een aantal keer opnieuw is uitgebracht, zegt wat dat betreft ook wel wat.
Op dit document (want dat is het toch wel een beetje) kan in mijn beleving het ontbreken van kennis van muziek in dit geval als kwaliteit worden gezien, omdat het de muziek authentieker maakt dan veel professionele mainstream bands.
Het is minder aan regels gebonden, waardoor het een hele pure luisterervaring wordt. Je hoort het sociale en muzikale onvermogen van de dames Shagg erin terug, terwijl het tegelijkertijd die kinderlijk naieve oprechtheid in zich bergt, waar ik het eerder al even over had. (Een betere bewoording heb ik er even niet voor)
Dit in combinatie met het soort anti-heldendom waar ik in de regel vrij snel gecharmeerd van raak, maakt dat ik deze plaat erg goed trek.

Jij vindt het niks omdat je de schoonheid van muziek relateert aan andere dingen dan ik waarschijnlijk.
Dat is verder niet erg...... maar ook zeker niet oninteressant lijkt me.
Het is dan ook een beetje jammer om te vernemen dat het je allemaal eigenlijk niet zo interesseert, en dat je naar mijn idee ook wat kort en vooringenomen -zonder je er echt in te hebben verdiept- reageert.

ja whatever...het is ook niet grappig of zo.

2 mogelijkheden: of je denkt dat ik een sukkel ben, of je beleeft oprecht wat je hier allemaal beweert. In beide gevallen zit je er naast

en ja voordat ik dit album beluisterde heb ik me verdiept in de achtergronden vandaar dat het me verder ook niet boeit (er is tenslotte niets boeiends aan) en ik zit al helemaal niet op jouw geswets te wachten nog op jouw belerende en beledigende opmerkingen naar mijn persoon

Veel plezier nog met je meesterwerkje en geniet met mate van je ego

Ik begrijp werkelijk niet waarom je je zo aangevallen voelt.
Ik heb je -althans niet bewust- beledigd volgens mij, en gewoon iets verteld over deze plaat, en uitgelegd waarom ik deze plaat goed vind. (omdat je daar zelf in eerste instantie om vroeg)
Dat je het interpreteert als zijnde gezwets of belerend moet jij weten.

Het is niet een kwestie van "ernaast zitten". Het is gewoon een gesprek hebben over muziek, en waarom het je al dan niet aanspreekt.
Overigens zou ik het geen meesterwerkje willen noemen, maar wel briljant op een "campy" manier.

Er schijnen mensen te zijn die het dubbelalbum 'Trout Mask Replica' van Captain Beefheart, zónder onderbreking, in één ruk uitluisteren. Zouden zij ook in staat zijn de enige plaat van the Shaggs in zijn geheel te kunnen aanhoren?
Ik denk het niet. Het zou ook teveel gevraagd zijn.
De vergelijking met Don van Vliet is niet vergezocht: waar pa Wiggin zijn dochters dwong om in één dag een plaat te maken, daar gijzelde de Captain z'n band zowat voor een jaar voor een dubbellp. (En zette iedereen op een dieet van sojabonen!)
Het concept is hetzelfde, in (zelfverkozen) isolement, afgesloten van de buitenwereld, in een soort van hogedrukpan net zolang broeden, knutselen en oefenen tot de waan van ideeen condenseert in de vorm van een hopelijk uniek resultaat.
Denk hierbij ook aan het bandje the Shirts, dat opgesloten in een villa, ook een eigen taal ontwikkelde (dat alleen zijzelf verstonden, dat spreekt!) Tell me your plans!
Rasmuzikanten hebben dat helemaal niet nodig, het klikt en als het niet klikt zijn ze weg. Minder getalenteerden moeten er meer tijd en moeite in steken om te 'klikken'. Met nog minder talent begiftigden moeten het uiterste uit zichzelf wringen en sluiten zich zonodig op in de hel om een klik af te dwingen. En vaak komt er nog niks uit. Of iets heel eigenaardigs:
The Shaggs.
Hoe dit produkt te benoemen?
Art Brut? Naieve Kunst? Outsider Art?
In het geval van 'Trout Mask Replica' denk ik aan Art Brut, bewust iets lelijks maken om te ontregelen veronderstelt kunstenaarschap.
The Shaggs?
Fascinatie voor het unieke resutaat van het proces hierboven beschreven en het feit dat dit in the sixties opgenomen is, dat is alles, denk ik.
Bij een draaibeurt bevingen mij de volgende gemoedstoestanden: aanvankelijk een fascinatie en bewondering, overgaand in afwijzing, afschuw, dan walging en een spurt richting draaitafel, om de toonarm zo snel mogelijk uit de groeven van de plaat te rammen om dat ding in een duister hoekje van de platenkast te duwen, om me dan verwonderd af te vragen wat het nu was, wat in deze luisteraar die uiteenlopende gevoelens losmaakte. omvervolgens weer gefascineerd te raken...
The Shaggs!
Om die schatten recht te doen stel ik het volgende voor; Medestemmers! Verlaag uw beoordeling naar 0,5 sterren en maak the Shaggs in de MuMelijst tot rode lantaarndraagsters! Zoals in de Tour de France de laatste renner bijzondere aandacht en bewondering ten deel valt, zo kunnen wij the Shaggs eren door ze subiet de allerallerlaatste plaats toe te kennen!

Om te zeggen dat dit album mij niets doet zou eem leugen zijn, alleen beleef ik hierbij niet de emoties die ik graag bij muziek voel. De eigenzinnigheid en innovatie kan ik er wel in terughoren, maar deze vernieuwing had ik graag overgeslagen

Dit is zó'n matige rommelplaat dat het blijft fascineren...

Dit album stond in het lijstje van Kurt Cobain van favoriete platen. Het idee van "iedereen kan een plaat maken" zou hem wel aangesproken hebben. Ook het gebruik van een ontstemde gitaar moet Cobain wederom aangesproken hebben.

Dit is dus niet slechts onvoldoende,maar gewoon rotzooi. Als je dit in huis haalt verknoei je je kostbare luistertijd. Punt.

Mensen die stellen dat dit een goed album is zijn ook erg te spreken over de nieuwe outfit van de keizer.

De eerste nummers vond ik dit nog wel fascinerend, maar het einde heb ik niet gered.

De poging om dit album te luisteren heeft wel voor wat extra waardering voor Trout Mask Replica gezorgd.

Het verhaal hierachter is grappig, en de cultstatus die er achteraf omheen kwam te hangen is een feit, maar wat ik mij in alle oprechtheid afvraag is hoe die vader het dan voor elkaar heeft gekregen dat dit initieel ook echt werd uitgebracht.